LIFESTYLE

Ghanaian life #8: laatste stageweken, start FrankEve en pizzaparty

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere over mijn laatste stageweek bij Trashy Bags, het begin van mijn vrijwilligerswerk bij FrankEve en het afscheidsdiner in ons huis.

Ghanaian life 8

(door gebrek aan internet ben ik veel te laat met publiceren: deze week loopt van 12 t/m 18 december)

(door gebrek aan snel werkend internet kan ik de rest van de foto’s niet publiceren omdat ik al honderd jaar deed over die hele lelijke kopfoto, dus die houden jullie van te goed)

Maandag ging mijn laatste stageweek van start. Ik was van plan deze week alle winkels op mijn lijstje te mailen met de vraag of ze interesse hebben in de verkoop van Trashy Bags tassen, maar nu gaat Stuart dat doen omdat het een beetje gek is als ik contact opneem en daarna moet zeggen dat ik hier niet meer rondloop. Gelukkig waren er ook nog andere dingen te doen deze dag. Mustapha gaat namelijk mijn visum verlengen (hij kent mensen bij de immigration service waardoor het allemaal wat sneller gaat, en met oog op de nadere feestdagen kan ik dat denk ik wel gebruiken), en ik had pasfoto’s nodig. Die had ik niet meegenomen uit Nederland, dus moest ik die uiteraard hier laten maken. Gelukkig is er dichtbij de werkplaats een winkeltje waar je dat kan doen, en het was best hilarisch. Ik had me er niet zoveel bij voorgesteld, maar de man had echt een dure camera en hij was ook heel serieus met hoe ik mijn hoofd moest doen.

Na de foto’s was het natuurlijk tijd (voor hem) om me alles over mijn leven te vragen. Waar kom je vandaan? Waar woon je in Ghana? Wat ben je hier aan het doen? Hoelang blijf je nog? Geloof je in god? Die laatste vraag is natuurlijk het belangrijkst, en de meneer viel bijna van zijn stoel toen ik zei dat ik niet geloof en dus ook niet naar de kerk ging. Waarschijnlijk vindt ie me nu ontzettend dom, en hij heeft me ook gelijk maar uitgenodigd om mee te gaan naar zijn kerk. Ik denk niet dat me dat van gedachten doet veranderen, maar wie weet neem ik het aanbod een keer aan.

Dinsdag was weer een stagedag. Eigenlijk heb ik hier niks meer te doen (behalve een stukje Nederlandse tekst schrijven voor de winkels), dus ik loop een beetje rond en praat met de werkers hier. Het is leuk om zo op het laatste moment nog wat te socializen. Het levert ook vrij bijzondere gesprekken op. Ik heb eigenlijk (een soort van) beloofd dat ik geen ‘slechte’ dingen over Ghana zou zeggen, maar ik ga dit gewoon zeggen want ik ben er vrij ondersteboven van. Ik herinner me dat ik een poos geleden een nieuwsbericht deelde op mijn Facebookpagina, met de vraag of het serieus is dat Ghanezen AAP eten. Ja aap. Mijn lievelingsdieren. Daar werd op gereageerd dat het een leugen is, en absoluut niet waar. Je kan vast wel raden wat ik nu ga zeggen toch? Ze eten wel aap. Niet iedereen, want ik geloof dat het keiduur en amper te verkrijgen is maar de apeneters bestaan. En er zijn nog een heleboel andere dieren die ze eten waarvan ik denk ‘ehhhh moet dat’. (ik weet hoe hypocriet ik klink, aangezien ik wel rund, kip en varken eet en hiervan gruwel, maar serieus AAP!)

Tot zover mijn ‘negatieve’ bericht. Even goede vrienden met de Ghanezen die het eten, maar bij mij komt het er niet in.

Edit: sommige Ghanezen zeggen trouwens dat het niet waar is, dus misschien hebben ze me dan toch in de maling genomen?

Woensdag was mijn allerlaatste stage dag. Meer dan socializen heb ik weer niet gedaan. Ik heb de hele middag met Mike waterzakjes zitten knippen, terwijl hij het ene na het andere onderwerp aanhaalde. Bijvoorbeeld dat mensen in Europa zo’n lekker makkelijk leven hebben omdat we (over het algemeen genomen) geld hebben. Dat geld niet de oplossing is en er als je eenmaal veel geld hebt er weer andere problemen/uitdagingen op je pad komen ging er bij hem echt niet in. Sommige dingen zijn ook gewoon heel lastig om uit te leggen hier.

Door het de interessante discussie met Mike was ik de tijd totaal vergeten en ik kwam ook nog Stuart tegen die zijn inzichten over Ghana met mij wilde delen waardoor ik geen tijd heb gehad voor een normaal afscheid. Geeft helemaal niks want ik ga voor ik naar Nederland kom sowieso nog terug. Dan ga ik ook meer foto’s maken want op de een of andere bizarre manier heb ik heel weinig foto’s van Trashy Bags. Ik maak sowieso heel weinig foto’s deze keer, merk ik.

Ik was dus super laat bij Trashy Bags vertrokken en toen ik op het busstation aankwam reed nét de Winneba trotro aan mijn neus voorbij. Toevallig zat er een man in waarmee ik dinsdag ook in de trotro zat, en hij riep nog “oh! Je bent te laat!” naar me. Ten eerste had ik dat natuurlijk ook wel door, en ten tweede kan je niet echt te laat zijn voor een trotro. Hij vertrekt als ie vol zit, dus als ie vol zit en jij moet nog mee heb je gewoon pech. Normaal staat de volgende trotro al te wachten en ga ik daarin in zitten tot ie vol is, maar nu stond die er niet. Gelukkig mocht ik bij wat aardige mensen op het bankje van hun winkeltje zitten, anders had ik een halfuur moeten staan. Ja, de trotro kwam pas na een halfuur wachten. Beetje jammer. Het werd toen ook nog een beetje vechten trouwens. En Ghanezen zijn heel aardig wat betreft westerse bezoekers, maar als er heel lang geen trotro is vertrokken en het niet zeker is wanneer de volgende komt duwen ze je gewoon aan de kant. Dat pik ik natuurlijk niet, dat begrijp je.

Donderdag zou ik eigenlijk naar Swedru gaan om mijn ideeën te bespreken voor het vrijwilligerswerk wat ik ga doen bij FrankEve. Het lukte me alleen niet om contact te krijgen met Francisca, dus ik besloot ondertussen maar eens aan het businessplan van Dreams from Ghana te beginnen. Over een maand in Nederland ga ik stage lopen in mijn eigen bedrijf (komt het eindelijk van de grond!) en voor het gemak begin ik daar nu al een beetje mee.

Inmiddels wel contact gekregen met Francisca, dus vrijdag ging ik naar Swedru. Mijn ideeën zijn het schrijven van een crowdfundingcampagne om het resource center (of research haha, kan ook) te kunnen financieren met het idee dat Ghanese bedrijven dat gaan doen in plaats van buitenlandse en daarnaast ga ik kleine workshops “wat wil je in de toekomst gaan doen” geven. Gelukkig vonden ze het hele goede ideeën, maar wel wat twijfels bij het crowdfunden. Begrijpelijk ook want voor zover ik weet is het niet heel gebruikelijk dat Ghanese bedrijven dat doen, maar ergens snap ik ook niet waarom niet. Maar goed, ik ga dus een poging wagen om het plan te schrijven en daarna heb ik (of ik ga dat zelf een andere keer doen…) iemand nodig die het gaat uitvoeren. Mocht je nu al denken “dit wil ik!” mail me even. En als je denkt “ik weet wat je moet doen!” mail me dan ook even, want ik heb eigenlijk geen ervaring met dit.

Ook met het workshopgedeelte heb ik weinig (tenminste niet voor een grote groep) ervaring, dus ik vind dat heel spannend maar ik kijk er ook naar uit om alle toekomstdromen te horen en te kijken hoe de meisjes er op reageren.

’s Avonds was het de bedoeling dat ik met Mister en een jongen uit ons huis naar de plaatselijke club zou gaan. De jongen is er altijd zo enthousiast over (hij gaat bijna elk weekend) en wilde heel graag dat ik mee ging, dus vooruit maar. Omdat we “pas” om 22.00u zouden gaan (vaak lig ik dan al lang te slapen) ging ik na het eten nog even slapen en Mister zou me wakker maken. En dat heeft ie dus niet gedaan. Of nou ja, hij zei dat ie het gedaan had maar dat ik niet reageerde dus toen is ie ook maar gaan slapen. Moet niet gekker worden! Mijn dansavond heb ik dus helaas moeten missen.

