LIFESTYLE

Het allerbeste van Ghana #6

De afgelopen tijd zat ik voor de zesde keer in Ghana. Wie had dat gedacht toen ik in juni 2013 voor het eerst vertrok? Ik in ieder geval niet. En ook deze keer heb ik weer het nodige meegemaakt, en gelukkig bijna alleen maar leuke dingen. Van het samenwerken met Paul tot voor het eerst een binnenlandse vlucht, van olifanten spotten tot in de late uurtjes in een Ghanese club op de tafel dansen. Het komt allemaal voorbij in Het allerbeste van Ghana #6.

Mole National Park Ghana

Het begon natuurlijk sowieso al goed omdat ik met KLM vloog, de enige maatschappij die vanaf Amsterdam rechtstreeks naar Accra vliegt. Dit is overigens ook de eerste keer geweest dat ik zowel heen als terug zonder overstap heb gevlogen, wat een luxe! Zo lijkt Ghana wel héél dichtbij. Tip van mij: reserveer bij KLM een vegan maaltijd, want je krijgt als eerste eten én het eten is veel beter dan een standaard maaltijd (op de heenweg dan, de terugweg kreeg ik gewoon rijst met tomatensaus).

Making Africa Work

Toen ik die bewuste zaterdagmiddag met KLM naar Accra vloog, had ik eigenlijk geen idee wat me te wachten stond met Making Africa Work. Ik wist dat ik ging samenwerken met Paul, maar dat was het ook eigenlijk wel. Het is voor het eerst dat ze dit project doen, dus misschien was het voor iedereen eigenlijk niet duidelijk welke kant het op zou gaan. Ik kan je wel vertellen dat het bij mij de goede kant is opgegaan. Zoals je misschien wel weet heb ik de afgelopen tijd (lees: jaren!) best veel twijfels gehad met Dreams from Ghana, en hoe je zoiets nou allemaal opzet (en volhoudt!). Het is niet zo dat die twijfels opeens zijn verdwenen, maar Paul heeft er wel een heleboel weggenomen. Ik had me namelijk geen betere samenwerkingspartner kunnen wensen. We denken over veel dingen hetzelfde, hij kan toch kritische vragen stellen én we hebben vooral veel lol samen gehad. Hij voornamelijk over het feit dat ik geen dieren eet, ik over het feit dat hij aan iedereen vertelde dat ik uit Denemarken kom (en dat ik op een gegeven moment ook maar deed dat het waar is).

Ik ben heel benieuwd waar onze samenwerking tot gaat leiden (want het stopt na MAW niet voor ons!), en ik hoop dat we nog heel lang dezelfde visie uit gaan dragen. Mocht je benieuwd zijn naar wat hij doet, bezoek zijn website en sociale mediakanalen eens. Hij verzendt nog niet naar Nederland/Europa, maar wat niet is kan nog komen dus laat het vooral weten als je iets in zijn tassen ziet.

Dreams from Ghana

Zoveel mensen ontmoet

Ik heb denk ik nog nooit zoveel “afspraken” in Ghana gemaakt als de afgelopen keer. Eigenlijk voel ik er normaal gesproken niet zoveel voor om mensen uit Nederland daar te ontmoeten, deze keer ging dat wel even anders. Zoals ik al eerder schreef ontmoette ik één van mijn middelbare schoolvrienden in Cape Coast. Dat was voor mij extra bijzonder omdat het de eerste keer was dat ik iemand in Ghana zag die ik al uit Nederland kende. En daarmee was ze dus ook de eerste die ik al kende die mijn vriend in levendelijven ontmoette. Later heb ik ook nog een meisje die ik al kende ontmoet samen met haar Ghanese vriend.

Behalve mensen die ik al kende, heb ik ook met mensen afgesproken die ik nog niet kende. Soms krijg ik via Instagram berichtjes of ik in Ghana ben en of we kunnen afspreken. Dat vind ik dus vet leuk (ook al dacht ik eerst van niet)! Zo sprak ik in Accra af met de Nederlandse D. die na haar vrijwilligerswerk in Accra doorreisde naar Zuidelijk Afrika om daar te reizen en te eindigen in Zuid Afrika om daar ook weer vrijwilligerswerk te doen. Vet tof! Daarnaast sprak ik ook af met de Belgische F. die voor de tweede keer in Ghana is, dat was ook echt super leuk dus ik snap niet waarom ik dit eerder niet echt deed. Dus: mocht je tegelijkertijd in Ghana zijn als ik, schroom niet en laat wat van je horen!

