LIFESTYLE

Wat nou als het lukt | Ja, en wat nu?

Dit is altijd de blog die veel te vroeg komt. De “ik ben weer terug”-blog. Het is helaas echt waar. De acht weken zijn voorbij gevlogen, en op hetzelfde moment voelde het (weer) alsof Ghana mijn thuis is. Niet altijd. Echt niet altijd. Maar nu ik weer in Nederland, besef ik pas hoe bevoorrecht ik ben met mijn leven in Ghana. Stilzitten is er echter niet bij! Tot ik weer terug kan, is er genoeg te doen.

Winneba Ghana strand

Hoe was het?

Een vraag die me de laatste dagen natuurlijk vaak gesteld is. Een logische vraag ook. Was er maar een logisch antwoord. Het was intens, fantastisch en onvergetelijk en op hetzelfde moment was het soms eenzaam, frustrerend en verdrietig. Er is denk ik geen eenduidig antwoord op te geven. De eerste dagen in Accra waren intens. Ik had niet echt verwachtingen bij de samenwerking met Paul, maar het is zoveel beter dan ik ooit had kunnen verwachten. Oké het business plan is nog niet af (we hebben nog een ruime week!), en soms kwam ie met zoveel dingen waar ik over na moet denken dat ik de handdoek in de ring wilde gooien maar Paul is by far een van de meest inspirerende personen die ik ooit heb ontmoet. Ik ben dan ook heel blij dat ie zich langer aan Dreams from Ghana wil verbinden, om er samen een succes van te maken. Want een succes wordt het. Dat zijn we de mensen in Ghana verplicht.

Het was fantastisch en onvergetelijk om alle dingen die ik heb gedaan. Te beginnen met het ontmoeten van een vriendin van de middelbare school. We hadden elkaar al een aantal jaar niet echt gesproken. Ze vroeg me om advies voor vrijwilligerswerk in Afrika, en omdat ik natuurlijk alleen ervaring in Ghana heb ging mijn advies alleen over Ghana. Uiteindelijk belandde we samen in Cape Coast aan het strand. Zij aan het eind van zes weken vrijwilligerswerk, ik aan het begin van een nieuwe tijd in Winneba. Ik vond het heel bijzonder, en vooral heel leuk dat ze (een beetje gedreven door mijn verhalen) voor Ghana heeft gekozen. Een van mijn doelen met dit blog is zeker mensen inspireren om naar Ghana te gaan.

Hoe vlieg je naar Tamale

Een andere fantastische ervaring: mijn vriend en ik vlogen naar Tamale! We waren allebei nog nooit in Northern Region geweest, en aangezien het schijnt dat je daar het echte Afrikaanse leven (lees dit met een knipoog, het écht Afrikaanse leven bestaat niet, ook het échte Ghanese leven bestaat niet) kunt vinden moesten we eraan geloven. De busreis duurt een uur of twaalf, en dat vond ik altijd een hele hoge drempel. Maar toen ik er achterkwam dat je helemaal geen paspoort nodig hebt om (als Ghanees) te vliegen, boekte ik al snel onze tickets (dit is nog een mooi verhaal waar ik later op terugkom). Woensdag 4 oktober vlogen we dus samen naar Tamale. Voor hem de eerste keer vliegen. Van vliegangst is geen sprake, dus binnenkort is ie in Nederland te verwachten (weer een knipoog) (of misschien niet).

Het was soms eenzaam wanneer iedereen in en om het huis in Winneba op school zat, en ik in mijn eentje in onze kamer achterbleef. Een enkele keer ben ik er in mijn eentje op uit gegaan in Winneba. En hoewel ik in mijn eentje naar Accra reizen (ik deed het vorig jaar ontelbare keren, en verbleef deze keer zelfs een paar dagen in mijn eentje in Osu) geen punt vind, voel ik me dan toch een beetje verloren. Het gaat elke keer beter (de tweede keer in Ghana liet ik mijn vriend alles doen), ik begin de taal beter te begrijpen en durf het te spreken maar het voelt toch altijd een beetje ongemakkelijk. Ik vraag me af of je kunt begrijpen wat ik hiermee bedoel, als je er nog nooit geweest bent.

Soms was het frustrerend en verdrietig omdat vriendschappen waar ik hoge verwachtingen van had, stuk liepen. Af en toe was ik het ellendige wachten beu, kon het voor mij allemaal wel in een sneller tempo. Het was frustrerend wanneer ik aan Dreams from Ghana wilde werken, maar exact op dat moment het internet op mijn laptop niet optimaal was. Het was ook frustrerend om te zien dat sommige gebouwen nog steeds niet afgebouwd waren, dat diezelfde dakloze meneer nog steeds op dezelfde plek zat, dat het jongetje in mijn buurt nog steeds niet elke dag naar school ging en dat er nog steeds overal afval op straat ligt. Maar het is de kunst om in te zien wat er wel goed gaat in Ghana. Dat de bovenbouw van de middelbare school vanaf september gratis is geworden waardoor minder kinderen zullen afhaken. Dat de snelweg naar Winneba verbreed wordt, om files te voorkomen. Dat de overheid meer geld gaat steken in toerisme. Dat de mensen ondanks alles wat ze misschien mee hebben moeten maken, hoop houden.

Ghana SHS free

En nu dan?

Wat moet ik daar nou op zeggen? Het liefst zou ik mijn net uitgepakte koffers weer inpakken en de benen nemen. Niet realistisch natuurlijk. En een vlucht. Een vlucht voor het leven wat mij hier even te wachten staat. Ik voel me niet comfortabel in deze maatschappij van presteren, druk bezig zijn en vooral maar doorgaan. Maar het is wellicht wel hetgeen waar ik nu even van af moet wijken, om een hoger doel te bereiken. Ik wil zo snel mogelijk terug in Ghana zijn. Om bij mijn vriend te zijn natuurlijk, maar vooral ook om aan mijn Dreams from Ghana dromen te werken. Dat gaat uiteraard niet vanzelf. Ik heb nog steeds een paar studievakken niet afgerond, dus dat moet zo snel mogelijk gebeuren. Dat gaat geen makkelijke, maar wel een noodzakelijke weg worden. Daarnaast ben ik op zoek naar een bijbaantje voor ongeveer 16 uur per week, want dat ticket betaalt zichzelf helaas (nog) niet. En een concreet plan voor mijn werkzaamheden daar zou gewenst zijn. Dat is wel iets wat ik gemist heb de afgelopen keer. Ik was er deels ook voor werk, maar kon me er vaak niet toe zetten omdat ik niet precies wist wat ik wilde bereiken en daardoor ook in een soort vakantiemodus bleef hangen.

Om het mezelf makkelijker te maken, deel ik gewoon mijn doel met je. Tussen eind januari en begin maart kan ik er voor een paar weken tussen uit piepen. Dus ik denk dat ik dat ook maar ga doen. Ik ga ervoor om over drie maanden terug in Ghana te zijn. Met een paar afgeronde studievakken, nieuwe werkervaring bij een bedrijf, een concreet plan voor Dreams from Ghana én een zak met geld om te investeren in nieuwe producten. Deal? Schroom vooral niet om me af en toe te vragen hoe het staat met mijn doel. Ik zal een portie motivatie op sommige momenten wel nodig hebben.

Reis je met me mee? Eerst in Nederland, maar vanaf januari 2018 weer een paar weken in Ghana? Leuk! Laat me ook vooral weten wat je nog meer over Ghana wilt weten. Wat mis je nog op mijn blog? Waar kan ik je mee helpen? Laat het achter in de reactie, of stuur me een berichtje.

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Joyce
    23 oktober 2017 at 17:26

    Wat een geweldig verslag! Ik zag het allemaal voor me, kon het bijna ruiken.
    Een ding blijft hangen: jij hebt het prima op een rijtje, het gaat je lukken, op de Jennifer-Ghanese manier. Dat is precies wat je wilt toch?

    • Reply
      Jennifer
      23 oktober 2017 at 17:34

      Ik zal altijd een Hollandse blijven 😉 Dus het moet wel op de Jennifer-Ghanese manier haha.

  • Reply
    Sabine
    24 oktober 2017 at 16:42

    Wauw wat mooi en krachtig geschreven! Je plannen zijn zo mooi en duidelijk, en ik voel de energie die er vanaf spat! Dingen die je noemt over taal, eenzaamheid en frustraties herken ik zeker wel, alleen dan aan de andere kant van de wereld. En de kernmerken van het leven in Nederland mis ik ook helemaal niet 🙂 Maar jij komt er wel meid! En de tijd vliegt dus voor je het weet ben je weer in Ghana!

    • Reply
      Jennifer
      24 oktober 2017 at 17:34

      Ik ben blij dat het zo overkomt haha, in mijn hoofd klinkt het toch allemaal ietsje anders ;). Ja die dingen zullen wel algemeen zijn, zolang je je eigen cultuur en taal en zo verlaat. Ik hoop inderdaad dat de tijd gaat vliegen! 🙂

    Leave a Reply