ABOUT GHANA

Een bezoek aan de Ghanese kerk

Er zijn heel veel dingen die je moet doen als je in Ghana bent. Een bezoekje brengen aan de kerk is er daar zeker één van. Zelfs als je niet gelovig bent en in Nederland nog nooit een zondagsdienst hebt bijgewoond (zoals ik), moet je het gewoon doen. In Ghana is een kerkdienst zoveel meer dan bidden en samenzijn. Benieuwd naar wat het nog meer is? Ik neem je mee.

There are a lot of things you have to do when you are in Ghana. One of those things is going to the church on Sunday morning. Even when you are not religious and never went to church in your own country before (like me), it is something you have to do. In Ghana church is so much more then pray and be together. I will you tell you evertyhing about it in this post.

Kerkdienst in Ghana

Mijn eerste keer in de kerk in Ghana was in 2013. Tijdens mijn vrijwilligerswerk gingen we in de weekenden vaak weg, alleen als we thuisbleven ging ik weleens mee naar de kerk. Niet dat die ver was. Een kerk in Ghana kan namelijk van alles zijn, en hoeft er helemaal niet uit te zien zoals de kerk die wij in Nederland kennen. De kerk op mijn project was gewoon het klaslokaal van de hoogste klas, maar zoals ik al zei het kan alles zijn. Toen Mister en ik zijn ouders bezochten moesten we na dat bezoek een heel stuk door het regenwoud naar het eerste dorpje met een taxistop lopen. Het begon ook nog eens keihard te regenen, dus hebben we even gewacht onder een door palmbladeren overdekte plek zonder muren. Er stonden wel heel veel bankjes en stoelen want ook dat bleek een kerk te zijn.

Die kerkdienst op mijn project was niet zoveel bijzonders. De kleine kinderen moesten in een ander lokaal gaan zitten en daar werd een aparte kinderdienst gehouden. In het grote klaslokaal zaten alle andere kinderen. Een van de werkers van het kindertehuis had een pastoor (of priester?) pak aangetrokken, en hij leidde dan ook de dienst. Ik heb er weinig van begrepen, want alles was natuurlijk in Twi. En zelfs als het in het Engels was, had ik er waarschijnlijk niks van begrepen omdat ik vrij weinig (tot geen) verhalen uit de Bijbel ken. Ondanks dat was het wel heel interessant om er te zijn, al was het maar omdat de kinderen voor even een paar uurtjes stil waren. Gelukkig was er na de kerkdienst altijd weer tijd voor spelletjes en voetbal, iets wat ik nog veel leuker vind dan de dienst.

Ondanks dat bovenstaande ervaring toch echt een kerkdienst is, voelde het niet alsof ik echt een dienst in Ghana heb meegemaakt. Toen een nicht van Mister, zij heeft haar eigen mini naaiatelier, een Ghanese jurk voor mij had gemaakt besloot ik als bedankje met haar mee te gaan naar de zondagse dienst. Uiteraard vond ze dit geweldig, want nu kon ze eindelijk haar kerkvriendinnen laten zien wie die obroni in de familie nou is. De laatste zondag van mijn bezoek van afgelopen zomer was het dan zover: ik ging (in mijn Ghanese jurk) naar de échte kerkdienst in Ghana.

Kerk in Ghana

De kerk van deze vrouw is niet in het dorp waar wij wonen. Om eerlijk te zijn snap ik niet zo goed waarom ze een kwartier naar de kerk wil reizen, terwijl wij een kerk tegenover de compound hebben én ook in de achtertuin maar er is wel degelijk verschil tussen de kerken. Vraag me alleen niet wat de verschillen zijn. Ik weet alleen dat er ook in Ghana Jehova’s zijn, over het algemeen zijn de anders gelovigen niet echt te spreken over hun. En já ook de Jehova’s in Ghana komen langs de deuren. Alleen bellen ze niet aan, want er is geen bel.

Dan die dienst. Uiteraard waren we veel later dan gepland vertrokken, en moesten we eerst ook nog naar het huis van die nicht in dat andere dorp (snap je het nog). Daar waren ook haar kinderen (zij en haar man zijn gescheiden, maar ze gaat toch nog best vaak naar hem dus misschien zijn ze niet gescheiden en heb ik het gewoon verkeerd begrepen), en na super veel begroetingen en praatjes met mensen die die nicht kent konden we eindelijk naar de kerk lopen. Eerst dropten we de kinderen bij de kinderdienst (die gewoon buiten was) en daarna sloten wij aan bij de dienst in de kerk. Die was natuurlijk al lang begonnen, maar niemand leek het iets te deren dat we veel te laat waren. Wel dat ik blank ben. De pastoor (of priester) vervolgde zijn verhaal zelfs in het Engels, speciaal voor mij. Zijn verhaal ging over de waarde van geld, dat geld niet het belangrijkste in het leven is. Er werd benadrukt dat als je een vraag had je die vooral moest stellen, dus dat deed ik. Ik had het zo allemaal eens aangehoord, maar ik vroeg me af waarom Ghanezen (niet allemaal natuurlijk) dan geld (of spullen) vragen aan blanke mensen terwijl geld helemaal niet belangrijk is. Oeps. Ten eerste kreeg ik twee keer een staande ovatie omdat ik een vraag stelde en ten tweede was meneer de pastoor (of priester) niet helemaal voorbereid op mijn vraag. Een echt duidelijk antwoord kreeg ik dus niet en de beste man vervolgde zijn verhaal in Twi. Hij zal wel gedacht hebben “dan kan die obroni geen vragen meer stellen”.

Kerk in Ghana

Hoe langer we daar in die kerk zaten, hoe meer teleurgesteld ik werd. Een kerk in Ghana zou namelijk een feestje met veel dans, zang en muziek moeten zijn maar ik luisterde nu al twee uur naar een verhaal waar ik niks (meer) van begreep. Na nog wat gebeden te hebben, was het moment eindelijk daar: de dans. Ik heb me er zelf niet aan gewaagd, maar misschien bewaar ik dat tot een volgende keer. Na het dansen van de volwassenen kwamen de kinderen ook naar de grote-mensen-dienst, en gingen ze een paar liedjes zingen. Om eerlijk te zijn vond ik daar geen klap aan. Sommige kinderen kregen ook geld van hun ouders omdat ze daar stonden. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken, maar het voelde alsof ze aan de andere kerkgangers wilden laten zien dat ze geld hadden. Ook al was het maar 1 cedi, omgerekend 25 eurocent.

Kerk in Ghana

Wat daarna gebeurde vond ik dan wel weer interessant. De pastoor (of priester) ging mensen die zonden hadden begaan vergeven en daarna zegenen, maar niet door een beetje water over ze heen te gooien en dan “ja” en amen” te zeggen maar het was echt heftig. De persoon kreeg namelijk iets over zich heen, maar van dat spul kreeg diegene een enorme bad trip. Een vrouw sloeg helemaal door, begon te gillen en viel kronkelend op de grond. Ik heb zelfs even gedacht dat ze dood was. En niemand was onder de indruk. Mensen vroegen me zelfs of ik er foto’s van kon maken. Eh nee, dank je. Ik kon (en kan trouwens) nog steeds niet geloven dat het echt is, maar het kan ook niet gespeeld zijn (en waarom zouden ze dat doen) want die vrouw maakte echt onnatuurlijke bewegingen.

Na bovenstaand ritueel was er nog even tijd om te dansen en daarna haalden we de kinderen om terug naar huis te gaan. Het was een hele lange zit, dus dit was tot nu toe ook mijn laatste kerkbezoek maar misschien probeer ik het straks in Winneba nog een keer. Ik hoop alleen dat ze dat gillen en kronkelen dan overslaan. Het was gewoon geen fijn gezicht.

Ben jij weleens in het buitenland in de kerk geweest? En hoe was dat?

Liefs, Jennifer

My first visit to a church in Ghana was in 2013. During my volunteer work we travelled most of the weekends, but when we stayed at the project I sometimes joined to church. Not that it was far away. A church in Ghana can be everything, and it doesn’t have to look like a church in for example The Netherlands, Germany or Belgium. The church at my project was just the classroom of the highest class in primary school, but like I said it can be anything. When my boyfriend and I went to visit his parents on the way back we had to walk through the forest. It started raining so we waited for a long time at a place only covered by palm leaves and no walls. It was full of chairs, and it was also a church.

The church servive at my project was nothing special. Small children had to sit in another classroom because there was a special service for kids. The other children had to sit in the big classroom. One of the workers of the children’s home was wearing a pastor (or priest?) suit, and he was also leading the service. I didn’t understand a lot. Of course it was all in Twi, but even when it was in English I would not understand it because I don’t know anything from the Bible and things like that. Beside that it was very interesting to follow it. At least because the children were silent for a couple of hours. Luckily after the service there was always time to play games and soccer. Something I like better then the church service.

Despite the experience I wrote about was a real church service, it never felt like I visited a church in Ghana. So when a niece of my boyfriend made a nice Ghanaian dress for me, I wanted to thank her by going to church with her. Of course she really liked it, because now she could show the people in church the obroni who lives in their family. The last Sunday of my stay last summer we went to church together. Of course I went in my brand new Ghanaian dress.

The church of this woman is not in the village where we live. To be honest I don’t understand why she wants to go to a church which is about 15 minutes to travel to, while we have a church in front of the compound and also in our backyard. But I know they are differences between churches. Don’t ask me the differences. I only know that also in Ghana there are jehovahs and people from other religions don’t like them. And yes, the people walk around in the neighborhood to get more people in the community.

So let’s go back to the service. Of course we left to late, and we also had to visit the house where the woman lives in that villages (do you still understand me). At that place we also saw her children (she and her man are divorced but sometimes she still go there so maybe I misunderstood it that they are divorced), and after a lot of greetings and small talks we finally reached the church. The children had to sit somewhere else (outside), and we went inside for the real service. We were too late, but no one noticed. They noticed that I am white. Also the pastor (or priest) noticed, so he started talking in English for me. His story was about the value of money, that money is not important in life. He said a lot of times that if there was any question we could asked it and he should answer. So did I. I was questioning why (not all) Ghanaians ask white people for money (and products) when money is not important. The man was not very happy with my question, so I didn’t get a real answer and he also continued his story in Twi so that I could not understand it anymore.

The longer we were in church, the more disappointed I was. A church in Ghana should be a party with a lot of dancing, music and singing but I had to listen to a story I didn’t understand a word of it. After some prayings finally the music started and so did the dancing. I didn’t dance this time, but maybe I will try that another time. After the dancing the children came inside to sing for us. I didn’t like that to be honest. Some children got money from their parents and I don’t know what I should think about it. It felt like that the parents wanted to show the other people in church that they have money to care for their children. Even it was only 1 cedi, around 25 eurocent.

But after that it got finally interesting for me. The pastor (or priest) was going to forgive and bless people who did something wrong in their life. He didn’t just threw some water on them and let them say ‘yes’ and ‘amen’ but this was really shocking for me. The man threw something on the person and then the person started screaming and squirm. The first time I saw this I though the woman died. No one was impressed. People even asked me to take pictures of it. Eh no, thanks. I couldn’t (and can’t) believe if it is real, but they also could not play it (and why should they) because that woman was moving very unnatural.

After that thing there was some time to dance again, and after that we picked up the children and went back home. It was a really long service, so by this time it is still the last service I visited. Maybe I will try it again in a few months in Winneba. I can only hope they skip the scream and squirm part. It was so not nice.

Have you been to a church in a foreign country before? And what do you think about it?

 

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Sabine
    1 augustus 2016 at 17:41

    Getsie die laatste vrouw! Beetje eng klinkt dat… Ik heb echt dezelfde ervaring als jij (alleen dan zonder die bad trip). Ik had er veel meer van verwacht. Het was leuk om mee te maken, maar echt niet heel bijzonder ofzo. Misschien zijn we allebei de verkeerde kerk ingestapt haha. Dat van dat geld is echt wel een goede vraag trouwens van je. Dat zou ik ook wel willen weten. Is denk ik onderdeel van hypocrisie van bepaalde bevolkingsgroepen. Hier in Colombia zijn de mensen ook zeer gelovig. Er wordt ze voorgehouden: behandel elkaar als gelijke. Dat lijkt me ook de essentie van het geloof (ben zelf niet gelovig trouwens). Maar dit houdt werkelijk niemand in Colombia aan want mensen worden echt behandeld als ongelijke. Vreselijk altijd. Hoop dat je met Mister een leukere ervaring zult hebben!

    • Reply
      Jennifer
      1 augustus 2016 at 17:55

      Ja raar he. Ik weet ook niet of het normaal is in een kerk of zo, dat ze dat elke week doen of dat het een bijzondere dag was. Haha ja klopt, je móét het gewoon meemaken omdat het eigenlijk altijd een gekke situatie is vooral als je het vergelijkt met hoe een Nederlandse kerk er eruit ziet en hoe een dienst daar gaat (mijn verwachting dan, ik heb nog nooit een dienst gevolgd). Tja dat geld, ik ben zelfs een keer bij een soort ceremonie van een basisschool geweest tenminste dat dacht ik… Maar ze gingen geld op halen voor de renovatie van het gebouw. Voor álles wat er gebeurde moest je geld betalen, en (vooral de vrouwen) deden dat dan ook graag zo van “kijk mij geld hebben en om mijn kind geven want ik geef geld aan de school”. Het waren ook steeds dezelfde vrouwen die vooraan stonden om te geven. De kinderen moesten ook allemaal een stukje voordragen, en later moest je geld betalen als je je kind (in mijn geval neefje) “terug wilde”. Echt bizar. Toen heb ik dus 50 cent betaald anders stond ie daar nog. Haha ik hoop het ook, en anders heb ik weer een mooi verhaal om te delen 😉

  • Reply
    Rob Alberts
    1 augustus 2016 at 18:24

    Ik geniet vooral van de prachtige jurken waarmee de Ghanese vrouwen naar hun kerk gaan.

    Vriendelijke groet,

    • Reply
      Jennifer
      1 augustus 2016 at 18:28

      Ik zeker ook!

    Leave a Reply