LIFESTYLE

Ghanaian life #10: weer naar het strand, een dagje Cape Coast en Oud & Nieuw

Het lijkt alweer maanden geleden dat ik drie maanden in Ghana wonen (en dat is het eigenlijk ook). Jullie hadden de laatste weekoverzichten nog van mij tegoed, dus bij deze: weekoverzicht numero 10. Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere dat weer eens naar het strand gingen, ons dagtripje naar Cape Coast en onze knallende afsluiting van 2016.

Ghana

26 december t/m 1 januari

Maandag waren we nog in Bawjiase. In Ghana wordt geen Twee Kerstdag gevierd, maar wel Boxing Day. Dat laatste is denk ik alleen zichtbaar in de hoofdstad en in de winkelcentra, want de kleine winkeltjes in de dorpen deden duidelijk niet mee. Ondanks dat Ghanezen geen Tweede Kerstdag vieren begrijpen ze geloof ik niet wanneer kerst is afgelopen. Tot het nieuwe jaar blijven winkeliers zeggen “Oh, geef me een kerstcadeautje”, en dan moet je dus het wisselgeld maar laten zitten. Of nou ja, moet. Op “Tweede Kerstdag” heb ik het een keer gedaan, maar op 31 december ga ik geen kerstcadeautjes meer uitdelen hoor. Ben je gek.

’s Middags waren we nog naar een ander dorp gegaan om de zus van Mister te bezoeken. Helaas was ze er niet, maar haar zoon liet ons de plek zien waar ze wel was. Ze was bij iemand op visite (in weer een ander dorp), en wij waren dus bij de zus op visite. Geen probleem. Na dit bezoek gingen we naar Kasoa om de nieuwe items voor Dreams from Ghana op te halen. Ik vind ze leuk!

Strand Winneba Ghana

Dinsdagmiddag was het weer tijd voor het strand. Je woont in een stad aan het strand, of je woont het niet. Ik vind al dat we het strand te weinig bezoeken, dus ik grijp iedere gelegenheid aan om er heen te gaan. Deze keer was mijn hoofdreden mijn ontstoken teen. Ik loop er al zeker twee weken mee rond, en het wordt maar niet minder erg. Ik dacht dus dat een bezoekje aan zeewater het ontstoken gedeelte wel zou schoonmaken. Helaas is dat tot nu toe niet gebeurd.  En het begint wel vervelend te worden. Mensen trappen constant (deden ze toen mijn teen niet ontstoken was nooit) op mijn teen én we gaan volgende week een tripje maken naar de Volta Region. Als het even kan brengen we een bezoek aan de top van Mount Afadjato, en zo’n klim met een zeer pijnlijke teen (die waarschijnlijk niet eens in een dichte schoen kan) is niet heel prettig.

Cape Coast Ghana

Mister was nog nooit in Kakum National Park geweest en Cape Coast Castle geweest. Tijd om daar woensdag verandering in te brengen dus. Eerst naar Kakum. De weg er naar toe is zo verschrikkelijk. Vol gaten, stenen en een stof dat er omhoog komt. Gelukkig hadden wij een taxi met airco en konden de ramen dus dicht. De huizen en winkels naast de weg waren ook bedekt met een flink laag stof. En deze weg leidt dus naar één van de populairste bezienswaardigheden in Ghana. Ongelooflijk dat ze daar niet wat aan doen.

Eenmaal aangekomen was het best wel druk, dus het duurde even tot we de bruggen op konden. Kakum is namelijk een regenwoud. Dé activiteit is over bruggen lopen die veertig meter boven de grond hangen. Zo loop je dus door de toppen van het regenwoud. Het schijnt dat er heel veel dieren in het regenwoud wonen (waaronder olifanten en apen), maar volgens mij is het heel lang geleden dat iemand ze gespot heeft. Begin me af te vragen of ze er überhaupt nog wel zijn. Om dieren te spotten hoef je dus niet naar Kakum te gaan. Het lopen over de bruggen is wel heel leuk om te doen. Kakum is voor mij iets dat je een keer in Ghana bezocht moet hebben, maar je hoeft er echt niet elke week heen.

Terug in Cape Coast (ze zeggen altijd dat Kakum bij Cape Coast is, maar ik vind dertig kilometer nog best een eind hoor) wilden we gaan lunchen. Ik wilde heel graag naar Baobab, een vegetarisch restaurant maar helaas waren alle tafeltjes bezet. Wat wil je als je maar vijf tafeltjes hebt. We besloten om eerst de tour door Cape Coast Castle te volgen. Daar aangekomen hadden we net de start gemist, maar natuurlijk konden we gewoon bij een gids aansluiten. Hierdoor hadden we de uitleg gemist van de eerste drie kamers in het slavenfort, maar ja he… We hadden trouwens een hele toffe gids. Hij sprak echt goed Engels, kon goed vertellen, enthousiasmeren, vond het leuk om te doen en had humor. Zulke gidsen maak je (helaas) niet vaak mee in Ghana. Maar ik heb genoten van zijn uitleg.

