LIFESTYLE

Ghanaian life #4: banku, prematurebaby en reggae night

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere over het eten van banku als lunch, de prematurebaby die ik vast mocht houden en ons avondje reggae night.

Ghanaian life

Laat ik maar beginnen met dat dit een beetje een dramatische stageweek was. Er kwam niks uit mijn handen en voelde me deze week niet echt op mijn plek. Geen idee hoe het komt, misschien door de combinatie van alle problemen op willen lossen, te weinig fruit en groenten eten (zou dat echt een oorzaak kunnen zijn?) en me soms nutteloos voelen. Ik doe een onderzoeksopdracht, en natuurlijk volgt daar niet direct resultaat uit en dat irriteert me een beetje. Ik heb er uiteraard zelf voor gekozen om een “westerse” stage te doen in plaats van een stage in een dagopvang, school of sportproject. Ten eerste omdat ik daar niet voor studeer (oké een sportproject zou nog kunnen) en ten tweede omdat ik die ervaring al heb.

Wat ik maandag heb gedaan weet ik niet eens meer (ik vergeet ook steeds foto’s te maken). Ik herinner me dat er zakken rijst getild moesten worden en dat iedereen zwaar onder de indruk was dat ik 25 kilo rijst in mijn eentje kan tillen. Daar was ik dan weer onder de indruk van.

 

Dinsdag hetzelfde verhaal. Ik heb gezocht naar winkels en webshops waar Trashy Bags eventueel verkocht kan worden (goede ideeën: neem contact met me op!), maar de rest geen idee. Ik heb gewoon mijn week niet deze week denk ik, en het vele reizen begint misschien ook op te breken. Alhoewel de grappigste dingen tijdens het reizen gebeuren. Zo’n beetje elke dag als ik van Accra naar huis ga en op zoek ga naar de trotro kom ik dezelfde jongen tegen. Zijn baan is het vinden van passagiers voor de trotro’s. Als ie mij ziet zet ie me zonder pardon in de trotro naar Cape Coast (dat betekent dat ik er bij een rotonde uit moet en dan nog een taxi moet nemen naar huis). Elke dag zitten op dat stuk ook dezelfde mensen hun producten te verkopen. Zodra ze zien dat hij mij heeft gezien, begint iedereen te lachen en te roepen.

 

Woensdag voordat ik naar Accra ging, gingen we eerst nog naar Kasoa om te pinnen (pinnen kan ook wel ergens anders, maar ik weet van deze bank dat ie het sowieso doet met mijn bankpas). Ze werken op dit moment aan Kasoa junction (er komt een weg overheen waardoor je in een ruk van Accra naar Winneba kunt rijden, maar helaas komt deze te laat voor mij) waardoor het er totaal anders uit ziet dan de vorige keer dat ik daar was. Sowieso ben ik wel blij dat we toch niet in Kasoa zijn gaan wonen. Het is daar zó stoffig en vies. Ik denk dat ik dat niet getrokken had.

Tussen de middag at ik banku samen met twee andere vrouwen. Normaal zeg ik altijd nee als iemand me vraagt om banku te eten, maar vandaag dacht ik eens ‘laat ik het nog eens proberen’. Met succes want het smaakte echt heel anders dan ik me kan herinneren. Ik zou geen bord vol op kunnen, maar ik kan in ieder geval mee eten als iemand me daarvoor uitnodigt. Dat ik deze keer ja zei heeft ook te maken met het gesprek dat ik vlak daarvoor met Sly (die me mee vroeg naar zijn familie in Kumasi, denk je dat ik het gedaan heb?) had. Hij vond dat ik meer dingen moest proberen zodat ik meer ervaringen op zou doen. Eigenlijk doelde hij meer op dat ik hem moest helpen met knippen, patronen overteken en de naaimachine gebruiken maar ik raakte daar wel een beetje gefrustreerd over. Alsof ik vijf keer naar Ghana ga en nog steeds geen andere dingen heb geprobeerd dan de dingen die ik normaal in Nederland doe. Waarschijnlijk bedoelde hij het niet zo en het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer eens een keer banku aandurfde.

In de trotro naar huis was het weer raak wat betreft een pastoor (of priester?). Een vrouw deze keer. Ik vind het een vrij oneerlijke manier van geld verdienen. Ze dringen iedereen op om er naar te luisteren (serieus, toen deze vrouw sprak en twee mensen wilde een gesprek met elkaar houden vroeg ze of ze konden stoppen) en daarna moet je betalen. Doe ik dus nooit. Het leuke aan deze rit was dat de mensen heel veel liedjes gingen zingen. Ja, deze mensen kennen elkaar niet maar uit het niets (voor mij dan, waarschijnlijk is het wel aangekondigd in Twi) beginnen ze te zingen. Soms vind ik het bijna jammer dat ik niet naar de (Ghanese) kerk ga, dan kon ik ongetwijfeld mee zingen. Misschien moet ik de volgende keer vragen of we eens popmuziek kunnen zingen.

Ghanaian life

Dan donderdag. Door mijn belabberde mentale status besloot ik dat drie dagen stage deze week genoeg was. ’s Ochtends deed ik niet zoveel. Ik praatte wat met Roland (ja! Een Nederlandse naam toch). Hij woont ook in dit huis en houdt zeer veel van discussies. Meestal slaan zijn argumenten nergens op of hij begint met een standpunt en aan het eind van de discussie vindt hij opeens het tegenovergestelde maar vermakelijk is het zeker. Deze week vertelt ie me vooral dat ik hem mee moet nemen naar Nederland (of uitnodigen als ik daar ben). Ik probeer hem uit te leggen dat dat niet zo makkelijk gaat, maar het wilt het niet begrijpen. Sowieso denkt ie dat als ie eenmaal in Nederland is hij direct kan werken (en het liefst in zijn vakgebied special need education). Ik probeer zijn droom niet uit elkaar te laten spatten maar we moeten wel realistisch blijven.

’s Middags ging ik langs bij het kindertehuis van een Ghanese jongen die me ooit op Facebook heeft toegevoegd. Eerst gingen we naar het ziekenhuis omdat een van de kinderen daar ligt. Het meisje is veel te vroeg geboren, het tweelingbroertje heeft het helaas niet overleefd. Als ik het goed begreep heeft de moeder een verstandelijke handicap en sliep ze op straat. Daar is ze verkracht en ze raakte zwanger van de tweeling. Triest verhaal natuurlijk. Zo’n kleine poppetje en geen idee wat de toekomst haar kan brengen. Na deze ontmoeting gingen we naar het kindertehuis. Ik had vooral het gevoel dat de jongen nu wilt dat ik in Nederland geld ga ophalen om aan hun te geven. Daar ben ik geen kei in, en ik sta ook niet helemaal achter kindertehuizen dus ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Het was een beetje ongemakkelijk. Ik werd rondgeleid alsof ik daar een nieuwe vrijwilliger was. Toen de kinderen uit school kwamen moesten ze hun naam zeggen en ik mocht foto’s van ze maken. Dat heb ik niet gedaan want ik ken die kinderen niet en ze keken niet bepaald alsof ze het leuk zouden vinden als een vreemde foto’s van ze zou maken. Het is me gewoon niet duidelijk waarom hij dat huis is begonnen. Als er in een omgeving heel veel kinderen zonder ouders (of andere familie die ze zou kunnen opvangen) zijn en je vangt ze op om ze vervolgens wel bij familie of in een pleegfamilie te plaatsen, dan snap ik dat je daar een tehuis begint (mits herplaatsing dus het uitgangspunt is) maar ‘zomaar’ een tehuis beginnen? Wat lost dat op? Zodra de kinderen ‘te oud’ zijn voor het tehuis, heb je weer een probleem want buiten het tehuis hebben ze bijna niemand. Bestaat er onderzoek naar het effect van kindertehuizen op kinderen? Ik zou dat best willen lezen. Ik vraag me echt af wat een kind dat te oud is voor een kindertehuis daarna kan doen.

Vrijdag ging ik rond twaalf uur richting Agona Swedru. Na mijn stage bij Trashy Bags ga ik vrijwilligerswerk doen bij FrankEve (lees het verhaal van Suzanne voor meer informatie daarover) en ik vond het leuk om alvast even kennis te maken. Dus daar ging ik dan. In mijn eentje reizen is inmiddels een makkie geworden, maar Mister vertelde toch nog de driver even waar ik eruit moest (we hebben natuurlijk geen stopknop in de trotro, je moet het zelf roepen als je eruit wilt) aangezien ik die naam echt niet uit kon spreken. Ik wist wel ongeveer waar het was, dus toen ik dacht we er waren was ik nogal verbaasd dat de driver niet stopte. Toen dacht ik nog “oh, ik weet dus echt niet waar het is” maar toen we de stad binnen reden hoorde ik de driver iets zeggen over obroni (dat ben ik) en dat ie mij vergeten was. De eerste keer in mijn leven dat ik in Ghana vergeten ben. Gelukkig ging de trotro direct terug naar Winneba dus op de terugweg werkt ik netjes afgezet waar ik moest zijn.

