LIFESTYLE

Het Ghanese verhaal van: Suzanne die vrijwilligerswerk deed bij FrankEve

Sinds december 2015 probeer ik iedereen door middel van mijn eigen kleine stukje internet te inspireren met mijn Ghanese verhalen. De hoogste tijd om ook eens een ander aan het woord te laten. In “Het Ghanese verhaal van” vertelt iedere week iemand anders over zijn of haar band met Ghana. Ik trap deze blogreeks af met Suzanne, zij deed vrijwilligerswerk bij FrankEve Foundation Vocational Technical School in Agona Swedru.

FrankEve Agona Swedru Ghana

Stel jezelf even kort voor

Ik ben Suzanne, 23 jaar en net afgestudeerd voor mijn bachelor Liberal Arts & Sciences met de major Postcolonial & Gender Studies. Geïnteresseerd in kwesties omtrent gender, etniciteit, religie en racisme, en ik hou van kunst en cultuur. Ik heb nu gekozen voor een tussenjaar (of twee) waarin ik Spaans ga leren, hard ga werken en hopelijk hier en daar een reisje ga plannen. Ik wil nog veel van de wereld zien, maar ik ga zeker ook nog een keer terug naar Ghana, het prachtige land waaromheen Jennifer haar blog schrijft en mij vroeg om mijn ervaringen over te delen. In 2014 ben ik namelijk naar Ghana gegaan om vrijwilligerswerk te doen bij FrankEve in Agona Swedru.

 

Wat is FrankEve precies?

FrankEve is een school opgezet daar Francisca met hulp van haar man Evans, ooit heel klein begonnen in een kamertje in het ouderlijk huis waar ze lessen in mode en design gaf en nu is het uitgegroeid tot een grote school voor jonge vrouwen met verblijfplaatsen voor studentes die te ver weg wonen. Francisca had vanaf jongs af aan een doel; ze wilde jonge vrouwen helpen en stimuleren zelfstandig te worden, zodat vrouwen nooit afhankelijk hoeven te zijn van mannen. Ze is een ongelofelijk sterke vrouw en ik ben haar doorzettingsvermogen en passie enorm gaan waarderen. Ze is ook nog eens erg zorgzaam en dit alles zorgt voor een hele fijne sfeer op de school. Francisca geeft hier les, net als haar man en drie van haar zonen, en bovendien zijn er nog een aantal andere docenten. Het is een school voor praktisch onderwijs op het gebied van restaurants, catering, evenementen, mode en design. Er zijn meerdere klaslokalen, een paar met een echte fundatie, muren en een dak en een paar onder een frame van hout en spaanplaten. Eigenlijk zou dit opnieuw opgebouwd moeten worden, maar er is te weinig geld om dit aan te kunnen pakken. Je zou denken dat hier een meerjarenplan voor moet worden opgezet, maar ik ben erachter gekomen dat er wat dat betreft een aantal verschillen zijn tussen Ghana en Nederland. Waarin ik gestructureerd ben en alles goed wil aanpakken, lijkt het er daar in Ghana (waar ik was) op dat er wat makkelijker wordt gedacht en dat alles net iets langer duurt. Ik hoop dat FrankEve iets doorlopend en gestructureerd kan opzetten, iets dat wat meer geld oplevert om de projecten af te maken waar FrankEve aan is begonnen. Er zijn namelijk meerdere gebouwen die nog niet af zijn, waaronder een bibliotheek die nu bestaat uit vijf lagen stenen, een restaurant (werkervarings- en leerplek voor de studenten) waarvan alleen de muren staan en de lokalen buiten die worden omgeven door de van hout en spaanplaten bestaande constructie. Als dit allemaal af is, dan kan de school nog meer geven aan haar studenten. Er is nog veel werk aan de winkel dus!

FrankEve Agona Swedru Ghana

Francisca en Evans voor het toekomstige restaurant van FrankEve

Hoe ben je op het idee gekomen om vrijwilligerswerk bij FrankEve te doen?