Na de tour toch maar naar Oasis gegaan. Daar wilde ik de veggieburger, maar uiteraard was die niet beschikbaar. Ze maken mijn nieuwe vegetarische levensstijl er niet makkelijker op. Uiteindelijk gegaan voor de salade met feta en zwarte olijven (herstel: één zwarte olijf) die ook goed te doen was, al droom ik nog steeds over die veggieburger.

 

Over donderdag kan ik kort maar krachtig zijn. Ik heb werkelijk geen idee wat we gedaan hebben. Einde.

Ghanese stof

Mijn nieuwste missie hier in Ghana is het laten maken van kleding. Kleding van West Afrikaanse stof natuurlijk, maar dan niet de doorsnee jurken. Ik wil dingen laten maken die ik ook in Nederland ga dragen (en sorry, zo’n Ghanese jurk draag ik niet in Nederland). Mister wist wel een vrouw die alles kan maken wat ik wil (jeetje!), dus ik heb haar wat foto’s laten zien van wat ik wil. En warempel, ze kan het. Daarna moesten we natuurlijk op zoek naar Afrikaanse stof. Dat is niet zo moeilijk, maar ik wil wel mooie stof. En stof die bij mijn huid past. Met dingen uitzoeken is Mister altijd nogal ongeduldig. Ik wil graag alles bekijken en overwegen welke stof ik wel of niet zou dragen in Nederland. Mister wilt het liefst dat ik gewoon random een stof kies, zodat we weer kunnen gaan. Zo werkt het natuurlijk niet. Uiteindelijk heb ik twee stoffen gekozen, maar ik wilde natuurlijk meer. Geld op. Op naar de bank in Winneba. Bank kapot. Of nou ja, niemand wist wat er aan de hand was. Helaas geen nieuwe stoffen voor mij dus.

 

Maar ik geef niet op. Zaterdag op naar de bank in Kasoa, die laat me (zelden) nooit in de steek. Ik heb overigens een hekel aan Kasoa, dus ik wilde die stoffen wel heel graag kopen dat we er weer heen gingen. Na het pinnen gingen we nog naar een markt om stoffen uit te zoeken (de stoffen zijn goedkoper op die markt dan in Winneba), maar ik had niet bijster veel succes. Twee stoffen erbij.

’s Avonds was het natuurlijk oudejaarsavond. En ik had me een spektakel verwacht. We waren namelijk in Winneba gebleven omdat Mister zei dat ze Nieuwjaar heel uitbundig vieren. Ik dacht aan een groot feest met vuurwerk en vuurkorven op het strand. Mister bedoelde met uitbundig van 22.00 tot 5.00 in de kerk zitten en god bedanken voor het nieuwe jaar. Gelukkig hebben we dat overgeslagen. Maar eigenlijk hebben we de hele viering overgeslagen. We zouden eerst naar het strand gaan, maar toen zeiden mensen dat er geen feest is (welke strandtent geeft er nou geen feest met Nieuwjaar). Toen wilden we naar een andere ‘club’, ook al wisten we niet zeker of dat wel open was. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Om 00.02 werd ik wakker, en toen was het al te laat natuurlijk. Overigens sliep Mister ook hoor. Dus ik was niet de enige. Mijn Ghanese nieuwjaarsviering was dus uiterst bijzonder. Maar wat mij betreft meer dan prima zo.

Kokrobite Ghana

Bij Nieuwjaarsdag hoort natuurlijk een Nieuwjaarsduik, en die hebben we op zondag in Kokrobite genomen. Johnson, een neef van Mister (die ik pas een week ken) (elke keer als ik hier ben duiken er van overal en nergens nieuwe familieleden op) ging met ons mee. Hij had nog nooit in de zee gezwommen (en hij is van mijn leeftijd). Bijzonder. Eerst was ie ook vet bang, maar uiteindelijk was hij degene die nog wel een keer het water in wilde (duidelijk familie van Mister). Voor de duik nam ik trouwens een overheerlijk stuk worteltaart bij een strandtent (Dizzy Lizzie’s). Vette aanrader! Restaurants met stukken taart verdienen van mij duizend complimenten. Ooit open ik hier mijn eigen taartenrestaurant.

’s Middags gingen we lunchen bij Big Milly’s Backyard. De pizza margeritha is daar goedkoper dan de fried rice with chicken. Opvallend wel. Terwijl wij aten was er nog een drumsessie. Genieten. Na de lunch gingen we terug naar Dizzy Lizzie’s om af te sluiten met wat te drinken. Daar was ook een live band aan het optreden. Het strand van Kokrobite is íéts levendiger dan het strand van Winneba haha. Wat niet is kan nog komen…

Zo dat was weer een week. Komende week gaan we naar hét festival van Winneba, en we gaan op ‘vakantie’ naar de Volta Region. Vette zin in!

Liefs, Jennifer

PS: Ik heb deze weekoverzichten toen ik nog in Ghana was geschreven.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply