ABOUT GHANA

Ziekenhuisavonturen in een ontwikkelingsland

Als je in een ontwikkelingsland verblijft, ontkom je er bijna niet aan: ziek worden. En helaas heb ik ook wat bezoekjes aan doktersposten en ziekenhuizen gebracht. Vandaag deel ik mijn ervaringen met de Ghanese gezondheidszorg.

When you stay in a development country, it will happen to you: you will get sick. And unfortuantely I’ve visit some clinics and hospitals in Ghana myself. Today I will share my experiences with the Ghanaian health care.

Traditioneel dorp in Ghana

Augustus 2013 – Ik voelde me al een paar dagen niet lekker. Voor wie dat niet weten: in Ghana vliegen malariamuggen, dus er is een vrij grote kans dat je malaria oploopt. Overigens zijn hier natuurlijk heel veel preventieve maatregelen tegen te nemen, hier kan ik later nog wel een keer dieper op in. Malaria komt in je bloed en is te herkennen aan griepsymptomen. Iets wat in je bloed kan zitten, controleren ze dus met bloedprikken. En daar gaat het bij mij dus gruwelijk mis. Zelfs nadat ik écht alle symptomen wel had, was ik nog zo bang voor het bloedprikken dat ik het heb uitgesteld. Ik ben zelfs nog een weekendje naar Cape Coast geweest, en hondsberoerd is daar geen klap aan kan ik je vertellen. Die maandag erna ben ik dan toch maar naar de dokter gegaan. Gewapend met twee vrijwilligers die me eventueel naar huis konden dragen ben ik met de benenwagen naar de plaatselijke kliniek gegaan. Ik weet nog heel goed dat we daar aan kwamen en er gewoon niemand was. We riepen dus maar wat en toen kwam er uiteindelijk een dokter uit een kamertje vandaan. Na het gebruikelijk “Hello obruni” en “How are you” (hoe denk je zelf?) was het dus mijn beurt om te vertellen dat ik dacht dat ik malaria had. Hoe ik dat wist, vroeg de dokter… Het duurde me allemaal te lang en ik wilde gewoon dat ie m’n bloed ging controleren. Nou daar ging ie hoor… Met een SPELD NAALD. Hij prikte dus eerlijk waar een gaatje in mijn duim en het bloed dat er toen uit kwam veegde ie op een speciaal papiertje. Als dat papiertje een bepaalde kleur werd, had ik malaria. Uitslag: ik had “hmmmm” malaria. Pas twee jaar later ben ik er achtergekomen dat dat betekent dat ik het inderdaad had.

Juli 2014 – In 2013 had ik te kampen met wat ontstekingen die pas echt weggingen toen ik er in Nederland mee naar de dokter was gegaan. Toen ik er in juli 2014 achterkwam dat ik rondliep met een gele kring op mijn keel, ben ik dus direct naar de plaatselijke kliniek geweest. Deze was in een ander dorp dan bovengenoemde, en ook iets groter. Ik moest me eerst melden bij het kantoor, waar ze een kliniekpasje voor me maakten. Ze dachten waarschijnlijk “die gaan we vaker terug zien” en dat duurde natuurlijk super lang. Toen was het tijd voor de wachtruimte, alias drie enorme harde banken. Lekker op elkaar gepropt met allemaal zieke mensen. De patiënt het meest links van de eerste bank was steeds aan de beurt voor de algemene controle, dus om de zoveel minuten moesten we opschuiven. Ik snap het nut van die algemene controle toch niet helemaal. Ik had dus iets in mijn nek, maar de kliniek heeft in haar administratie nu ook mijn lengte, gewicht en lichaamstemperatuur staan.

Het hoogtepunt van de controle was dat de verpleegster mijn klachten opschreef en me vervolgens vroeg of dat alles was. Alsof ik pas had mogen komen als ik al halfdood aan het gaan was. Andere patiënten deden dat trouwens wel, maar dat even terzijde. Mijn naam werd doorgegeven aan de dokter, en wachten deel twee was begonnen. Na een poos mocht ik dan de mysterieuze spreekkamer in. Volgens mij was de uiteindelijk diagnose “ik heb geen idee, maar ik heb hier medicijnen en zalf, succes verder”. Ik kan me alleen nog heel goed herinneren dat er tijdens het gesprek steeds andere mensen (doktoren, patiënten noem het maar op) ook de spreekkamer binnen kwamen.

Trouwens, dat zalfje hielp heel goed en ik neem het nu altijd mee als ik ga. Je weet nooit waar het goed voor is. En ook het pasje neem ik altijd trouw mee. Scheelt een hoop gedoe.

Augustus 2014 – Ken je dat meisje dat op woensdag 27 augustus naar huis zou vliegen? Ze ging niet. Over deze ervaring kan ik wel een boek schrijven, dus ik ga proberen het kort te houden. Ik zou dus die desbetreffende avond afscheid nemen en terug naar Nederland vliegen. Nu is afscheid nemen sowieso al vervelend, maar op het vliegveld van Accra is daar gewoon amper mogelijkheid toe. Taxi’s moeten in principe snel doorrijden en je mag ook alleen naar binnen als je echt gaat vliegen. Daardoor was het al een beetje naar gegaan en dat in combinatie met te weinig eten dacht ik de oorzaak gevonden te hebben voor mijn buik- en hoofdpijn. Ik was ook nog eens veel te vroeg om te boarden, en Kotoka is het saaiste vliegveld ter wereld ongeveer dus ik besloot maar wat te gaan slapen. Nou ik heb het geweten. Ik heb nog nooit in mijn leven zo erge buikpijn en misselijkheid gehad. Dit was één van de schoonmaaksters ook opgevallen, dus ze vroeg me heel aardig of het wel ging. Ik moest nog vliegen dus ik deed maar alsof ik er altijd zo bij loop. Uiteindelijk kon ik het spelletje niet meer spelen en heeft ze me naar de gate gebracht zodat we konden kijken of ik het vliegveld uit kon of iets. Ik zal je de details besparen, maar uiteindelijk ben ik in een ziekenhuisbed vlakbij het vliegveld terecht gekomen. Lopend. Ja, ik was doodziek en ik moest lopen. En hard ook. Regelmatig hebben ze (de schoonmaakster en iemand van de vliegtuigmaatschappij) me verteld dat ik door moest lopen.

Bij het ziekenhuis wilden ze me eigenlijk niet helpen, want ik had niet genoeg contant geld bij me. Inmiddels had ik zoveel pijn dat ik bijna mijn bewustzijn verloor en dat was het moment waarop de “aardige” schoonmaakster haar kans zag. Ze zei tegen me dat ik geld moest geven als een soort aanbetaling, en omdat zij mij een soort van gered had vertrouwde ik er op dat ze mijn geld uit mijn tas zou pakken en zou betalen. Totaal verkeerd gedacht, en echt nooit meer doen. Mevrouw is er met een buit van maar liefst €80 (sarcastisch natuurlijk) vandoor gegaan. Misschien had ze zelfs ontslag genomen nu ze zoveel geld had.

Maar goed, uiteindelijk ben ik dus in een bed beland. Met infuus. En ik was nog steeds als de dood voor naalden en dat soort dingen. Echt feest. Gelukkig viel ik snel in slaap. Midden in de nacht werd ik nog wel wakker om naar het toilet te gaan. En die was dus totaal niet op de kamer. In de urine van andere mensen heb ik toen mijn blaas geleegd. Een van de dingen die je waarschijnlijk niet wilde weten. De volgende dag kwam ik er achter waarom het toilet gewoon niet achter de deur tegenover mijn bed was: ik was naar het vrouwentoilet geweest en ik lag op de mannenkamer. Ja ja, een blanke in een ziekenhuis is al een attractie maar deze blanke mocht ook nog eens op de mannenkamer. Om je een beeld te geven, het ging ongeveer zo: Tussen de bedden waren wel gordijnen om meer privacy te bieden, maar mijn buurman was wel benieuwd waarom er tegen mij Engels werd gesproken en geen Twi. Hij besloot dus het gordijn wat op te schuiven en even zijn hoofd te laten zien. Hilarisch dat gezicht.

Ik werd echt kiplekker wakker, dus wat mij betreft konden ze me wel ontslaan. Probleem was alleen dat ik geen geld bij me had (niet meer in ieder geval). Dus heeft een dokter mij naar de Stanbic Bank gebracht (in zijn superluxe auto) terwijl ondertussen iemand een nieuwe SIM kaart voor mij ging regelen. Ik had mijn SIM kaart achtergelaten in het huis, maar klein detail: niemand wist dat ik die nacht niet in het vliegtuig zat, maar in een ziekenhuisbed lag. Ja, dat was wel even schrikken voor mijn achterban geloof ik. Ook Mister werd ingelicht, want hij kon me weer op komen halen. Alitalia (de maatschappij) had namelijk een nieuw vliegticket voor me geregeld (gratis!) en dat vliegtuig zou een dag later vertrekken, ik kon dus weer terug naar huis. Terwijl Mister onderweg was, zat ik nog steeds met de naald van mijn infuus in mijn hand. Ik was ’s nachts namelijk vergeten dat ik een infuus had, dus ik heb me omgedraaid in bed en toen viel het infuus naar beneden en zat ik onder de medicijnen. Top. Niemand maakte echt aanstalten om dat ding te verwijderen, uiteindelijk heb ik ze bijna gesmeekt om hem eruit te halen. Zat ik weer op een kaarsrechte, houten stoel mezelf te kalmeren “niet flauwvallen Jennifer, niks aan de hand, je gaat naar huis”. Als ik flauw zou vallen zouden ze me sowieso weer terug dat bed in gooien, en dat was wel het laatste dat ik wilde.

Toen Mister kwam kon ik dus eindelijk die verschrikkelijk plek verlaten. Tijdens het wachten was er ook nog een man binnengebracht die heel moeilijk kon ademhalen en echt bijna stikte. Die man werd gewoon met brancard en al op de gang geparkeerd en daar geholpen. Toen ik mijn spullen uit de kamer wilde halen, gingen de doktoren voor míj aan de kant. Ik wist op dat moment echt niet meer wat ik moest doen… (of nou ja, heel hard doorlopen dus zodat ze weer verder gingen) Ik kon heus wel even wachten, die man lag daar dood te gaan en ze maakten zich druk om mij…

Ik ben ontslagen met een pillenfabriek, een vieze roze hoestdrank en een papier waarop stond dat ik toestemming had om te reizen en waar ik 100 dollar voor moest betalen. Uiteraard heeft niemand mij ooit om dat papier gevraagd.

Tot zo ver mijn avonturen in met de gezondheidszorg. Absoluut geen ervaringen die ik eens over zou willen doen, maar vooral het laatste verhaal is stiekem wel om te lachen. Achteraf dan. Het is me trouwens nooit verteld wat ik nou precies had.

Heb jij weleens in het ziekenhuis gelegen in een ontwikkelingsland? Of sowieso in het buitenland? En hoe ging het er daar aan toe?

Liefs, Jennifer

August 2013 – The mosquitos in Ghana can give you malaria, even if you are protected with medicine or when you are sleeping under a net. So when I got all the symptoms I got scared, because malaria will be in your blood and doctors will take blood samples. After a few days (including going on a trip to Cape Coast) I felt so sick I had to go to the clinic. It was a really small one and the doctor was more funny then serious. After taking the samples (I didn’t pass out) he said I had “hmmm” malaria. Two years after he said it, I heard it meant that I had malaria by that time.

July 2014 – In 2013 I had a lot of inflammations on for example my fingers, so when I saw a yellow circle on my throat I went to the clinic as soon as possible. I had to make a cliniccard, and we waited for a long time. After the regular things (they now know my length and weight, which is very important when you have something on your throat ;)) I finally went to the real doctor. By the time I was talking to him, other doctors also came by. It was like a small teaparty, very funny. His conclusion was “I don’t know, but here is some medicine and ointment. Good luck”. But it helped. It was gone in a day and I still bring my ointment every time.

August 2014 – This one is the most horrible. I was on my way going back to Holland. I already said goodbye to my boyfriend, checked in my bags and was waiting to board when I got really sick. Some cleaner brought me out of the airport and in to the hospital and then she stole my money while I was kind of dying. At first the doctors didn’t want to help me because I said that I didn’t had money with me. After a while they finally gave me a drip, medicine, injections and a bed to sleep. The next day I found out I slept in the mens room. Very interesting. Someone bought a new phone card for me, so that I could tell my parents and boyfriend that I was not on the airplane that night. My boyfriend came to the hospital to pick me up and brought me home. The next day I went for a second one, and I made it to Holland. They never told me what sickness I had.

Did you ever went to a doctor or hospital in an other country? And how is your experience?

Liefs, Jennifer

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Sabine
    19 april 2016 at 16:43

    Oh ja wat herkenbaar! Voordat ik naar Ghana vertrok zei ik thuis: het lijkt me best interessant om een Ghanees ziekenhuis van binnen te zien. Nou dat zeg ik dus ook nooit meer van tevoren. Ik lag in Tamale en werd best goed geholpen, beetje op dezelfde manier als jij. Eerst gewicht en alles, zelf infusen en medicijnen kopen, op een grote slaapzaal met alleen maar zand en spinnen en de toilet zat vol met kakkerlakken en meer wat ik heb verdrongen. Er was een Cubaanse arts ofzo die me wel goed heeft geholpen. Ik werd behandeld voor malaria, maar of ik dat ook echt had… geen idee. Ik heb daarna zeker 2 maanden nodig gehad om te herstellen, was echt heel mager en hield niets binnen. Maar goed: interessant om te weten hoe dat daar gaat was het wel 😛

    • Reply
      Jennifer
      19 april 2016 at 17:06

      Hahaha “interessant” was het zeker. Die eerste twee vallen nog wel mee, maar dat ziekenhuis was echt een hel voor iemand zoals ik (onwijze angst dus). Ze zeggen heel snel dat je malaria hebt. Een medevrijwilliger dacht het te hebben, ging naar het ziekenhuis maar het was zondag dus ze konden geen bloedprikken en maar ze wisten zeker dat het malaria was. In Nederland ging ze naar de dokter en het was voedselvergiftiging. Heel bijzonder. Al ben ik echt wel blij dat ze überhaupt iets van kennis hebben, de materialen deugen misschien niet altijd maar ik weet niet hoe ik het er vanaf had gebracht als die schoonmaakster me niet naar het ziekenhuis had gestuurd. Vervelend dat het bij jou zo lang duurde… Je hebt ook verschillende soorten malaria, ik was er eigenlijk snel weer vanaf maar kreeg bijna op de dag af een halfjaar later precies dezelfde symptomen. Maar je kunt er bijvoorbeeld ook hersenvliesontsteking door krijgen, nou dat wens je niemand toe.

      Ik krijg nu echt de rillingen als ik een ziekenhuis in Ghana zie. Alles komt dan weer boven, ook de geuren. Die geur heb ik trouwens maanden later in Nederland nog steeds geroken, alsof het “in” me was gekomen of zo.

    Leave a Reply