LIFESTYLE

Ghanaian life #5: cadeautjes inpakken, een kapotte trotro en hoog bezoek

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere welke cadeautjes ik in heb gepakt, mijn trotroavontuur en hoog bezoek in Winneba.

Ghanaian life

Maandag na een heerlijk ontbijt (kaneelbrood en warme chocolademelk) in Kokrobite was het weer tijd om naar Accra te reizen. In principe zou de reis veel korter moeten duren dan normaal, omdat Kokrobite maar 25 kilometer van Accra ligt maar zo werkt het natuurlijk niet. De trotro die ik nam stopte echt overal om passagiers eruit te laten of op te pikken dus ik was pas rond tien uur in Accra en vanaf daar moest ik nog een trotro naar stage. Vanwege het vrij late tijdstip en het feit dat de wijk waar ik moet zijn blijkbaar niet heel populair is, duurde het eeuwig voordat de trotro vol was en dus voor dat we vertrokken. Hier in Ghana kom ik gerust een half uur te laat op stage (al moet ik zeggen dat ik niet echt een begintijd heb, dus ik ben altijd op tijd), maar ik wist dat het veel later dan normaal zou worden dus ik besloot Mustapha even te bellen (voordat ze denken dat ik niet meer kom). Die vond het allemaal geen probleem, hij was zelf ook aan de late kant. Prima.

’s Middags maakte ik mijn belofte waar om met Sly (een van de honderd andere medewerkers) te gaan lunchen. Ik dacht we lopen even naar het kraampje waar ik altijd yam koop en eten het samen op de werkplaats, maar hij dacht er anders over. We gingen namelijk naar een soort van serieus restaurant (op z’n Ghanees dan he), en we aten daar ook. Dat was al een beetje awkward (alhoewel Sly wel altijd zeer interessante gespreksonderwerpen aandraagt), maar toen ging ie ook nog voor me betalen (zonder dat ik dat door had, helemaal awkward). En hoewel ik weet dat als je hier iemand uitnodigt om iets te doen, jij ook degene bent die moet betalen (voor ALLES) en Sly mij uitnodigde had ik het geen probleem gevonden als ik zou betalen (helemaal omdat het voor Ghanese begrippen best wel duur was). De volgende keer stel ik wel voor om gewoon voor yam te gaan.

Ghanaian life

Volgens mij had ik dinsdag een matige dag, want ik kan me niet herinneren wat ik heb gedaan. Ik kon niet echt verder met mijn opdracht omdat ik eerst Stuart moest spreken, en die kwam pas woensdag op de werkplaats. Inmiddels heb ik een lange lijst van winkels/webshops die mogelijk geïnteresseerd zijn in de producten van Trashy Bags, dus ik moet ze alleen nog aanschrijven en hopen dat er minstens één winkel bij zit die echt interesse heeft en het wil gaan verkopen.

Dit was waarschijnlijk ook de dag waarop ik bedacht dat als me dat niet lukt, ik zeven weken van mijn leven heb weggegooid. Oké zo dramatisch is misschien ook weer niet, maar het frustreert me nog steeds dat ik niet direct resultaat (of misschien wel helemaal geen resultaat) krijg van wat ik doe. Waarschijnlijk was dit ook de dag waarop ik even een beetje genoeg kreeg van Ghanezen. Of beter gezegd van het feit dat ik bijna overal de enige blanke ben. Ik heb het vaak niet eens meer door, maar ik word er aan herinnert door het eeuwige “obroni” en mensen die denken dat ze super grappig zijn als ze twi tegen me praten (en het alleen nog maar grappiger vinden als ik het kan antwoorden). Ik weet best dat de mensen eigenlijk gewoon heel blij zijn dat er een bezoeker is, en ze zijn nieuwsgierig naar wat ik kom doen en dergelijke maar ik weet niet of ik de rest van mijn leven een bezoeker wil zijn.

Ghanaian life

Woensdagochtend was ik wéér later op stage, want de trotro besloot de route langs Kasoa te nemen in plaats van de route binnendoor. Ik vroeg me af wanneer ze dat gecommuniceerd hadden, want niemand heeft mij gevraagd of ik misschien ergens op de binnendoor route wilde uitstappen. Overigens is de Kasoa route veel en veel sneller, maar doordat ze daar (al een paar jaar inmiddels denk ik) werken aan de weg is er een enorme file. Soms is er zomaar geen file en ben je redelijk snel in Accra, maar deze dag was er dus super veel file en duurde het weer eeuwen. Die file wordt trouwens echt niet veroorzaakt door de hoeveelheid auto’s, maar wel doordat Ghanezen zo vaak van rijbaan verwisselen dat iedereen om de drie seconden op z’n rem moet trappen. En ze maken soms zelfs een eigen rij auto’s, en aan het eind van de weg past het dus niet en moet iedereen weer invoegen. Ik verbaas me altijd over het feit dat ze (de drivers) zo zuchten om de files. Ze zijn zelf de oorzaak?

Eenmaal op stage ben ik een rondje langs alle werkers gegaan om te socializen. Daarna belandde ik bij Sly (van de lunch) en Mike en ons gesprek ging, je raadt het al, over het geloof. Je zou denken dat ik er inmiddels wel over uit ben gepraat, maar nee hoor. Ik ben er eindelijk achter waarom iedereen in Ghana in (een) god gelooft. Als je het niet doet, wil niemand vrienden met je zijn omdat ze denken dat je een slechte invloed hebt en dat zij ook naar de hel gaan. Gelukkig zijn ze iets aardiger tegen buitenlanders, anders zou ik waarschijnlijk weinig vrienden meer over houden. Na dit interessante gesprek vroeg Elvis me hem te helpen met het inpakken van de Smart Bag. Voor kerstmis verkopen we namelijk Smart Bags verpakt in waterzakjes cadeau”papier”. En natuurlijk wilde ik dat: eindelijk eens werk waarvan ik direct resultaat zou zien (ook al is het hersendodend om een paar uur achter elkaar tassen in te pakken). Tijdens het inpakken kwamen de verhalen van Elvis en Mustapha over zakkenrollers naar boven. Maak je geen zorgen: ik weet nu precies hoe ze te werk gaan, dus mij kunnen ze niet rollen.

Ghanaian life

Omdat ik het weekend in Accra zou zijn voor Trashy Bags (spoilerrrr) nam ik donderdag lekker vrij. Ik moest echt weer nodig pinnen (het meeste is hier super goedkoop als je euro’s meebrengt dus ik koop ook alles wat los en vast zit) en omdat ik de bank in Winneba nog steeds niet vertrouw (hij doet het zelden geloof ik) en op zich ook wel zin had ik een tripje (alsof ik nog niet genoeg trotro’s van binnen heb gezien) besloot ik in mijn eentje naar Kasoa te gaan. Vanaf het busstation besloot ik naar de bank te lopen, en dat stukje valt toch altijd weer tegen dus het was een prima work out. Gelukkig deed deze bank het ook (soms doet het niet, of kunnen alleen Ghanese passen geld opnemen) anders was ik helemaal voor niks gekomen.

Tijdens mijn wandelingetje terug besloot ik de Melcom (= een soort van westerse supermarkt, maar ze verkopen voornamelijk dingen die je gewoon op de markt kan kopen) in te duiken. Normaal met Mister mag ik bijna niks kopen (want duur voor Ghanese begrippen) maar hij was er toch niet dus ik ging los. Uiteindelijk viel mijn buit best wel mee. Uit ervaring weet ik dat de chocoladekoekjes met vrolijke verpakking uiteindelijk eindigen in droge meuk dus dat probeer ik niet eens meer. Ook al heb ik me wel laten verleiden tot brownie chocoladekoekjes, en met een beetje fantasie was het nog lekker ook. Verder kocht ik chips (voor als mijn Nederlandse voorraad er door heen is), smeerkaas, Jelly Beans, zure beertjes en Don Simon (dat vindt Mister heel lekker, maar deze uit een blikje was echt vies). De rest van de dag deed ik lekker niks.

Ghanaian life

Op vrijdag neem ik altijd vrij van stage, dus vandaag ook. Ik begon de dag met appelmoes maken (meermaals kwam er iemand langs die vroeg of het niet verbrand was), en verder heb ik weinig gedaan. Het was deze dag weer bloedheet, en dan is buiten zitten ook niet echt een optie. En buiten iets doen al helemaal niet.

Ghanaian life

Zaterdag stond ik vroeg op om naar Accra te gaan, en warempel ik was er om 8.30 uur. Misschien dat ik voortaan in het weekend stage ga lopen, een stuk minder file in ieder geval. Ik ging deze dag naar stage omdat we tassen gingen verkopen op een bazaar. Ik had geen flauw idee wat ik me daar van moest voorstellen, maar hoe het echt was had ik nooit kunnen bedenken.

De bazaar werd gegeven op een (volgens mij) Amerikaanse school, en dat zegt genoeg denk ik. Dit is denk ik de eerste keer dat ik in Ghana ben en zoveel blanken op één plek zie. Er zijn er zelfs minder in een winkelcentrum of het strand van Kokrobite. De bazaar zelf zag er precies uit zoals we in Nederland van die lifestylemarkets hebben. Daarnaast werden er bijvoorbeeld suikerspinnen, wafels, pizza en hotdogs verkocht. Qua drinken waren er peperdure smoothies en limonade uit fancy plastic bekertjes. Zelfs aan de kinderen was gedacht: er reed een heus treintje (gelukkig wel op een spoor). Het was echt even een andere wereld. Helaas heeft het niet heel veel opgeleverd, omdat we niet zo’n goede plek hadden (vlak voor de muziekinstallatie die kneiterhard aan stond) en de meeste mensen die kwamen kijken hadden al lang een tas van Trashy Bags of zouden eens in de winkel komen kijken.

Ghanaian life

Voor zondag had ik eigenlijk afgesproken om te helpen op een andere bazaar in Osu (Accra), maar ik werd ’s ochtends wakker (na ongeveer geen slaap) en voelde me alsof ik door een vrachtwagen was overreden. Daarnaast wist ik dat de bazaar veel kleiner zou zijn dan die van zaterdag, en moest ik zelf naar Osu komen en dat zorgde voor een beetje stress (als in: het openbaar vervoer is hier totaal niet duidelijk) dus ik besloot het af te zeggen. Uiteindelijk is dat maar goed ook, want ’s middags voelde ik me iets beter en de mogelijk nieuwe president van Ghana kwam op bezoek in Winneba en op zich wilde ik daar wel bij zijn.

In eerste instantie zou ie om 10.00 uur ergens op een veld moeten zijn, dat werd een uur of half drie maar wie geeft daar nou om. Gelukkig kwamen wij pas rond die tijd aanzakken, dus we hadden niks gemist. Het was vrij bijzonder. Eerst gaven allemaal andere belangrijke mensen (geen flauw idee wie) speeches, en opeens kwam de beste man aan zetten. Hij kwam met de auto over het veld gescheurd en iedereen ging helemaal los en rende naar het platform waar de speeches werden gegeven. Die andere mensen mochten hun verhaaltjes afmaken, dus hij ging even zitten (samen met weer andere belangrijke mensen). Daarna was het zijn beurt, en het hele veld ging los. Opvallend was dat er nauwelijks beveiliging was. Er waren wel een paar mannen die vlakbij hem bleven, en van afstand stonden mannen met geweren klaar om te lossen als dat nodig was maar er waren helemaal geen dranghekken of zo. Iets anders opvallends was dat er geen tegenstanders van deze man waren op komen dagen. Toen we op weg waren naar het veld bedacht ik me namelijk heel even dat het misschien niet zo’n goed idee was om me in zo’n politiek iets te gaan mengen, maar het ging allemaal heel vredig. Na de speech ging de man weer weg met de auto, en iedereen van het veld ging achter hem aan rennen en dansen. De verkiezingen zijn volgende week woensdag, en ik ben zeer benieuwd naar de uitslag.

Tot zover deze week in Ghana. De tijd vliegt! Ik werk nog maar drie weken bij Trashy Bags, en dan ga ik door naar FrankEve (gelukkig is dat iets dichterbij). Voor deze week heb ik geen spannende dingen op de planning, maar je weet maar nooit…

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply