LIFESTYLE

Ghanaian life #7: terug naar stage, verkiezingen en op familiebezoek

Iedere week probeer ik een overzicht te delen van wat ik heb meegemaakt. Vandaag lees je onder andere mijn terugkomst op stage, de verkiezingen en we gingen na ruim een maand eindelijk weer naar Bawjiase.

Ghanaian life 7

Maandagochtend besloot ik na lang twijfelen toch wel naar stage te gaan. Ik had nog een beetje keelpijn en ik was best wel moe, maar ik had vooral het idee dat ik bang zou worden om alleen te reizen als ik deze dag niet zou gaan. En vooral bang zijn dat ik weer “zonder reden” (hoewel er wel een reden was) out zou gaan en deze keer met niemand om me heen die me zou kennen. Op stage was iedereen waar ik veel mee praat heel blij me weer te zien (de anderen wisten waarschijnlijk niet eens dat ik ziek was). Elvis zei dat ze zelfs van plan waren me in Winneba te bezoeken als ik nog langer ziek zou blijven. Schattig, maar gelukkig is dat allemaal niet nodig geweest.

Na mijn rondje langs de werkers bleef ik zoals zo vaak hangen bij Sly, die had weer een klusje voor me. Of ik portemonneetjes binnenstebuiten kon keren, vroeg ie alsof dat de moeilijkste taak is die ik ooit in mijn leven ga krijgen. De rest van de ochtend zat ik dus portemonneetjes om te draaien. Had Sly natuurlijk ook zelf kunnen doen, maar ik had tenminste direct resultaat van mijn werk. Doordat ik na de lunch ook nog met allemaal werkers gingen praten, bleef er voor écht werken weinig tijd over. Ik kon nog net mijn stageverslag voor school inleveren, en toen was het alweer tijd om te gaan. Precies op het moment dat ik in wilde pakken, kwam Elvis terug (hij ging “even” ergens heen om iets op te halen, en daarna zouden we wat praten over mijn ziekte. Dat “even” duurde uiteindelijk zes uur). Ik vond het een beetje gek om te zeggen dat ik wilde vertrekken (aangezien hij ook oprecht interesse in mij toonde) dus hebben we nog een klein uurtje gepraat over ziekenhuizen en doktoren. Het blijkt vrij normaal te zijn dat de dokter je niet vertelt wat je hebt (heb ik zelf ook elke keer meegemaakt). In het geval van malaria bij een blanke persoon zijn ze bang dat deze persoon heftig reageert omdat ie denkt dat ie doodgaat. Ik persoonlijk zou het fijn vinden als ze dan voor mij een uitzondering maken, want hoe erg malaria ook is, ik ben stiekem wel een beetje opgelucht dat het “maar” malaria is. Malaria is tenminste nog goed te behandelen en de artsen hebben er veel verstand van.

Ghanaian life 7

Omdat het een dag voor de verkiezingen was bleef ik  dinsdag (en de rest van de week) thuis. Op zich begreep ik deze reden niet helemaal (Elvis stelde het voor), want er was helemaal niks bijzonders en ik denk dat er genoeg bussen naar Accra reden. Wat ik deze dag heb gedaan kan ik me niet herinneren, waarschijnlijk niet veel. Waarschijnlijk heb ik ook weer bij Mister geklaagd dat we nooit iets doen. Hoewel een standaard dag hier in en om het huis al genoeg stof oplevert om een paar blogposts aan te wijden (niet dat ik het voor de ervaringen voor mijn blog doe trouwens), vind ik het jammer dat we bijna nergens meer heengaan. Enerzijds is dat natuurlijk ook realistisch. Ik ben hier ook deels om voor mezelf uit te vinden of ik hier kan leven, dus of ik hier een onafhankelijk leven (geen Mister die bij alles mijn hand vast moet houden) kan leiden. In een mogelijk leven dat ik hier ga leiden gaan we natuurlijk ook niet ieder weekend stad en land af crossen om allemaal dingen te zien. Dat zal, voornamelijk na de eerste “yes ik woon hier eindelijk” maanden ook afzien woorden. Maar anderzijds wil ik wel thuis komen met mooie herinneringen en foto’s, en ook ervaringen die ik hier op mijn blog met jou kan delen. Ik ben dit blog immers gestart om jou te inspireren om naar Ghana te komen, en ik denk niet dat ik je kan inspireren door elke dag te schrijven over de vier muren waar ik tussen lag. Nu denk je waarschijnlijk “je wilt toch een onafhankelijk leven? Ga dan zonder Mister op pad”, dat vind ik dat weer en ongezellig en ook eng. Van hier naar Accra (en terug) gaat me prima af, maar reizen naar een onbekende plek vind ik iets minder plezierig. Niet in de laatste plaats omdat het openbaar vervoer heel anders is, en sommige dingen kun je alleen begrijpen als je hier vandaan komt of al langer woont. Dit land is niet bepaald aangepast aan toeristen. Wat ook wel weer heel leuk is natuurlijk. Over alles is wel wat te zeggen. Ondertussen blijf ik hopen dat we snel (na Misters examens dus) weer weekendjes weg gaan.

Dan was de dag aangebroken. Op woensdag waren de verkiezingen. Na wekenlang discussiëren en me verbazen over de grote hoeveel promotie voor de kandidaten (zowel op posters en billboards als de “carnavalsoptochten”) was het eindelijk zover. Ik had er hoge verwachtingen van, helemaal omdat iemand me had gevraagd of ik terug naar Nederland ga als er rellen uitbreken, maar het viel allemaal wat tegen. Het was een doodnormale dag. Sommige winkeltjes waren gesloten en het leek er op dat er iets minder bussen reden. Verder zag ik veel mensen in hun mooiste kleren, maar volgens Mister had dat niets met de verkiezingen te maken en ging het leven gewoon verder. Vlakbij het winkeltje waar wij altijd drinken halen was een stemlokaal, en daar stonden de mensen keurig in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren. Je stemt met je duim, maar daarna moet je je pink in een soort rode/roze inkt dopen zodat het duidelijk is dat jij al gestemd hebt en dat je niet nog een keer kunt stemmen (blijkbaar deden mensen dit in het verleden, anders tref je toch niet zo’n maatregel). Toen we ’s avonds weer langs liepen waren ze bezig met het tellen van de stemmen voor de gemeenteverkiezingen (die werden gelijktijdig gehouden). Er stonden veel mensen om heen (lekker de druk op voeren) en soms kwam er een auto met luid getoeter, geschreeuw en muziek langs maar verder ook niet heel veel spannends.

Ghanaian life 7

Donderdag gingen we naar Kasoa om te pinnen en om weer naar Melcom (die enigszins Westerse supermarkt te gaan). Daarna gingen we op bezoek bij Ibrahim, een van onze makers voor Dreams from Ghana. We willen een nieuw type tas laten maken, maar helaas was hij niet op zijn werkplaats. Wel heb ik begrepen dat hij niet meer werkt in het houten hok maar in een halve zeecontainer (die worden ook vaak gebruikt voor winkeltjes). Dat is goed nieuws want zo’n container is ruimer, stabieler en waterdicht.

Weer thuis hebben we niet veel gedaan. Ik heb voor het vrijwilligerswerk dat volgende week start bedacht dat ik naast het crowdfundingproject ook echt iets met de meisjes wil doen, voornamelijk omdat ik dat bij Trashy Bags dus niet heb gedaan (behalve af en toe wat praten en helpen). En ik wil dat graag doen door middel van coaching. Nu ben ik daar geen expert in, maar ik denk dat ik ze door middel van oefeningen kan helpen met het helder krijgen wat ze in de toekomst willen. Dit kan bijvoorbeeld een eigen bedrijf zijn. Ik heb inmiddels een oefening bedacht, namelijk “teken jezelf over tien jaar, inclusief alles wat je dan aan het doen bent”. En dat bespreken ze in kleine groepjes, en vervolgens met de hele groep. Of het gaat werken en of ik het ook echt ga doen (ik moet het nog overleggen) moet nog blijken, maar als je meer ideeën hebt voor dit project: let me know!

Ik heb bovenstaande oefening trouwens geprobeerd op een van de oudere meisjes hier in de buurt. Ze vond het een beetje een gekke oefening (waarschijnlijk is ze dit niet gewend), maar uiteindelijk tekende ze zichzelf als verpleegkundige. Ik merkte dat ze het best wel moeilijk vond om zoiets “uit te spreken”. Ik denk dat het best wel zou helpen als ze meer van dit soort oefeningen geven op middelbare scholen. Naar school gaan betekent hier vooral herhalen wat de leraar je vertelt, maar het zou al zoveel schelen als de leerlingen wordt geleerd hoe ze zich moeten presenteren, een eigen mening moeten vormen en verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven. Heb ik dus gelijk ook op mijn to do list gezet voor als ik hier in de toekomst (ooit) kom wonen.

Ghanaian life 7

Sinds de eerste zaterdag dat ik hier was waren we niet meer in Bawjiase geweest. Vrijdag was het dus de hoogste tijd om er weer heen te gaan. Iedereen was heel blij om ons weer te zien. Zo ook heel veel mensen die langs kwamen en me begroette (inclusief mijn naam) waarvan ik dacht “ehhhh en jou ken ik van???”. Dat is ook één van de lastige dingen hier. Iedereen herkent je (je valt nogal op), maar ik word aan zoveel mensen voorgesteld dat het amper mogelijk is om iedereen te onthouden. Een ander lastig punt aan blank zijn, is dat sommige kinderen bang voor je zijn. Ja echt. Deze keer was het een meisje van een jaar of twee. Afgelopen februari was ze nog mijn beste vriendin, de vorige keer had ze een ontsteking aan haar oog dus misschien kon ze niet zien dat ik blank was (of dacht ze dat ze waanbeelden zag) en deze keer besloot ze het op het krijsen te zetten toen ze me zag. En iedereen maar lachen. Dat vind ik nog het ergst. Dat meisje kan er denk ik niks aan doen dat ze nooit blanke mensen ziet en er dus niet aangewend is, maar doordat de rest (inclusief de volwassenen) er om gaan lachen lijkt het net of het grappig is. De volgende keer dat ze me ziet, zet ze het dus weer op het krijsen alleen maar omdat iedereen dan gaat lachen.

Door dit incident had ik er even geen zin meer in, maar gelukkig kwam toen mijn prinsesje uit school en was alles weer goed. Zelfs Kwaku, een klein jongetje, die de vorige keer ook opeens bang voor me was (maar gelukkig niet ging krijsen) kwam weer bij me zitten. We hebben ook besloten dat we Kerstmis in Bawjiase gaan vieren. Eigenlijk was het plan om dat in Kokrobite (of ander strand wat niet Winneba is) te gaan doen, maar ik denk dat ik me daar toch niet heel fijn zou voelen. Daarnaast gooien ze de prijs nog flink hoger voor een kamer, en moet je een aanbetaling doen van 500 miljoen euro. Toen wilden we het gewoon met z’n tweeën in Winneba gaan vieren, maar aangezien we over twee weken elke dag maar met z’n tweeën in dit huis zijn is dat niet heel speciaal. En nu wordt het dus Bawjiase. Ik ben zeer benieuwd.

’s Avonds werd bekend dat Ghana een nieuwe president heeft gekozen. Nana Akufo Addo (de man die Winneba een bezoek bracht) is de komende vier jaar de leider van Ghana. Ik ben benieuwd welke veranderingen hij na komt, en hoop in ieder geval dat hij iets gaat doen voor de lokale bevolking (ja natuurlijk, daar is hij leider voor, maar hier weet je het maar nooit).

Ghanaian life 7

Zaterdagmiddag gingen we eindelijk weer naar het strand. Daar waren we al zeker drie weken niet geweest, dus het was de hoogste tijd. Op het strand van Winneba is eigenlijk niks, behalve drie strandtenten (waarvan één niet echt op het strand) en wat vissersboten. Het is er qua toeristen lekker rustig. De zee is ook best wel ruig. Mensen die kunnen zwemmen hebben er waarschijnlijk weinig moeite mee, maar de meeste Ghanezen kunnen niet zwemmen en dan is het wel te gevaarlijk. Gelukkig is daar in Winneba een mooie oplossing voor. Er is namelijk een soort van zwembad “tegen” de zee gemaakt, zodat er steeds nieuw zeewater in komt. De meeste Ghanezen zwemmen dus daar, op een paar uitzonderingen na.

Zondag hebben we weer niet zoveel gedaan. ’s Ochtends werden we verrast door een enorme tropische regenbui. Ik dacht dat er iets mis was met de ventilator (dat is ook zo, hij kan alleen nog uit of op stand windhoos) maar het bleek buiten enorm te keer te gaan. De meeste mensen buiten maakten zich er trouwens niet heel druk om. Ik zag diverse mensen gewoon door gaan met de orde van de dag.

Dankzij de regenbui was het de rest van de dag best wel frisjes, ook wel een keer fijn. ’s Middags kwam de jongen waarmee ik heerlijk kan discussiëren thuis (de jongen met de Nederlandse naam, heb ik dat al eerder verteld?). Als zijn partij zou winnen zou hij pizza voor me mee brengen, en natuurlijk won zijn partij. Helaas had hij pizza verward met banku. Dat was wel een beetje jammer.

Inmiddels ben ik bezig met mijn laatste week bij Trashy Bags. Mijn project is zo goed als afgerond (of nou ja, Stuart gaat het afronden want het is een beetje raar als ik het doe en dan zeg “ik ben daar niet meer”), dus hopelijk zijn de tassen over een tijdje in Nederland te koop. Dat zou tof zijn toch!

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply