LIFESTYLE

Story behind the picture #1

In Story behind the picture post ik (je gaat deze echt niet verwachten) het verhaal achter de foto. Ik neem je mee terug in mijn herinneringen. Wanneer, waar en waarom is deze foto genomen? Ik ga het je vertellen…

DSC00534.JPG

Dit is waar het allemaal begonnen is. Op 23 juni 2013 landde ik voor het eerst in Ghana en op 26 juni (na de oriëntatiedagen in Accra, de hoofdstad) belandde ik hier: Nyamekye Childrens Home in Akwakwaa. Het tehuis biedt onderdak aan meer dan vijftig kinderen die om bepaalde redenen niet meer thuis (of bij andere familieleden) kunnen wonen.

Zeventien jaar was ik, zeventien jaar toen ik op die woensdag in juni aan kwam op mijn nieuwe thuis voor de komende maanden. Het enige wat me nog bijstaat van de aankomst is dat alle kinderen naar de auto kwamen hollen, en vanaf dat moment wist ik dat het een geweldige tijd zou worden. Elke dag stond ik om kwart voor zes op, de meeste kinderen waren al in hun pyjama buiten maar de andere vrijwilligers lagen meestal nog lekker te slapen. Ik gaf mezelf even de tijd om rustig wakker te worden met waarvoor ik naar Ghana was gekomen, de kinderen. De eerste knuffels werden uitgedeeld, de eerste spelletjes werden gespeeld en de eerste dansjes werden gedaan. Deze momenten op de vroege morgen zijn me altijd dierbaar gebleven. Al helemaal omdat ik stiekem niet zo’n ochtendmens ben (maar daar werk ik aan).

Onder de veranda die je op de foto ziet heb ik mening gesprek gevoerd. Gesprekken over het schoolsysteem, gesprekken over vriendschap, de toekomst en vertrouwen. Been there, done that. Wat me het meest is bijgebleven onder die veranda is het moment dat S., een verstandelijk beperkt jongetje (ten minste, dat heb ik nooit bevestigd gekregen maar alles wees er naar) spontaan een dansoptreden gaf en alle kinderen hem uitlachten. Het deed me zo’n pijn om dat te zien. De jongen is al een buitenbeentje, wordt al niet opgenomen in een groepje en heeft geen vriendjes, en dan wordt ie ook nog uitgelachen. Mijn hart brak. Ik ben opgestaan en heb hem een dikke knuffel gegeven. Het uitlachen hield op, en ik was zeer trots dat S. (ondanks dat hij echt wel door heeft dat hij ‘anders’ is) toch altijd zichzelf durft te zijn.

Wat zou jij doen in een dergelijke situatie? 

Liefs, Jennifer

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Story behind the picture #2 | Living the Ghanaian dream
    3 januari 2016 at 10:38

    […] aan mijn beste vriend in de hele wereld: S. (sidenote: dit is niet dezelfde S. als in de vorige Story behind the picture). Vanaf het moment dat S. terug kwam op het kindertehuis (hij zit op boardingschool en is alleen […]

  • Reply
    Sabine
    12 januari 2016 at 01:21

    Wauw zeg wat een prachtig gebaar! Daar heb je een hoop mee bereikt denk ik. Ik heb geen idee wat ik zou doen, maar ik hoop hetzelfde als jij 🙂 Wel knap zeg dat je nog zo jong was toen je er voor het eerst kwam. Ik kan me voorstellen dat je dan best even een cultuurshock hebt…

    • Reply
      Jennifer | Living the Ghanaian dream
      12 januari 2016 at 07:59

      Nou echt wel! Wij hadden eerste nog wat oriëntatiedagen in Accra, en ik was echt helemaal overdonderd. Kan je na gaan wat er met me gebeurde toen ik naar een afgelegen dorpje ging. Inmiddels heb ik wel “erger” gezien dan dat dorpje, dus als ik in Accra kom heb ik het gevoel dat ik gewoon in Europa ben

    Leave a Reply