Van af jongs af aan had ik in mijn hoofd dat ik het continent Afrika wilde gaan om kinderen of jongeren te helpen. Naar mate ik ouder werd, ben ik me meer gaan verdiepen in het concept vrijwilligerswerk en kwam ik er ook achter dat er iets mis was met het hele ‘perfecte’ idee van de blanke vrijwilligers in Afrika. In mijn studie heb ik me derhalve ook beziggehouden met bijvoorbeeld het idee van ‘white man’s burden’ en ‘white saviour complex’ en schreef ik een essay over de nadelen van Live Aid. Toch heb ik zelf ook vrijwilligerswerk gedaan en ben ik echt niet geheel tegen vrijwilligerswerk. Ik vind alleen dat het op de juiste manier moet gebeuren. Toen ik zelf naar Ghana ging, wilde ik ook niet dat een Nederlandse reisorganisatie geld zou verdienen op mijn reis als ik ook gewoon zelf een reis kon uitzoeken. Via via ben ik toevallig in contact gekomen met Francisca. Ik vond het erg spannend, want de communicatie verliep soms nogal lastig en omdat ik eigenlijk helemaal niet wist op wat voor soort plek ik nou terecht zou komen, maar Francisca is zo enthousiast en lief dat ik wist dat het goed zo komen. De maanden voor mijn vertrek heb ik geld ingezameld om mee te nemen naar FrankEve. Ik was namelijk erg enthousiast over het restaurantproject en ik wilde graag helpen om het van de grond te krijgen, want als het restaurant uiteindelijk draait, kan het zelf ook voor inkomsten zorgen die daarna weer in de school zouden worden gestopt. Ik organiseerde een benefietavond waarin ik producten ging veilen die ik van bedrijven en winkels had gekregen en er was via mijn studievereniging een benefietconcert georganiseerd waarvan de opbrengst ook naar FrankEve zou gaan. Doordat ik er al zo druk mee bezig was voorafgaande aan mijn vertrek, kreeg ik steeds meer zin om te gaan. En vanaf het moment dat ik op het vliegveld van Accra aankwam en ik een hele blije vrouw met een van haar zonen enthousiast heen en weer zag zwaaien om mijn aandacht te trekken, hebben zij, Francisca en haar familie, een bijzonder plekje in mijn hart.

Wat heb je gedaan bij FrankEve?

Ik ging naar FrankEve om Engelse les te geven, maar toen ik er eenmaal was, vond ik dat ik ook nog wel meer kon doen. Engels geven was lastig omdat er geen boeken waren en ik het enige erg oude lesboek had. Het niveau lag niet heel hoog, dus ik kon het helaas niet zo spannend maken. Om daarom ook meer uit mezelf te halen, ben ik de directie van de school en Francisca gaan helpen en adviseren en hielp ik haar de Facebookpagina bij te houden. Ook ontstond het idee van een nieuwsbrief zodat geïnteresseerden konden bijhouden wat er zoal bij FrankEve gebeurt. Maar zelf leerde ik er ook heel veel van, het was fantastisch om een andere cultuur mee te maken en ik zag de meiden ook na de lesuren omdat ik op de school woonde. Op deze manier zag ik ook hoe ze kookten en hoe ze leefden, heel anders dan ik zelf gewend was. Ook ging ik goed om met de zonen van Francisca, die af en toe mee gingen als ik wat dingen wilde bezoeken. Het WK voetbal vond ook destijds plaats dus met hen heb ik ook elke wedstrijd gekeken in het krappe woonkamertje. Zo veel passie, mooi om te zien.

Francisca en Evans voor het toekomstige restaurant van FrankEve

Engelse les

Heb je nog steeds contact met de mensen van FrankEve?

Ik had Francisca beloofd dat we goed contact zouden houden toen ik weer naar Nederland ging, dat is deels gelukt, maar uiteindelijk was ik ook druk met mijn studie en kon ik vanuit Nederland niet zo veel helpen als ik daar in Ghana zou kunnen doen. Als er nieuwe vrijwilligers zouden komen, dan gaf ze mijn naam door, zodat ik wat informatie kon geven. Af en toe gaf ik nog wat advies, maar veel meer kan ik niet doen. Meestal is het gewoon een gezellig praatje met Francisca via Facebook chat, want ik merk dat ze nog erg geïnteresseerd is in me en natuurlijk is dat gevoel ook wederzijds.

Hoe hoop je dat de toekomst er voor FrankEve uitziet?

Ik hoop dat alle projecten van FrankEve afkomen, want het idee erachter is heel goed, ze wilt haar studenten het beste onderwijs geven. Ik zou hier nog graag een soort crowdfunding voor opgezet hebben, waarin de lokale bevolking helpt met het inzamelen van geld, zodat er niet alleen op westerse donaties wordt gerekend. Ghana heeft veel potentie, maar af en toe moet dat nog een beetje ontdekt worden. Natuurlijk heeft Francisca door keihard werken en een klein beetje eigen geld uiteindelijk een grote school kunnen oprichten, maar af en toe mist er nog wat structuur. Dan denk ik dat FrankEve nog meer kan bieden dan het nu al doet. Het restaurant is namelijk nog lang niet af en de bouw staat nu al anderhalf jaar stil omdat er geen geld is. Ik hoop dat er een manier wordt bedacht waardoor het restaurant draaiende wordt en FrankEve een goedlopende en nog meer zelfvoorzienende organisatie wordt.

Welke woorden zou je gebruiken om je ervaring samen te vatten?

Spannend, uitdagend, superleuk en verrassend, dat was mijn tijd in Ghana. Doordat ik zelf alles had geregeld was het spannend omdat ik niet wist waar ik zou komen, het was uitdagend omdat ik iets deed waarin ik veel van mezelf kwijt kon en ook veel van kon leren en het was superleuk omdat ik zo veel leuke en lieve mensen heb ontmoet. Bovendien is het zo’n mooi land, ik wist vooraf niet dat Ghana zo groen was. Door het mooie landschap en door het lieve karakter van de Ghanezen was ik zo blij verrast.

FrankEve Agona Swedru Ghana

Indompelen in de Ghanese cultuur (bijvoorbeeld door het maken van Banku)

 

Wat is jouw ultieme tip voor mensen die ook vrijwilligerswerk in Ghana willen doen?

Ik zou iedereen adviseren na te denken over dat je iets blijvends kunt achterlaten als je vrijwilligerswerk doet. Kies voor een project dat waardevol is voor de samenleving, waarin ze zelf bijdragen en hier ook een eigen verantwoordelijkheid voor voelen en hun zelfstandigheid behouden.

Welke plek in Ghana kan je iedereen aanraden?

In Cape Coast zit Baobab Guest House, een leuk veganistisch/vegetarisch restaurantje waar ik heerlijk heb gegeten en iedereen zou aanraden. Misschien kwam het ook omdat ik op dat moment erg zin had in frisse groentes en ik er daarom extra van heb genoten. Maar wat ik er ook mooi aan vond, was dat het een sociaal project is, waarbij de opbrengst naar hun school gaat. Op deze manier is het een zelfvoorzienende organisatie.

Ben je van plan Ghana ooit nog te bezoeken?

Ik zou heel graag teruggaan, maar ik wil ook nog veel andere plekken van de wereld zien. Dus het zal misschien iets meer voor de langere termijn zijn. Ik hoop dat het er allemaal van gaat komen, want de wereld heeft zo veel te bieden!

FrankEve Agona Swedru Ghana

Een les om te oefenen voor de bediening in een restaurant, maar het zou natuurlijk veel beter zijn als de meiden echte praktijkervaring kunnen krijgen

 

Suzanne, heel erg bedankt voor je Ghanese verhaal. Voor mij op sommige vlakken zeer herkenbaar. De dingen die je vertelt over FrankEve gaan voor mij waarschijnlijk herkenbaar worden, want ik ga na mijn stageperiode vrijwilligerswerk doen bij FrankEve. Daar ga ik het crowdfundingsplan van Suzanne oppakken en uitvoeren.

Liefs, Jennifer

 

P.S.: Wil jij ook jouw Ghanese verhaal delen? Mail me op jennifer@livingtheghanaiandream.com

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply