LIFESTYLE

Ghanaian life #2: Eerste stageweek, zingen in de trotro en mijn verjaardag

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere over mijn eerste stageweek, zingen in de trotro en mijn eerste verjaardag in de tropen.

Ghanaian life

Op maandag begon ik mijn stage bij Trashy Bags in Accra. Na een zeer lange reis van Winneba naar Accra kwam ik pas echt voor een uitdaging te staan: hoe kom ik nu bij de werkplaats? Met behulp van Mustapha, een van de medewerkers van Trashy Bags, is het me uiteindelijk gelukt maar eigenlijk is de reis veel en veel te lang om dagelijks op en neer te gaan.

Na een rondleiding van diezelfde Mustapha moest ik mezelf maar zien te vermaken omdat Stuart, de directeur, nog niet aanwezig was. Ik heb wat rondgelopen en ben uiteindelijk gestrand bij een ruimte waar ze de waterzakjes aan elkaar naaien maar ook patronen knippen en nieuwe designs bedenken. Daar hielp ik iemand mee met patronen van oude meelzakken knippen voor een grote order rugzakken. Rond drie uur kwam Stuart. Het was payday voor de medewerkers, dus na het verdelen van de salarissen (duurde natuurlijk lekker lang) gingen Stuart, Mustapha, Elvis en ik in gesprek over wat ik kan doen bij Trashy Bags. De conclusie viel voor mij wat tegen: doordat Trashy Bags op dit moment door een financiële crisis gaat, is het nu eerst prioriteit om daar uit te komen. Stuart is daarom druk bezig met nieuwe projecten, en de andere “kantoormedewerkers” hebben zo hun eigen dingen. Voor mij was er eigenlijk niks te doen (waarom mij dat niet eerder verteld is, is me ook een raadsel). Ik praat in de verleden tijd omdat ik inmiddels een project voor mezelf heb gemaakt: ik ga onderzoeken of en op welke manier Trashy Bags de Nederlandse markt toe kan treden. Hierover ga je vast nog meer horen, want ik heb jullie mening nodig!

Ik vertrok veel te laat waardoor ik in de enorme file kwam, en pas rond tien uur thuis was. In principe  zou de reis te doen moeten zijn, maar doordat de trotro (bus) pas vertrekt als ie helemaal vol is en Ghanezen een meester zijn in het veroorzaken van files doe ik er echt ontiegelijk lang over. Het is dat ik reizen op zich niet erg vind, en mijn stage leuk is anders zou ik waarschijnlijk direct stoppen.

Ghanaian life

Omdat ik gister zo laat pas op stage aankwam, besloot ik dinsdag heel vroeg te vertrekken. Het werkte, ik kwam bijna precies tegelijkertijd met de anderen aan. Deze dag begon ik aan het project waar ik hierboven over vertelde. Behalve werken heb ik ook veel met Mustapha gepraat. Hij is een soort van officemanager, samen met Elvis. Mustapha heeft ooit (hij sprak er over alsof het gister was, maar uiteindelijk bleek het al vier jaar geleden te zijn) een vriendinnetje uit Nederland gehad, dus hij wist best veel over Nederland. Ondertussen kwam er ook nog een groep Vlaamse reizigers langs, dus daar heb ik me ook mee vermaakt. Al met al is de dag voorbij gevlogen en was het alweer tijd om terug naar Winneba te gaan. Rond zeven uur was ik thuis, een veel betere tijd dan de dag ervoor.

Ghanaian life

Vanwege die ontiegelijk lange reis elke dag en de nieuwe indrukken besloot ik op woensdag even vrij te nemen. Ik denk dat ik elke week een vrije dag neem, deels om uit te rusten maar ook deels om nieuwe dingen voor mijn project te bedenken (en dat werkte want ik heb vandaag iets bedacht). Gelukkig lijkt niemand daar problemen mee te nemen en was het zelfs een beetje hun voorstel (terwijl ik natuurlijk ook gewoon in Accra kan wonen, dat zou een stuk makkelijker zijn maar zolang het niet écht nodig is, wil ik dat niet). Rond tien uur ging ik met Mister naar de universiteit omdat hij “discussion group” had. Ik dacht dat het een soort werkgroep zou zijn, maar eigenlijk was het gewoon een college. Ik schat de kans dat ik ooit nog eens mee gaan (tenminste naar dit soort lessen) vrij klein in, aangezien het oer en oersaai was. De docente zat gewoon voor de klas en ze las voor uit een boek. Ze stelde wel vragen over de stof, maar er waren steeds maar drie studenten die antwoord gaven. De rest zat voor zich uit te staren, op z’n mobiel te spelen, lag te slapen of liep de klas uit. Achteraf begreep ik dat deze les bedoeld is voor mensen die de stof uit het echte college nog niet helemaal begrijpen. In dat geval waren er wel heel veel mensen op komen dagen, misschien moeten ze ook eens kijken naar de inhoud van het echte college dan. Afijn, naar mijn idee sprak de docente veel te zacht (en de studenten trouwens ook) en werd niemand gemotiveerd om geconcentreerd te blijven. Het was interessant om er eens bij te zitten (al begreep ik er dus niks van omdat iedereen fluisterden), maar ik denk niet dat ik de volgende keer weer enthousiast roep dat ik mee wil…

Ghanaian life

Na een dag vrij ging ik donderdag weer naar Accra. Ik begon de dag goed. In de grotere trotro’s komt vaak een pastoor/priester/what ever het woord van god verkondigen (en achteraf ben je bijna verplicht om hem hiervoor te betalen, iets wat ik dus nooit doe) of iemand die medicijnen/onzinnige dingen zoals een multifunctioneel mes gaat verkopen. Volgens mij heb ik daar al eerder over verteld, maar ik zal er nog een uitgebreider artikel aan wijden. Het is namelijk zeer interessant. Deze morgen stapte er een pastoor in. Prima, ik kan dat toch niet verstaan dus kan ik lekker uit het raam staren. Helaas was meneer de pastoor het daar niet mee eens. De hele trotro moest namelijk een of ander kerkelijk liedje voor me zingen en daarna gingen ze voor me bidden. Het voelde zeg maar hoe je je voelt als je op je werk zegt dat je jarig bent en dat iedereen dan uit volle vorst Happy Birthday voor je gaat zingen. Maar dan erger, want ik had geen flauw idee waar het over ging en hoe ik er op moest reageren (“we want more” leek me wat ongepast).

Op stage werk ik aan hetzelfde (en enige trouwens) bureau als Mustapha. Dat komt er op neer dat we zo’n beetje 2/3 van de tijd zitten te praten over Ghanezen, Nederlanders, onze cultuurverschillen en honderd andere dingen in plaats van te werken aan de dingen die we moeten doen. Ik heb niet echt het idee dat er ook maar iemand is die zich daaraan stoort. En voor mij is het superhandig want ik kan gewoon alles aan hem vragen (de pastoor van hier boven hoeft bijvoorbeeld niet te betalen om in de trotro het woord te morgen verkondigen, als je gratis wilt reizen moet je dus een bijbel meenemen of medicijnen) en omdat hij een iets “breder wereldbeeld” heeft dan de gemiddelde Ghanees (hij komt zeg maar verder dan “blanken zijn rijk en slim”) krijg ik daar ook goed beargumenteerde antwoorden op. Aan het eind van de dag hadden we allebei onze taken af, dus deze werkwijze bevalt me wel.

Ghanaian life

Op vrijdag had ik weer een vrije dag. Het was namelijk een soort van niet officiële feestdag, dus niemand wist of we nu wel of niet vrij moesten krijgen. Volgende maand is het hier nationale verkiezingen, en het is ook een keer Farmers Day en dat werd vandaag gevierd omdat het niet samen kan vallen met de verkiezingen.

Het was een vrije saaie dag. Ik heb helemaal niks van de feestdag gemerkt, waarschijnlijk omdat het een niet officiële vrije dag was. Ik heb niks anders gedaan dan een beetje op bed liggen (ventilator for the win), een nieuw ontbijt geprobeerd (wentelteefjes, iemand dé ultieme tip dat het ook echt vet lekker wordt?)  en met de jongens die ook in dit huis wonen gepraat. Het favoriete onderwerp was uiteraard religie. Altijd interessant. Deze jongen wilde heel graag dat ik in god ga geloven, omdat ik anders als ik dood ben gestraft word. Hij heeft nog ongeveer 2,5 maand om me om te toveren. Ik geef hem niet veel kans.

Ghanaian life

Vorige week waren we in Bawjiase, en Mister had toen tegen één van zijn nichten (ze is jonger dan ik) gezegd dat ze ons moest komen bezoeken het volgende weekend. Zaterdag dus. Ik was dat al lang weer vergeten (en wist niet dat het een serieuze uitnodiging was), maar zaterdagochtend belde ze dus dat ze onderweg was. Oké… Mister en ik zouden samen naar het strand van Winneba gaan, en nu ging ze dus mee. Op zich niks mis mee, maar zodra ik een meisje van Bawjiase meeneem naar bijvoorbeeld het strand veranderen ze in stille meisjes die opeens hun eigen naam niet meer weten. Uiteindelijk is het natuurlijk wel leuk dat ze ons helemaal komt bezoeken, maar als ze bijna niks zegt maakt het voor mij ook niet zoveel uit.

Ghanaian life

En dan de grote dag: zondag, mijn verjaardag! ’s Ochtends werd ik wakker gemaakt met ontbijt op bed, en daarna cadeautjes. Ehhhh. Nee zo ging het niet. In Ghana worden verjaardagen niet echt gevierd (sommige mensen weten niet eens wanneer ze jarig zijn), dus ook voor Mister was het niet zo’n big deal. We (Mister) hebben gewoon de was gedaan, en daarna zijn we naar Cape Coast vertrokken. Ik wilde daar eigenlijk Cape Coast Castle bezoeken. Ik ben daar al een keer geweest, maar toen was ik zo ziek dat ik na twintig minuten de rondleiding heb moeten staken. Nu was het Mister die mijn plan in duigen liet vallen. Meneer is namelijk ziek. Hij is VERKOUDEN. Dat is niet ziek. Hij heeft zelfs medicijnen gekocht, maar het lijkt meer op discodipballetjes in een capsule. Gelukkig wonen we redelijk dichtbij Cape Coast, en het fort staat er al zo lang: die loopt echt niet weg. Overigens heb ik wel van mijn verjaardagsmaal genoten: hamburger met patat en twee stukken pizza. Ook al ben ik pas anderhalve week in Ghana: hier was ik aan toe!

Vandaag start ik alweer met mijn tweede stageweek. Hopelijk kan ik deze week jullie hulp inschakelen, maar dat merk je vanzelf wel! Daarnaast ga ik ergens deze week samen met Elvis mee naar een basisschool om een order van tweehonderd rugzakken te brengen. En verder zie ik wel wat er gaat gebeuren. Het is en blijft Ghana…

Liefs, Jennifer

 

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Sabine
    7 november 2016 at 19:09

    Ohh nog gefeliciteerd!!! Dat heb ik gemist 😀 Fijn dat het leuk is, maar die reistijd zou mij ook wel opbreken na een tijdje denk ik. Gelukkig heb je het leuk! En tof dat je een eigen project hebt. Ben benieuwd!

    • Reply
      Jennifer
      8 november 2016 at 11:03

      Dankjewel 🙂 Ja die reistijd is verschrikkelijk, en het is niet eens zo ver maar de file en het wachten maakt het zo lang. Ik hoop het vandaag online te gooien, dus dan hoor je meer! 🙂

  • Reply
    Elaintje
    7 november 2016 at 22:10

    Nog gefeliciteerd! Dat je nooit echt weet wat er kan gaan gebeuren, houdt het leuk, maar soms ook erg frustrerend. Althans, d at is mijn ervaring hier. Stiekem vind ik het toch wel net iets leuker dan minder leuk.

    • Reply
      Jennifer
      8 november 2016 at 11:03

      Dankjewel! Ja daarom haha, en meestal komt het ook allemaal weer goed

    Leave a Reply