ABOUT GHANA

Maar in wat voor huis woon je dan?

Na wat doe je in Ghana en wat eet je in Ghana wordt mij het meest gevraagd in wat voor huis ik dan woon. Er zijn heel veel mensen die zich geen voorstelling kunnen maken bij mijn leven daar. Mensen reageren dan ook verbaasd als ik zeg dat ik niet in een rond koeienstronthutje woon. Waar ik wel woon? Je leest het vandaag.

Beside what are you doing in Ghana and what do you eat in Ghana most of the questions about my life in Ghana are going about in what kind of house I live. So today I will tell you more about the house.

Compound in Ghana Afrika

Het huis waar ik verblijf is in het zuiden van Ghana, ongeveer twee uur reizen vanaf de hoofdstad Accra. Er komen is ontiegelijk simpel. Je rijdt vanaf Accra naar Cape Coast en slaat af bij Kasoa junction. Dan is het alleen nog maar rechtdoor en dan kom je er vanzelf. Verdwalen is haast onmogelijk.

We wonen aan de drukke straatkant, dus er is altijd superveel lawaai. Aan de andere kant van het huis staat een kerk waar ook in de nacht nog weleens diensten worden gegeven. Geen probleem zou je denken. Helaas zijn dat diensten om kwade geesten te verdrijven met veel gezang en gedrum. Het aantal nachten dat ik op bed heb gelegen met de gedachte “Hou nou maar op met dat gehallelujah” zijn niet op één hand te tellen. Over het algemeen heb ik er weinig moeite mee dat de meeste mensen in Ghana zwaar gelovig zijn en dat ook aan alles te zien is, maar op zulke momenten sta ik op het punt om ze vriendelijk te verzoeken hun feestje ergens anders voort te zetten.

Afgezien van die paar nachten dat ik wakker word gehouden door de kerkgangers, is Bawjiase een prima plek om te wonen. Het is een klein dorp bestaande uit twee hoofdwegen die op de top van de heuvel samenkomen in één weg en daar is ook alles mee gezegd. Naast de wegen liggen de woonwijken, maar binnen een halve dag heb je het hele dorp wel gezien. Gelukkig zijn er prima winkeltjes waar je je voedsel en praktische dingen kunt kopen, en op dinsdag is er op de top van de heuvel een markt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die liever vermijd. Het is moeilijk om te beschrijven, maar zie een Nederlandse markt voor je maar dan chaotischer, krappe loopwegen, heel veel “verkeer” en intense geuren. Denk je dat je met de verse viskraam het ergst wel gehad heb, kom je een paar meter later een kraam tegen met verse varkenspoten en -hoofden. En met het verkeer bedoel ik mensen die je tegemoet komen lopen met allerlei waar op hun hoofd. Je kunt het zo gek niet bedenken, en ze verkopen het. Dus terwijl ik me probeer te concentreren op iets anders dan die varkenskop, ik moeite doe om niet uit te glijden in de modder en ik Mister probeer bij te benen in die mensenmassa doe ik ook nog een poging tot het niet duwen van die mensen met spullen op hun hoofd. Kun je je nu voorstellen dat ik uitgeput thuis kom na een uurtje op de markt?

Compound in Zuid Ghana Afrika

Nu ik het toch over thuis heb. Laat ik maar eens vertellen waar ik nou woon, daar kom je tenslotte voor. Dat rode vlak hierboven is ons huis. De rest is allemaal van andere mensen. Ons huis bestaat uit een kamer waar een tweepersoonsbed, een stoel, mijn koffers, een tafel die wordt gebruikt om spullen om te leggen maar niet om aan te eten en een grote kast. Meer ruimte is er niet, en meer ruimte hebben we ook niet nodig. De keuken is namelijk buiten. Als er gekookt moet worden pakken we de kleine kooktoestellen erbij. Beetje houtskool erop, vuurtje aan en het lange wachten is begonnen. Koken duurt op deze manier namelijk heel lang.

De andere huizen zijn dus van onze buren. De meeste van hen zijn familie van Mister en sommige zijn gewoon aan komen waaien en zijn inmiddels familie geworden.

En natuurlijk vraag je je af waar nu de badkamer en wc zijn. De badkamer, beter gezegd wasruimte, grenst aan de compound en de toiletten zijn een stuk verderop. Het zijn namelijk openbare toiletten. De eerste paar keren dat ik daar heen ging voelde ik me net alsof ik op een camping liep, zo met een wc rol onder mijn arm. En iedereen maar vragen waar deze obroni heen ging…

Ik snap dat het voor jullie beeld nog steeds onduidelijk is. Daarom ben ik in mijn Ghana archieven gedoken, en het resultaat daarvan is onderstaande video.

Was dit wat je had verwacht van een huis in Zuid Ghana? Denk je dat je wel zou kunnen wonen? Laat het me weten in de reacties!

Liefs, Jennifer

On the second picture you can see our house. Or should I say room. It is really small, only some stuff as a double bed and a closet are inside. There is not more space. But we don’t care. Life is outside. The other rooms are used by other people. Most of them are family of my boyfriend, some of them just came by to rent a room and now we treath them like they are family. Life is simple. In the video you can see the compound and our bathroom. 

Did you think I was sleeping in a house like this? And do you think you can do the same? Let me know!

 

You Might Also Like

8 Comments

  • Reply
    Edith | [travel.create.repeat]
    24 april 2016 at 11:23

    Oh wow, dat is wel even wat anders dan een huis in Nederland 😉 Wat leuk om die video te zien. Ik heb zelf drie maanden in Gambia gewoond bij een lokaal gezin, maar die hadden een eigen afgesloten compound en ook een eigen ruimte voor wassen en een wc-pot (zonder wateraansluiting, dus dat ging met een emmer water). Ik ben heel benieuwd hoe het voor jou is om hier te wonen! Voel je je ‘thuis’? Voel je je wel eens beperkt? En hoe is het met het gevoel van privacy? Ik weet dat ik dat het meest miste in Gambia… Er zijn altijd mensen en je even ‘terugtrekken’ kennen ze eigenlijk niet. Ben nieuwsgierig hoe dat voor jou in Ghana is!

    • Reply
      Jennifer
      24 april 2016 at 11:38

      Gambia lijkt me ook leuk! De wasruimte is wel alleen voor mensen van de compound, maar de toiletten zijn dus openbaar. Het is daar echt verschrikkelijk, en nou ja… Ik heb daar mijn eigen oplossing voor gevonden haha. Overigens is er zowel in de wasruimte als de toiletten geen stromend water.
      Ik vind het echt fantastisch! De kamer zelf is dus heel klein en donker (vandaar dat ik er geen foto’s van heb) maar “het leven op de compound” vind ik heel erg fijn. In Ghana kennen ze je even terugtrekken inderdaad ook niet, en dat is wel iets wat ik als vervelend ervaar. Ik weet niet hoe het bij jou was, maar ik ben dus de enige blanke op de compound (niet in het hele dorp, want er is een kindertehuis waar weleens blanken vrijwilligerswerk doen, al komen die niet heel erg vaak het dorp in -het huis ligt iets uit het dorp-) dus ik ben echt een ware attractie. Je zou denken na drie keer toch een redelijke tijd met die mensen heb doorgebracht zijn ze wel aan me “gewend” maar dat is echt niet zo. Dus ja, soms wil ik gewoon even op bed liggen met een boek of serie en dat gaat dan niet. Gelukkig hebben we sinds afgelopen keer een hordeur die ook van binnen op slot kan, als ik die niet op slot doe komen kinderen en volwassenen gewoon binnen. Ook zitten ze heel vaak aan mijn spullen (“mag ik je shampoo lenen?” “jenni ik neem wat van je tandpasta oke?”) en dat vind ik ook vervelend, maar als ik uitleg dat het van is, is het meestal wel goed. Ik laat ook altijd zeep, shampoo, tandpasta en zo achter dus uiteindelijk krijgen ze de spullen toch wel. Maar behalve dat is het leven op de compound daar heel chill. Als je meer wilt weten let me know 🙂

  • Reply
    Edith | [travel.create.repeat]
    30 april 2016 at 16:30

    Wat fijn dat je je thuisvoelt op de compound! Veel dingen klinken erg herkenbaar, haha. Bij mij schrokken vooral de kleine kids in het dorp zich vaak dood als ik op straat liep en ineens voor hun neus verscheen, die hadden nog nooit een blanke gezien… Meteen brullen! En in de bushtaxi’s, dan zat ik te dicht op ze en was het ook huilen geblazen 🙂 In Cuba woont de familie van mijn vriend ook heel open, met buren die de hele dag in en uit lopen, en alle spullen zijn van iedereen. Same same but different, haha. Wel een douche, maar alleen koud water. Wel een eigen slaapkamer, maar alsnog geen privacy. Wij boeken altijd standaard een paar nachtjes buiten de deur, om ook mijn ‘westerse’ gevoel van privacy en samenzijn te houden… Toch vind ik het gevoel van samenwonen met de buurt ook wel heel fijn, eenzaamheid bestaat eigenlijk niet! Dat zal in Ghana vast ook zo zijn.

    • Reply
      Jennifer
      30 april 2016 at 17:19

      Ja denk dat het meer “armere” landen in de basis wel hetzelfde is. Hahaha ja, ik maak ook regelmatig kindjes aan het huilen. Na een paar weken ben ik dat wel echt zat, al dat geroep naar me. Daarom maak ik er soms een sport van welk kind het eerste gaat huilen van een groepje. Heel slecht, ik weet het. Eigenlijk moet ik het ook niet doen haha, maar ik moet ook een beetje plezier hebben ;). Er is één meisje op de compound die écht altijd begint te janken als ze me ziet, dat was afgelopen zomer al zo en nu ging het gewoon verder. Pas drie dagen voor ik weer zou gaan begon ze contact met me te zoeken, en ja toen was het janken geblazen toen ik juist wegging!
      Op zich vind ik het geen douche hebben geen probleem, maar geen privacy is echt niet uit te houden soms. Wij gaan ook meestal wel een paar keer weg. Inderdaad om even iets voor ons zelf te hebben, even andere mensen om ons eens en meestal ook even hamburgers en patat eten (al kiest mijn vriend alsnog rijst meestal). Leuk dat jij ook een vriend hebt uit een andere cultuur 🙂 Op het eerste gezicht bestaat eenzaamheid zeker niet, tenminste ik denk niet onder de lokale bevolking zelf. Maar ik ervaar zelf weleens eenzaamheid, gewoon doordat ik mijn verhaal daar niet kwijt kan. Ze denken dat hun wereld “de normale wereld is”, en wij denken dat het onze de normale wereld is haha

      • Reply
        Edith | [travel.create.repeat]
        2 mei 2016 at 22:58

        Ja dat herken ik wel wat je zegt. Ik kan me af en toe met het hele huis vol mensen alsnog best eenzaam voelen… Of tenminste, ik voel me zo anders! haha. Ik ga komend weekend weer naar Cuba en dan gaan we vijf nachten bij zijn familie thuis slapen. Zo lang doen we anders nooit… Ben benieuwd of het goed gaat 😉 Gelukkig hoeven de kinderen in Cuba nooit te huilen, haha!

        • Reply
          Jennifer
          3 mei 2016 at 10:02

          Veel plezier alvast! Komt vast wel goed. Ik was toen ik voor het eerst terug ging voor mijn vriend super zenuwachtig. Ik had daarvoor alleen maar in een vrijwilligershuis gewoond, dat is toch wel anders. Maar het is allemaal goed gekomen.

  • Reply
    Sabine
    1 mei 2016 at 20:05

    Ik loop een beetje achter met lezen 😛 Superleuk dit! Dat filmpje brengt me ook helemaal terug naar 12 jaar gleden haha. Echt precies zoals ik me alles herinner. Die koeienkoppen vond ik echt smerig trouwens. Die markten daarzo waren zo levendig met heel veel kleuren en geuren, heel bijzonder. Of ik echt daar zou kunnen wonen? Als ik dat echt wíl zeker wel, dan kun je overal wonen.

    • Reply
      Jennifer
      1 mei 2016 at 22:21

      Hahaha geeft toch niet. Snap dat je van alles aan je hoofd hebt. Ja die koppen en poten overal, van mij hoeft dat niet. En jij kan het weten! 😉

    Leave a Reply