En wat ik misschien nog wel het allerleukst vond was de ontmoeting met D. en S. uit Duitsland. Wij ontmoetten hen op het busstation van Damango, en toevallig gingen ze ook naar de olifanten in Mole National Park. Ze bleven ook nog exact even lang als wij, dus we trokken een beetje met ons op. Toen ze daarna na een bezoek aan Cape Coast nog een paar dagen wilde relaxen, besloten ze naar Winneba te komen. En dat is dus vet leuk want sowieso moet iedereen naar Winneba komen want het strand is mooi en schoon, máár ze kwamen ook nog bij ons eten en dat was gewoon zo bijzonder omdat we elkaar een week daarvoor nog niet eens kende. Zo kan het dus ook lopen, en ik vond het heel leuk om ze iets van de Ghanese gastvrijheid te laten voelen.

Naast Europese mensen heb ik ook weer met oude bekende afgesproken, zoals mijn vrienden S. en M. van Trashy Bags. En nog een andere S. die ik nog niet kende maar gelukkig geen vies mannetje bleek te zijn. Hopelijk ben ik trouwens niemand vergeten, maar dan hoor ik het wel. Oja, ik ontmoette ook nog per toeval iemand die mij volgt op Instagram. Dat kan natuurlijk ook nog gebeuren.

Vliegen naar Tamale en Mole National Park

Eindelijk was het deze keer zover: Tamale! De eerste keer vliegen voor mijn vriend, ook al was het maar een uurtje. Maar die kan toch van de bucketlist af. En daarna wisten we in Tamale eigenlijk niet wat we wilden doen, aangezien we heen gingen om het vliegen. Ik vond Tamale door onze slechte voorbereidingen (of is er gewoon echt niks?) en omdat we er ook niemand kende niet zoveel aan, maar we waren er wel een keer geweest. Gelukkig was dit wel onze kans om eindelijk een keer naar de olifanten in Mole te gaan. Iets wat ik al vanaf 2013 wilde, maar wat er nooit echt van kwam. Het was het wachten allemaal waard geweest, en het is echt zo mooi als ze zeggen. Wist je dat je in Mole als een van de weinige plekken in Afrika een wandelsafari (dus nog dichterbij de olifanten) kan doen? Dat komt doordat er geen gevaar is dat andere wilde dieren je aanvallen (leeuwen bijvoorbeeld). Dat is toch vet leuk!

Helaas waren we wel in een beetje verkeerde tijd komen aanwaaien, want er was bijna geen olifant te zien. Uiteindelijk was het toch gelukt, maar om een betere ervaring te krijgen gaan we terug. En dat gaan we sowieso want Mole is echt een ander uiterste van Ghana. Zo schoon, frisse lucht, stilte. Dat is wel even wat anders dan dat ik in Winneba (of wat dacht je van Accra) gewend ben.

Mole National Park Ghana

Dansen op de tafels

Vorig jaar ben ik in Winneba precies nul keer uit geweest. Sowieso ga ik in Ghana niet zo vaak uit. En in Nederland al helemaal niet. Maar na al die verhalen over “Kings and Queens” (ik heb het ook niet bedacht) was ik toch wel nieuwsgierig geworden. En dat resulteerde in drie avonden in de lampen hangen in die club. Maar echt hoor. Het was bizar. Mijn vrienden waren na twee biertjes allemaal te dronken om op hun benen te staan. De een na de ander viel in slaap. Op een avond waren we iemand kwijt en diegene weet tot op de dag van vandaag niet hoe die thuis is gekomen. En dan heb ik het nog niet eens over die populaire song “One Corner”. Ik denk dat je dat maar even moet opzoeken op YouTube, want ik zou niet weten hoe je het moet omschrijven. Mensen vlogen op tafels, klommen op de speakers en deden alles wat god verboden heeft. Ik, als enig blank meisje in de club, ben blij dat ik er ongeschonden van afgekomen ben. Bizar, maar zo leuk. En wat zou ik toch graag willen dat ik goed kon dansen…

Een paar dagen alleen in Accra

Hoewel ik het in Winneba best goed vertoeven vind en ik echt niks te klagen heb, vond ik het na twee weken ook wel weer lang zat. Mijn vriend moet gewoon dagelijks naar de universiteit, net als mijn vrienden daar en ook de kinderen in de buurt gaan natuurlijk naar school. Verder is Winneba niet zo’n grote stad, en werd ik al moe van de gedachte aan al die (ongewenste) aandacht die ik zou krijgen als ik alleen over straat zou gaan (ze bedoelen het goed). Daarom besloot ik het erop te wagen om een paar dagen alleen naar Accra te gaan. Naar Osu wel te verstaan, want daar ken ik het een beetje en heb je lekker eten. Ik boekte een kamer in een AirBnb (wat een goede tip is want hotels in Osu zijn duur), en op een maandagochtend ging ik zonder echt concrete plannen op pad. Vier dagen later had ik veel mensen ontmoet, heerlijk gegeten, een beetje gewerkt in Impact Hub Accra (aanrader!), veel rondgelopen en vond ik het ook wel weer prima om terug in Winneba te zijn.

Ik vind het heel belangrijk dat als ik in echt in Ghana ga wonen ik daar een zelfstandig bestaan kan leiden. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn vriend overal mee naar toe moet nemen omdat ik anders bang ben dat ik verdwaal, of dat ik niet weet waar ik kan eten (om maar even iets simpels te noemen). Daarom ben ik ook bezig met de taal te leren (met ministapjes). De meeste mensen spreken gewoon goed Engels, maar het maakt het echt makkelijk om met mensen in contact te komen als je hun lokale taal spreekt. Ik vind het gewoon vreselijk om afhankelijk van iemand te moeten zijn, en ik heb gewoon de behoefte om dingen in mijn eentje te doen. Dat is in Nederland zo, dus dat zal in Ghana ook zo zijn. Als ik nu al niet alleen durf te reizen of vreemde mensen durf aan te spreken, hoe moet dat dan als mijn leven écht daar is.

Zo vaak naar het strand

En natuurlijk het strand. We zijn deze keer niet naar een nieuw strand geweest, maar hebben onze oude vertrouwde plekjes weer opgezocht. Uiteraard naar Winneba, waar ik ontdekte dat ik naast de twee strandtentjes bij de “ingang” ook nog een andere plek is waar je kan drinken (en die veel beter is, want bij die anderen staat de muziek altijd veel te luid). Daarnaast zijn we ook weer een paar keer naar Kokrobite geweest, maar helaas was het water (ik denk door de tijd van het jaar) best wel koud om te zwemmen, en lagen er allemaal stenen in het water. We hebben wel zoals altijd heerlijke gezeten en gegeten bij Dizzy Lizzie’s en Big Milly’s, en een vriend van ons heeft een restaurant genaamd Africoco waar het ook zeer goed vertoeven is. Dus als je in Kokrobite bent, ga daar ook even langs want ik gun het hem dat zijn restaurant een succes wordt (en hij serveert lokaal eten en het is kneitergoed).

Winneba strand

Nou ik denk dat dit wel een beetje samenvat hoe ik Ghana #6 heb beleefd. Het gaat altijd een beetje anders. Nu was ik de eerste 10 dagen gefocust op Dreams from Ghana en het businessplan, daarna was het tijd voor reizen en gewoon in Ghana ‘zijn’. Want ik hou echt niet alleen maar vakantie . Ondanks dat ik er altijd maar relatief kort ben, probeer ik wel het dagelijkse leven te ervaren zoals ie komt in Winneba. Dat betekent dat er ook hele saaie dagen tussen zit, maar die laat ik gewoon achterwege. Nu ik alles zo heb opgeschreven heb ik weer heel veel zin om te vertrekken, dus ik ga weer verder met tickets kijken!

Liefs, Jennifer

Meer tips, foto’s, ervaringen en weetjes over Ghana? Volg me ook op Facebook en Instagram!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply