LIFESTYLE

Story behind the picture #2

In Story behind the picture post ik (je gaat deze echt niet verwachten) het verhaal achter de foto. Ik neem je mee terug in mijn herinneringen. Wanneer, waar en waarom is deze foto genomen? Ik ga het je vertellen…

DSC02366.JPG

Ik stel je graag voor aan mijn beste vriend in de hele wereld: S. (sidenote: dit is niet dezelfde S. als in de vorige Story behind the picture). Vanaf het moment dat S. terug kwam op het kindertehuis (hij zit op boardingschool en is alleen “thuis” in de schoolvakanties) was het raak tussen ons. Een nieuwe vriendschap was geboren.

S. is oprecht een bijzondere jongen. Zijn kledingstijl is bijzonder (een ruitenbroek met een shirt met zwart-wit blokjes?), zijn dansmoves zijn bijzonder en neemt een bijzondere plek in in het kindertehuis door een beetje de “vader” van de kinderen te zijn. Mening keer zei hij midden in een gesprek “Spreek Engels”, waarop ik antwoordde “Ik spreek Engels!”. Maar dan bleek dat hij het helemaal niet tegen mij had. Hij wilde gewoon dat de kleine kinderen Engels zouden spreken, waarschijnlijk onder het mom van “Als je goed Engels spreekt, kom je verder”. Je mag hier het jouwe van denken, maar ik vind deze verantwoordelijkheid bijzonder voor een jongen van zestien.

Op een doodnormale middag kwamen hij en zijn vriend D. naar me toe met hun handen onder hun kin. “Jennifer, er is iets gebeurd.” Terwijl ze me vertelden wat er gebeurd was, haalden ze hun handen onder hun kin vandaan. Overal bloed. “We wilden gaan zwemmen in de rivier, maar we zijn uitgegleden.” Het eerste kwartier heb ik op de grond gelegen van het lachen (spreekwoordelijk). Hoe ze daar stonden, met die zielige oogjes. Überhaupt het feit dat ze naar míj waren gekomen, als ik ergens niet tegen kan is het wel een open wond. Dan nog maar te zwijgen over het feit dat ze het in hun hoofd hadden gehaald om te gaan zwemmen in de rivier. Toen ik was uitgelachen heb ik ze uiteraard geholpen. Dat was niet zo’n succes, maar gelukkig waren er twee andere vrijwilligers met iets meer medische kennis als ik. En zo was “Kliniek Holland” geboren. De jongens hebben ons belooft nooit meer in die rivier te gaan zwemmen, en tot op de dag van mijn vertrek hebben we elke dag hartelijk om dit voorval gelachen.

Ik hoop dat ik S. mijn volgende keer in Ghana weer kan bezoeken, en dan schrijf ik er vast wel een blog over. Over deze jongen raak je niet uitgepraat.

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Sabine
    12 januari 2016 at 01:19

    Wat leuk zeg om zo iemand te kennen! Vooral ook omdat hij zo toegewijd is… Ik gaf les op een basisschool waar de leraren gewoon in de klas lagen te slapen, maar ondertussen wel die arme kinderen met stokken op hun hoofd sloegen als ze geen pen mee hadden genomen. Pff, zwaar hoor!

    • Reply
      Jennifer | Living the Ghanaian dream
      12 januari 2016 at 07:58

      Jup dat deden ze bij ons ook, zo’n cultuurding waar iedere westerling moeite mee heeft. Bij ons lagen ze ook weleens te slapen, en dan ging de les gewoon door. Gekke Ghanezen af en toe…

    Leave a Reply