LIFESTYLE

Heimwee naar mijn eerste keer in Ghana‏

Ik denk heel vaak terug aan het vrijwilligerswerk dat ik in 2013 heb gedaan. Vrijwilligerswerk in het buitenland doen heeft altijd een plekje in mijn hoofd gehad. Soms iets op de achtergrond, soms op de voorgrond maar het was er altijd. In mijn tussenjaar van 2012/2013 was het heel erg op de voorgrond. Zo erg dat ik het uiteindelijk heb gedaan. Ik was toen jong, niet zelfstandig, onder de indruk van het leven en Ghana. Hoe anders is dat nu, nu ik zonder problemen in mijn ééntje de reis naar Ghana maak en er maar op vertrouw dat Mister op me staat te wachten. Met vlinders in mijn buik denk ik aan 2013, toen het allemaal nog nieuw voor me was.

I think a lot about my volunteer work back in 2013. Volunteer work in a development country was always one of my dreams. Sometimes I didn’t think about it, and sometimes I did a lot. When I had my gap year in 2012/2013 I thought a lot about it, and that is why I did it that summer. I was very young, not independently and I was very impressed by life and Ghana. What a difference if you compare it to this moment. I travel to Ghana alone, without any problem. I trust my boyfriend that he will be there that he will pick me. In 2013 this was all so new for me and I think about it with butterflies in my stomach.

Dagelijks leven in Ghana

 Soms maak ik me veel te veel zorgen, bereid ik me zo goed voor dat ik alles aan kan. Dat deed ik dus ook toen ik naar Ghana ging. Stiekem wist ik al het een en ander over het kindertehuis voor ik er ooit was geweest. Ook kwam ik erachter wat trotro’s zijn. Dat zijn de minibusjes die je kunt gebruiken om korte afstanden af te leggen. Alleen ze hebben geen echte haltes zoals wij die hebben. Meteen paniek in mijn hoofd natuurlijk, want hoe gaat dat ding dat stoppen en hoe weet de chauffeur dat ik eruit moet. Typisch een voorbeeld van waar je je niet op kunt voorbereiden. In Nederland klinkt zoiets als een trotro ondenkbaar, maar in Ghana is het zo logisch dat je meteen begrijpt hoe ze werken. Allemaal spanningen voor niks dus.
De eerste keer in Ghana vond ik het spannend om als enige blanke in het dorpje te lopen. Nu draai ik me mijn hand niet voor om en loop ik in Bawjiase graag in mijn eentje naar de top van de heuvel om wat beltegoed te kopen. De zenuwen voor zoiets zijn totaal verdwenen, en ik kan me ook niet meer voorstellen hoe dat ooit was. Als ik terug kijk op mijn eerste tijd in Ghana voelt het als iets magisch. Dat ik daar met mijn zeventien jaar zo ver weg van bekenden zat in een totaal andere wereld. Ik denk eraan terug met een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Misschien ken je dit gevoel alleen als je zelf een keer voor een redelijk lange periode in het buitenland bent geweest, en een (korte) tijd daarna dezelfde plek weer opzoekt. Iedere keer in Ghana ontdek ik dingen waarvan ik denk “hoe kon ik dit de eerste keer niet door hebben?”.
Een mooi voorbeeld van iets wat ik helemaal niet door heb gehad de eerste keer in Ghana is dat onze oriëntatiedagen helemaal niet in Accra waren. Dit werd gezegd door de organisatie, en volgens mij ook door de partnerorganisatie maar het is niet zo. In 2014 herkende ik namelijk precies de weg naar het hostel waar we verbleven. Vanaf de straatkant kan ik je zo aanwijzen waar het is, en het is niet in Accra. Het is zo gek dat ik mezelf toen helemaal niet kon oriënteren. Nog steeds heb ik er moeite mee om in te schatten waar een stad precies ligt, maar de eerste keer wist ik soms helemaal niet waar ik was.
Het fantastische Ghana-gevoel gaat er natuurlijk nooit meer vanaf, maar de allereerste keer blijft denk ik voor altijd de meeste speciale. Ik denk zelfs dat ik met deze blog niet duidelijk heb kunnen maken wat ik bedoel. Het is een gevoel, heel moeilijk te omschrijven maar heel duidelijk te voelen. Ik mis soms gewoon de dagen in het kindertehuis, samen met de andere vrijwilligers aan het werk en ondertussen samen plezier maken en er af en toe op uit. De allereerste ervaring is een ervaring die ik (natuurlijk) nooit meer over kan doen. In 2014 ben ik terug gegaan naar mijn project, maar het was zo anders. Niet per se slechter, en ik heb er geen spijt van dat ik het heb gedaan maar ik had constant het gevoel dat er iets miste. Ik denk dat dit “ik mis iets” gevoel ook weer om de hoek komt kijken als ik vrijwilligerswerk ga doen in een kindertehuis in een ander ontwikkelingsland. Niet dat ik de ambitie heb om dit ooit nog te gaan doen, maar het zou ook nooit zo bijzonder worden als die eerste, onbeschrijfelijke keer. Die keer die iedereen moet meemaken voordat je begrijpt wat ik met deze post bedoel. Dat gevoel ervaren wat zo moeilijk met woorden te beschrijven is. Ik gun het jullie van harte.
Heb jij een idee met welk gevoel ik rondloop? En woorden hoe je dit gevoel kunt omschrijven?
Liefs, Jennifer
Sometimes I worry too much. I prepare myself so good that nothing can go wrong. And that it was I did the first time I went to Ghana. Before I ever saw the children’s home I knew a lot about it. And I knew about the trotro’s, the minivans who bring you from place to place if it is a short distance. They don’t have a real place to stop, you have to tell the mate when you want to stop. So when I heard about that the first thing I thought was “But how does the driver know that I want to go in, or that I want to go out?”. It was already a problem in my head, but when I was in Ghana and for the first time in a trotro there was not a problem at all. In Holland it looked like a problem, but now I was in Ghana it was completely logical.

The first time in Ghana it was tensive for me to visit the centre of the village on my own. Now I don’t mind if I have to visit the centre of Bawjiase alone. My nerves are completing gone and I even started liking it. I can’t imagine how it was to be nervous for such a small thing. When I think about the first time in Ghana it feels magical. I was only seventeen years old, so far from home in a completely different world. I can’t describe this feeling. I think you only know what I am talking about if you have been to a place for a time and went back after a few months or years. Every time I am in Ghana I see things and I don’t understand how it is possible that I didn’t see them earlier.

A good example for that is that the First time in Ghana our orientating days where not in Accra. My organisation told me it is, and so did the organisation in Ghana but it is not. In 2014 I recognized the road and I could tell you where to go to see the hostel where we slept those days, and it is not in Accra. At that time I couldn’t orientate where I was at the moment. All the time I thought I was in Accra.

The amazing-Ghana-feeling will never disappear, but my first time will always be a special one. I think I didn’t make you understand my feelings about it by writing this blog. It is a feeling, a feeling difficult to describe but easy to feel. I just miss the children’s home, working with other volunteer and have fun and sometimes go out to travel. I can’t do the very first experience in Ghana again. In 2014 I went back to the project, but it was different. Great, but different. The whole week I felt like I missed something. I think I will also have this feeling when I will do volunteer work in a children’s home in a different country. Not that I want to do this ever again, but if I would do it it would never be so special as the very first time. Everyone should experience the feeling of being somewhere for the first time and knowing that this is a really great experience you will think about the rest of your life. When you did that, I think you will understand what this post is about. The feeling is hard to describe but I hope you will experience it one day.

Have you ever experienced the feeling I am talking about? And do you have any words to describe it?

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Sabine
    22 augustus 2016 at 18:37

    Mooi beschreven zeg! Alleen die eerste keer is er ook die speciale spanning, alles is nieuw en alles is leuk om te ontdekken. De tweede keer is dat er veel minder, dan wordt het al meer ‘normaal’. En ik denk dat jij ook een soort van liefde voelt voor dit land, en dat is natuurlijk sowieso al een mooi gevoel 😀

    • Reply
      Jennifer
      22 augustus 2016 at 20:18

      Het wordt zeker steeds normaler, het voelt gewoon als een tweede leven. Des te grappiger is het om terug te kijken op (vooral) de eerste keer 🙂

    Leave a Reply