LIFESTYLE

Ghanaian life #3: enquête, rugzakken uitdelen en voetbal kijken

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere over de enquête waarbij ik je hulp goed kan gebruiken, waarom we naar een basisschool gingen en de voetbalwedstrijd die ik keek.

Ghanaian life

Op maandag had ik alle vragen voor de enquête klaar, en wilde ik alleen nog de video’s maken. Tijdens een van de video’s (als je de enquête invult kun je raden welke) kreeg ik het zowaar aan de stok met een Ghanees. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, maar ik vreesde wel even voor mijn leven (oké dat niet). Voordat ik een shot maakte voor een andere video praatte ik eerst heel lang met Mike. Hij is een van de mensen die de zakjes aan elkaar naait. Uiteraard ging ons gesprek over “het geloof”, want dat is nu eenmaal het lievelingsonderwerp van veel Ghanezen. In tegenstelling tot sommige Ghanezen vindt Mike het helemaal prima dat ik nergens in geloof. Hijzelf gelooft wel in “iets dat boven ons is”, maar wil er geen naam aan geven. Vrij bijzonder (en helemaal hier in Ghana), maar niet minder mooi.

Ghanaian life

Mede dankzij het gesprek met Mike had ik mijn enquête niet afgekregen. Totaal geen zonde natuurlijk, zo blijf ik lekker bezig. Toen ik het eindelijk af had, kwam ik er achter dat ik er voor moest betalen (zo’n 300 euro) als ik het wilde publiceren omdat ik geavanceerde opties had gebruikt. Lekker dan. Alles opnieuw alleen dan met een ander programma. Verder kan ik me van dinsdag weinig spannends herinneren. Op zich is een dag bij Trashy Bags ook niet heel spannend. Ik werk aan mijn opdracht, praat tussendoor veel met Mustapha en soms met andere mensen, ongeveer tien keer per dag komt het zoontje (vier jaar) van een van de medewerkers voorbij om “hi” te zeggen en soms komen er toeristen langs die de werkplaats bekijken en daarna veel dingen kopen. Opmerkelijk is dat die toeristen zich altijd tot mij richten. Alsof ík daar alles weet. Dit doen ze zelfs als een échte medewerker naast me staat.

Ghanaian life

Ook op woensdag was het allemaal niet zo spannend, maar natuurlijk wel de dag na de Amerikaanse verkiezingen. Bijna iedereen met een televisie had naar de uitslag gekeken, dus ook hier leeft het enorm. Misschien ook wel omdat we hier over een kleine maand verkiezingen hebben. En ook hier zijn beide kandidaten nou niet echt in staat echt iets te veranderen, heb ik het gevoel. Er zijn trouwens meer dan twee partijen, maar die doen een beetje mee voor spek en bonen (net zoals de andere partijen in de VS). Er wordt alleen maar promotie gemaakt voor John Mahama en Nana Akufo-Addo. Overal hangen posters van hen, op de radio raken ze er niet over uit gesproken en regelmatig komen er geluidswagens langs die muziek draaien en schreeuwen op wie de mensen moeten stemmen. Vorige week was er een groep promotors voor Mahama lopend, op scooters en met de auto door de regio aan het rijden. Ik persoonlijk begreep de boodschap niet helemaal. Ze draaiden gewoon muziek en danste wat. Als ik zou mogen stemmen, zou je echt wel van betere huizen moeten komen om me te overtuigen om op iemand te laten stemmen.

Ghanaian life

Donderdag was echt mijn lievelingsdag deze week. Al vanaf dag één van mijn stage zei Elvis dat we heel snel naar een school zouden gaan om rugtassen van waterzakjes uit te delen. En donderdag was het (na heel veel uitstellen) eindelijk zo ver. Na de lunch (rijst met bonen, lekker met mijn handen gegeten) gingen we (Stuart, Elvis, Mustapha en ik) naar een basisschool ergens in Greater Accra (ik kan me echt niet meer herinneren waar het was). De weg er naar toe was al een hoogtepunt op zich. Niet letterlijk de weg (die was van rood zand met een hoop kuilen), maar we reden op een berg waardoor we een mooi uitzicht over de stad hadden. Terwijl de anderen het over van alles en nog wat hadden, genoot ik van het uitzicht. Stuart is een Engelsman, en het kost me soms (vooral als ik moe ben) heel veel moeite om hem te verstaan. Ik probeer het te verdoezelen haha.

Bij de school aangekomen moesten we natuurlijk eerst wachten omdat de kinderen allemaal in hetzelfde lokaal moesten gaan zitten. Toen dat allemaal geregeld was, begon Elvis met een korte presentatie over Trashy Bags en de nare gevolgen van afval op straat gooien en verbranden. Wist je dat een plastic waterzakje wel 500 tot 1000 jaar op straat blijft liggen tot het verteerd? Ik begrijp echt niet waarom ze (niet iedereen) dat gewoon op de grond pleuren. Het maakt me ook ontzettend boos, en ik ben zeer blij dat ik een heel klein beetje mee kan helpen om het probleem te verkleinen.

Na de presentatie begon het uitdelen. De kinderen werden een voor een naar voren geroepen, en kregen dan een rugzak van Elvis of Mustapha. Ondertussen maakten Stuart en ik foto’s en video’s. Ik vind het fantastisch dat Elvis en Mustapha zoveel verantwoordelijkheid en ruimte voor eigen ideeën krijgen. Ik denk ook dat de boodschap veel beter overkomt wanneer een lokaal iemand hem brengt, in plaats van een (witte) buitenlander.

Toen iedereen een rugtas had, gingen we naar buiten om foto’s te maken. Dit ging heerlijk op zijn Ghanees. De kinderen begrepen totaal niet wat er ging gebeuren (het was gewoon een groepsfoto). Elvis proberen ze in “groepsfoto positie” te zetten, maar de kinderen schoven steeds een beetje op of ze begrepen niet dat wanneer ze een hele lange rij zouden maken ze er niet allemaal oppassen. Toen Stuart en Mustapha foto’s van de zijkant gingen maken was het helemaal feest. Alle kinderen schoven in hun richting. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen (zoals alles hier), en gingen alle kinderen (en wij, als ik even voor ons allemaal mag spreken) met een goed gevoel naar huis. Ik hoop van harte dat de kinderen de boodschap van Elvis overbrengen aan familie en vriendjes, en de rugzak met heel veel plezier zullen dragen.

Hier nog even mijn lievelingsfoto van de dag : selfiekoning Mustapha.

Ghanaian life

Vrijdag was zo’n dag waarop ik niks deed. Ik hoefde niet naar stage (vier dagen per week lijkt me ook wel genoeg), maar Mister moest wel twee colleges bijwonen. Waarschijnlijk heb ik deze dag alleen maar geslapen en rondgehangen. Er is in het huis altijd wel iemand die met mij wil discussiëren over de naderende verkiezingen, het afvalprobleem of waarom mensen hier nou zo graag vrienden willen worden met blanke mensen. Toch mis ik het wel een beetje dat ik in Winneba niet zomaar iets kan gaan doen. Behalve naar het strand is er gewoon vrij weinig (al schijnen er op zaterdag goede feestjes te zijn).

Ghanaian life

Zaterdag = stranddag! Dit was ook de dag waarop mijn zonnebril me na meer twee jaar trouwe dienst in de steek liet. Nu moet ik op zoek naar een Ghanees exemplaar, want zonder red ik het echt niet. Na het strand gingen we zitten bij de strandtent (enige ook) waar we elke week wat drinken. ’s Middags had Mister wéér school. Ja op zaterdag! Het zijn speciale “discussie lessen”. Als je iets niet begrijpt uit de normale les, kan je daar komen voor extra uitleg. Maar het is wel verplicht… Dus of je het nou snapt of niet, je moet komen. Op zaterdag! Ik vind het echt belachelijk, maar iedere student die ik spreek vind het volkomen normaal. Doordeweeks hebben ze het namelijk zó druk met andere lessen. Vinden ze zelf dan. Volgens mij valt één les (en soms twee) per dag best mee, en als je ’s ochtends les hebt kun je ’s middags nog wel even discussiëren. Maar goed, ik heb het niet voor het zeggen he.

Ghanaian life

Het leek erop dat zondag ook zo’n gewone dag werd. Ik wilde heel graag naar het zwembad in Winneba, maar volgens Mister is die gesloten op zondag (lijkt me niet logisch…). Uiteindelijk zijn we niet gegaan, maar hebben we wel voetbal gekeken. Ghana speelde tegen Egypte, en voor 20 eurocent konden we dat kijken in een soort houten schuur. Na twintig minuten spelen zat het ramvol (sommige Ghanezen kwamen, verrassend genoeg, te laat). In de tweede helft hield de zender opeens op met uitzenden, en keken we naar hoogtepunten uit andere wedstrijden en hoopten we dat het beeld terug zou komen. Toen we via de radio te horen kregen dat het inmiddels 2-0 voor Egypte was, dropen we af.

Deze week wordt ook niet al te bijzonder. Zojuist heeft iemand van stage me uitgenodigd om dit weekend naar Ashanti Region te reizen zodat ik zijn familie kan ontmoeten (ojee!) en kan zien hoe het leven daar is. Aardig aanbod, maar ik had eigenlijk met Mister afgesproken om dit weekend in Kokrobite door te brengen. Dilemma’s, dilemma’s. Volgende week kom je erachter wat ik uiteindelijk heb gekozen…

Liefs, Jennifer

 

P.S.: Je kunt nog meedoen met de winactie!

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Sabine
    15 november 2016 at 00:56

    Leuk om te lezen! Die foto’s van de kinderen met de tassen zijn echt heel leuk! En ik snap wel dat je al die dingen niet logisch vindt Haha. School op zaterdag wat ook doordeweeks kan. . En die zonnebril kan ik ook niet missen. Veel te fel die lucht hier. Fijne nieuwe week!

    • Reply
      Jennifer
      15 november 2016 at 11:15

      Ja joh school op zaterdag (en soms op zondag, ik bedoel hallooooo rustdag!) en ze hebben echt veel meer vrije tijd dan wij hebben naast studie (de meeste werken ook niet).

    Leave a Reply