Bij FrankEve heeft Francisca, de directrice me verteld over de geschiedenis van FrankEve en heeft ze me rondgeleid. Er werden niet echt lessen gegeven, omdat de dag erna de examenuitreiking was. Daarna zijn we naar het restaurant gereden. Eigenlijk ‘restaurant’ want veel meer dan wat muren is het nog niet. Ze gaan het restaurant gebruiken als inkomstenbron en ook als stageplek voor de meisjes, zodat zij niet meer in Accra stage hoeven te lopen. Ik ga een plan schrijven om het restaurant te financieren door lokale bedrijven (en misschien particulieren). Hopelijk heeft het effect want die muren staan er nu al meer dan vijf jaar (als ik het goed heb begrepen) en het restaurant mag nou weleens een keer open.

Ghanaian life

Zaterdag was het tijd voor Kokrobite (dus niet Kumasi). Zwemmen en eten, meer hebben we niet gedaan. ’s Avonds was er een zeer vermakelijke reggae party. Ik had er al veel over gehoord, en had hoge verwachtingen (helemaal toen we er vijf cedi voor moesten betalen) maar misschien kwamen we toevallig gewoon tijdens het verkeerde weekend of het is alleen leuk als je keidronken bent. Kokrobite is een soort place to be voor vrijwilligers en andere westerlingen, dus die waren ook aanwezig (maar niet zoveel als in de Europese zomer). We begonnen met een paar liedjes van de reggae band. Na drie liedjes besloten ze een pauze te nemen en kwam er een soort acrobatische groep optreden. Ik weet nog steeds niet wat ik daar nou van moet vinden, maar zelf hadden ze erg veel plezier. Daarna kwam de band weer, speelde twee liedjes en de hele geluidsinstallatie viel uit en daarna ook alle elektriciteit op het Beach resort. Gezellig was het zeker. Gelukkig kwam de elektriciteit weer terug en konden we verder luisteren (of zij die dat wilden dansen). Ondertussen vermaakte ik me met het bekijken van oudere blanke mannen die een lokaal meisje probeerde te versieren. Echt heel vermakelijk (en een tikkeltje gênant voor hen als je ze de volgende dag weer ziet, ook al hadden ze dat niet erg door geloof ik. Misschien is dat gewoon zoals ze leven).

Ghanaian life

We bleven slapen in Kokrobite dus op zondag waren we weer van de partij. Lekker ei met kaas als ontbijt, en turen naar degene die een verfrissende ochtendduik namen in de zee. Hierna gingen we heel veel over het strand lopen, totdat zelfs Mister het genoeg vond en we wat dronken in een verdwaalde strandtent. In Kokrobite zijn best veel strandtenten, maar er zijn er maar een paar die echt populair zijn en altijd wel gasten hebben. Interessant. Daarna gingen we zwemmen. In mijn geval betekent dat vooral mezelf aan mensen voorstellen (niet uit mezelf natuurlijk, daar vroegen ze om) en vertellen waar ik vandaan kom. Ondanks dat er zoveel blanke mensen komen, ben je nog steeds een beetje bijzonder als westerling. Oh en voor de meisjes uit Nederland die wel een avontuur met een Ghanees zien zitten, stuur me gerust een privé bericht. Ik heb een lange lijst met mannen die een Nederlands avontuur wel zien zitten en ik heb ze “beloofd” dat ik het zou regelen (tuurlijk niet, maar he, kleine kans dat ik ze ooit weer zie).

’s Avonds bleven we weer slapen maar we gingen super vroeg naar bed. De dag ervoor gingen we pas om 00.00 naar bed, dus je kunt je voorstellen dat we super moe waren natuurlijk.

Vanuit Kokrobite ben ik naar stage gekomen, en daar zit ik nu natuurlijk ook. Tot nu toe is er nog niks spannends gebeurd, maar wie weet…

Liefs, Jennifer

PS: Zondag hadden we een extra eter bij het ontbijt.

Aap op zondag bij het ontbijt

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Sabine
    21 november 2016 at 18:04

    Kan me wel voorstellen dat het even lastig is, zeker bij die dingen die je beschrijft. Ik vond het altijd erg lastig mensen te vertrouwen, zijn ze echt geïnteresseerd of willen ze geld oid? Ook dat er even niks uit je handen kwam, lijkt me heel normaal. Hoop dat je je snel weer wat beter voelt!

    • Reply
      Jennifer
      22 november 2016 at 12:36

      Ja dat blijft ook een dingetje. Vrienden van m’n vriend (die al vrienden waren voor ik kwam zeg maar, anders krijg je dat weer) en mensen van stage vertrouw ik wel, maar daar buiten… Soms geven mensen die ik twee seconden ken me hun nummer zodat we een keer uit kunnen gaan… Eh wat? Of mensen die me vertellen hoe trots ze zijn dat ze nu een blanke vriendin hebben… En sommigen menen het écht.

    Leave a Reply