Voor zaterdag hadden we een heel programma bedacht, maar dat liep al vanaf de eerste seconde in de soep. We zouden namelijk om 6.00u in de trotro zitten, maar we werden pas om 6.10u wakker. Oeps. Toen ik buiten kwam bleek het ook nog eens dat iedereen uit het huis bezig was met een soort van jaarlijkse schoonmaak, en Mister moest ook helpen. Ook dat nog. Hierdoor besloten we maar dat we in Kasoa alleen zouden pinnen, en niet stof kopen voor een nieuw type tas voor Dreams from Ghana want anders zouden we veel te laat in Accra zijn. In Accra hadden we namelijk in Arts Centre afgesproken met de Nederlandse Mandy. Zij was in Ghana om voor haar stichting MommaLuv kerstpakketten uit te delen aan zwangere vrouwen. Binnenkort gaat ze een artikel voor op dit blog schrijven, dus dan lees je wat ze nog meer doet (of bezoek alvast haar Facebook en website natuurlijk!). Het was een beetje raar maar ook grappig om Nederlands te spreken, ook al deden we het meest in het Engels (naast Mister was Sly van Trashy Bags ook gekomen, en Mandy had haar Ghanese contactpersoon –die wel Nederlands spreekt trouwens- en nog een meisje mee genomen).

Na deze meeting zijn we (Mister en ik) met Sly naar Osu geweest, maar achteraf bleek dat een beetje overbodig. Ik had namelijk bedacht dat ik pizza en donuts voor de jongens in ons huis wilde kopen omdat ze deze week allemaal naar huis gaan voor kerstmis en ik ze ook niet meer zie tot ik de volgende keer weer kom. Bij Shoprite (dé westerse supermarkt in Ghana) verkopen ze hele lekkere donuts en omdat Osu redelijk dichtbij Arts Centre is gingen we naar de Shoprite in Osu. Ik dacht dat we in Osu ook pizza gingen halen, maar Mister wilde dat toch liever doen in het grote winkelcentrum langs de snelweg tussen Accra en Kasoa. Dus toen gingen we daar maar heen (Sly was inmiddels alweer vertrokken) maar daar is ook een Shoprite, dus we waren voor niks naar Osu gegaan. Ach ja, ik had in ieder geval geen reden om te klagen dat ik de hele dag thuis zat!

De pizza liet wel lekker op zich wachten (er was een foutje met de bestelling maar uiteindelijk toch niet), maar toen het eenmaal geregeld was gingen we weer terug naar Kasoa om de stof uit te kiezen voor de tassen. Ik heb me overigens nog nooit zo oncomfortabel gevoeld hier in Ghana. We hadden namelijk geen tas meegenomen voor de pizza’s (sowieso probeer ik hier zo min mogelijk plastic tasjes aan te nemen, wat moeten we met die dingen die na één keer gebruiken scheuren) dus ik liep met twee pizza dozen over de markt. Van alle kanten hoorde ik mensen roepen “obroni! Pizza!”.

Weer terug thuis in Winneba was iedereen natuurlijk vet blij met de pizza’s. We hadden ook nog cola en Fanta gekocht, dus het feest kon niet op. Het was ook zeer schattig om te zien dat ze allemaal foto’s gingen maken van het eten, maar ook mét het eten. Toen alles op was het natuurlijk tijd voor dessert: donuts en kokoscake. Een zeer geslaagd pre-kerstmis/afscheidsdiner.

Zoals je waarschijnlijk wel verwacht bleven we zondag thuis. Ik heb een tijdje bij de buurkinderen in de “tuin” gezeten. Donderdag heb ik met een paar kinderen ‘papegaaitje leef je nog’ gezongen, dus nu hoor ik overal ‘papekaaite leefk je nok iadea”. Heel schattig, en ze zijn er nog best goed in ook. Toen ik hier net kwam wonen moest ik er heel erg aan wennen dat ik niet zoveel kinderen (als in Bawjiase) om me heen heb, maar inmiddels moet ik daar wel op terug komen. Ze doen wel meer hun eigen ding dan in Bawjiase (gelukkig eigenlijk) maar ik kan echt niet even rustig buiten zitten. Er is altijd wel een kind, en zo niet iemand van mijn eigen leeftijd of een volwassene die me opmerkt.

Sorry voor dit saaie overzicht zo zonder foto’s. Ik heb geen idee wanneer en of ik nog weekoverzichten kan plaatsen voor ik weer in Nederland ben. Hopelijk vind ik nog ergens internet, en anders kan je over een maand (!) alle weekoverzichten in één keer lezen.

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply