LIFESTYLE

Ghanaian life #9: FrankEve, afscheid nemen en kerstmis

Het lijkt alweer maanden geleden dat ik drie maanden in Ghana wonen (en dat is het eigenlijk ook). Jullie hadden de laatste weekoverzichten nog van mij tegoed, dus bij deze: weekoverzicht numero 9. Vandaag lees je onder andere over wat ik heb gedaan bij FrankEve, het afscheid nemen van de jongens in ons huis en natuurlijk mijn eerste kerstmis in Afrika.

FrankEve Agona Swedru Ghana

19 t/m 25 december

Maandag was mijn eerste echte vrijwilligerswerkdag bij FrankEve. ’s Ochtends werkte ik aan het crowdfundingplan, maar ik moet toegeven dat ik niet heel ver ben gekomen. Het internet op de school was ook zo belachelijk slecht dat ik de informatie beter via mijn mobiel kon vinden. Ik kon heel weinig voorbeelden van soortgelijke plannen vinden, niet eens uit een ander ontwikkelingsland. Hoe het nu verder moet weet ik niet zo goed. Misschien dat ik in Nederland nog een tweede poging waag. Het idee van het restaurant is natuurlijk fantastisch en verdient het ook om uitgevoerd te worden.

’s Middags dacht ik te beginnen met mijn ‘coachinglessen’. Francisca, de directrice, dacht daar anders over en besloot dat ik aan de meiden (zo’n vijftig!) een introductie van de komende week moest geven. Daar was ik totaal niet op voorbereid (voornamelijk omdat ik alleen de eerste les had voorbereid, en die les zou gebruiken als inspiratie voor de rest) maar ik heb het overleefd. De eerste reacties waren zeer positief.

FrankEve Agona Swedru Ghana

De lessen vervolgde zich op dinsdag. Deze keer gelukkig met maar de helft van de groep. We begonnen met een korte opwarmer, namelijk een rij maken in een bepaalde volgorde zoals bijvoorbeeld leeftijd of lengte. Volgens mij is dit niet de normale manier om een les te beginnen in Ghana, dus het was heel grappig om te zien hoe de meisjes er mee omgingen. Ik vond het ook opvallend dat toen ik bijvoorbeeld bij de voornamen (een rij maken met A aan het begin en Z aan het eind) vroeg omstebeurt de naam te zeggen om te kijken of het klopt, de meeste meisjes haast onverstaanbaar hun naam zeiden. Opvallend omdat je in Ghana best wel (verbaal) je mannetje moet staan en normaliter de meesten dat wel kunnen, maar een klaslokaal is misschien een andere omgeving?

Na de warming-up begon het echte werk: het tekenen. Elk meisje tekende eerst zichzelf over tien jaar (daar moesten ze trouwens heel hard om lachen), en daarna tekende ze daar omheen hun dromen en doelen voor de toekomst. De meeste meisjes hebben over tien jaar een eigen bedrijf. Vind ik heel leuk. Ik vond het heel schattig om te merken dat veel meiden tijdens het tekenen me vroegen om te kijken wat ze wilde zijn, of me om tips vroegen als ze beroep X wilde uitoefenen. Het was duidelijk een oefening waar ze niet veel ervaring mee hadden, maar het was zo leuk dat ze het wel gewoon oppakten en dat iedereen meedeed. Na het tekenen gingen ze in kleine groepjes de doelen aan elkaar presenteren. Hierna had ik graag nog meer gedaan, maar helaas waren we al een uur later begonnen dan gepland en moest ik van een leraar stoppen omdat ze nog een ander programma hadden. Gelukkig kunnen we de rest natuurlijk de volgende keer doen!

FrankEve Agona Swedru Ghana

Op woensdag was ik weer bij FrankEve om de andere helft van de groep exact dezelfde les te geven. Jammer genoeg konden we deze les ook niet afmaken omdat de meisjes zich allemaal wilden voorbereiden op de reis naar hun geboortedorp. Ook hier gaat iedereen voor de kerst naar hun familie.

Overigens kocht ik nog wel een cake, gemaakt door leerlingen van FrankEve. Het was een cake met pinda’s. Voor mij na een paar happen iets te veel (pinda) van het goede maar de jongens in het huis vonden het weer fantastisch.

 

Donderdag was niet zo’n speciale dag. ’s Avonds belde ik met een docent van mijn opleiding om mijn voortgang van Dreams from Ghana te bespreken. Via mijn opleiding volg ik een programma om het bedrijf op te zetten, en dat is ook gelijk mijn stage van het komende semester. Hier in Ghana werk ik alvast aan de documenten die ik moet inleveren.

 

We waren al superlang niet naar het strand geweest (oké misschien lieg ik dit) dus ik wilde vrijdag echt weer naar het strand. Ik was ook echt in de veronderstelling dat we aan het eind van de dag zouden gaan, maar Mister dacht daar anders over en we gingen dus uiteindelijk niet. Ik kan me ook totaal niet herinneren wat ik wel heb gedaan.

Ghana

Zaterdag reisden we naar Bawjiase om de kerstdagen daar door te brengen. ’s Ochtends moest ik helaas gedag zeggen tegen de twee jongens die nog in het huis waren (de andere twee waren al vertrokken). Ik zie ze waarschijnlijk pas weer de volgende keer dat ik hier ben.

Rond tien uur vertrokken we eerst naar Kasoa om het internetcafé in te duiken. Ik moest nog het laatste verslag voor mijn stage naar mijn docent sturen, en ik wilde de vorige Ghanaian Life publiceren. Helaas heb ik, nu mijn stage bij Trashy Bags af is, een frequent toegang tot internet meer en lukt het me dus ook zelden om op maandag het weekoverzicht te publiceren. Het internet in het café was ook nog eens verschrikkelijk, dus het vorige weekoverzicht bevat niet een foto’s. Het leven van een blogger in Ghana gaat niet altijd over rozen.

In Bawjiase was iedereen weer vet blij om ons te zien. Mocht je je dat meisje dat super bang voor me was en begon te krijsen als ze me zag nog herinneren, opeens is ze gestopt met krijsen en lachte en zwaaide ze zelfs naar me. Als ik te dicht in de buurt kwam begon ze weer te janken, maar op een gepaste afstand vond ze me toch wel interessant. Dat was voor mij een hele opluchting, want het is gewoon niet grappig als een kindje huilt omdat ze jou ziet en dat vervolgens iedereen er omheen gaat lachen. Verder was kerstavond geen bijzondere aangelegenheid. Ik had me niet echt een voorstelling van kerstmis in Ghana gemaakt, maar om eerlijk te zijn merkte ik er vrij weinig van dat het kerst was. Dat had natuurlijk ook met de temperatuur te maken (elke keer als ik op mijn mobiel zie dat het december is, schrik ik een beetje) maar op een paar mensen met verdwaalde kerstmutsen na was er niks bijzonders. Er was wel veel muziek, maar dat is er eigenlijk altijd wel. ’s Avonds gingen ze nog naar een soort van club om te dansen. Doordat erin Bawjiase super veel mensen (zowel volwassenen als kinderen) zijn die mijn aandacht vragen was ik al moe voordat we er waren, en zat ik voornamelijk vanaf de kant toe te kijken hoe de rest aan het dansen was. Voor mij geen probleem, maar zelfs vreemden vroegen me waarom ik niet aan het dansen was. Dat maakte me een beetje boos (zie voor je: een aangeschoten man die je steeds aanraakt en met je wilt dansen en vraagt waarom je een neutraal gezicht hebt), en mijn humeur werd er niet beter op. Laten we het er op houden dat het niet een heel geslaagde avond was. Jammer maar helaas, volgende keer beter.

 

Zondag was het natuurlijk eerste kerstdag. Ik heb de hele dag op de compound met de familie gezeten. ’s Ochtends zijn we naar een tante van Mister gegaan. Die woont op een soort van berg, dus dat was een hele klim. Daar aangekomen bleek dat ze er niet was… ’s Middags zijn we op de motor nog even terug gegaan. Omdat Mister deze keer niet naar zijn ouders wil (zij wonen in een afgelegen dorp wat het best te bereiken is per motor), dacht ik dat ik een motorritje wel kon vergeten maar ik heb hem nu dus toch nog in the pocket.

’s Ochtends zat ik nog wel even in de kerk, maar volgens mij was het niet een speciale kerstdienst. Verder was eerste kerstdag gewoon een dag als alle anderen. Ondanks dat ik geen verwachtingen van kerst in Ghana had, viel het wel een beetje tegen allemaal. We aten zelfs niet samen met iedereen op de compound. Ik heb dus ook het gevoel dat ik kerst dit jaar heb overgeslagen (ik heb toch niks met kerst dus dat is niet zo erg).

Dit was een week met niet zulke speciale dagen. Ik ben hier zo aan het leven gewend dat dingen ook heel normaal voor me zijn, en dan vergeet ik helemaal dat het gebeurt is. Inmiddels ben ik nog vier weken hier in Ghana, en ik hoop heel erg dat we nog wat leuke tripjes gaan maken. Ik heb in ieder geval al een verlanglijstje.

PS: Ik heb deze weekoverzichten toen ik nog in Ghana was geschreven.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply