LIFESTYLE

Het Ghanese verhaal van: Sabine die vrijwilligerswerk deed in Noord-Ghana

Sinds december 2015 probeer ik iedereen door middel van mijn eigen kleine stukje internet te inspireren met mijn Ghanese verhalen. De hoogste tijd om ook eens een ander aan het woord te laten. In “Het Ghanese verhaal van” vertelt iedere week iemand anders over zijn of haar band met Ghana. Vandaag het verhaal van Sabine. Zij deed in 2006 (!) vrijwilligerswerk in het noorden van Ghana. Ik bewonder haar enorm, vooral omdat ze nu totaal ergens anders woont…

Het Ghanese verhaal van Sabine

Stel jezelf even kort voor

Hoi! Ik ben Sabine, 31 jaar en ik woon sinds eind 2014 in Colombia. Geëmigreerd voor de liefde. Sinds 1,5 jaar werk ik in Bogotá bij het Nationaal Kanker Instituut als wetenschappelijk onderzoeker. Altijd al was ik heel reislustig en wilde ik de wereld ontdekken. De eerste keer dat ik een verre reis maakte was in 2006. Naar, jawel: Ghana! Als meisje van 20 dat nog nooit verder was geweest dan Frankrijk stapte ik in het vliegtuig om 3 maanden naar het verre Ghana te gaan voor vrijwilligerswerk en om rond te reizen. Meer over mij en mijn leven nu in Colombia lees je op mijn blog besabine.com.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Hoe ben je er op gekomen om vrijwilligerswerk te doen?

Ik was altijd al bezig met ‘de andere wereld’ buiten Europa en de VS. Een wereld waar ik mensen wilde helpen en wilde ervaren hoe het is om daar te wonen. Op een dag liep ik door de polder en had ik hét idee: ik ga ergens vrijwilligerswerk doen! Ik bedacht dat ik op die manier iets kon bijdragen, kon ervaren hoe het is in zo een andere wereld, veel kon leren én ook nog kon reizen in een onbekend land. Zo bedacht zo gedaan, en een jaar later vertrok ik. Toen ik terugkwam was ik een geweldige ervaring rijker en had ik het reisvirus in alle hevigheid opgelopen, iets dat nog steeds niet uit mijn lichaam is.

Hoe heb je je voorbereid?

Omdat het al lang geleden is weet ik het niet precies meer. Alleen vooral dat ik niet alles zelf wilde regelen, maar beter met een organisatie. Ik ging dus zoeken op internet en naar bijeenkomsten toe over vrijwilligerswerk. Ik vroeg de brochure van Travel Active aan en daarbij had ik direct een goed gevoel. Ik heb me goed ingelezen in het land en het programma en bedacht wat ik wilde doen voor vrijwilligerswerk. Ik schafte nieuwe reiskleding aan, zo’n beetje alle vaccinaties, DEET en een klamboe. Oh ja en de Lonely Planet van Ghana was ook de allereerste Lonely Planet in mijn leven (er zouden er nog vele volgen na mijn Ghana periode). Alles was voor mij helemaal nieuw en dat maakte het extra spannend.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Wat waren je verwachtingen?

Verwachtingen hebben van iets waar je je niets bij kan voorstellen is heel lastig. Ik verwachtte tenminste dat ik iets kon bijdragen aan de maatschappij, aan de kindjes en aan de verbetering van het land. Dit was direct een zeer leerzame les na afloop: dat kan bijna niet. Die verwachting kwam dus niet uit, maar dat geeft niet. Ik zag dat er veel corruptie is, dat een meisje als ik niet bergen kan verzetten en dat geld van de overheid niet komt waar het zijn moet. Ik heb echt bewondering voor mensen die het voor elkaar krijgen een organisatie op te zetten waar zij arme mensen een beetje beter mee maken. Meer goed onderwijs bijvoorbeeld, of simpelweg een goed werkende waterput in een dorpje. Zoiets krijgen alleen de echte gepassioneerde bezoekers voor elkaar. En daar heb ik echt enorm veel bewondering voor.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Wat heb je precies gedaan?

De eerste week was een introductie met een groepje vrijwilligers waar we leerden over de gebruiken, over eten en over veiligheid. Ook kregen we dansles en ontdekten we hoe we ons konden begeven in het openbaar vervoer. Dit was trouwens tevens de week waarin ik voor het eerst in mijn leven ten huwelijk werd gevraagd. En bij die ene keer bleef het niet. Misschien was het door de spanning, maar in die eerste week werd ik ziek en kon ik niet met de groep mee naar Tamale en stapte ik pas één of twee dagen later alsnog in de bus. Naar Tamale dus, in het noorden van het land. Samen met mijn toenmalige vriend werd ik bij een gastgezin ondergebracht, waarvan de moeder lerares was op een basisschool. We hadden een kamer en twee bedden en er was zelfs een badkamer met bad en toilet. Maar schijn bedriegt: nergens kwam water uit en onze kamer lag vol met zand door de ramen waar alleen gaas in zat.

Al snel kochten we een fiets en ging ik werken op dezelfde school als mijn gastmoeder. Een Methodist Primary School. Hier gaf ik les aan arme kindjes van een jaar of 8 (maar dat verschilde wel erg die leeftijd), met name wiskunde en Engels. Ik had pennen, kleurpotloden en papiertjes meegenomen, dus ook gingen ze lekker tekenen. Het was erg moeilijk het lesgeven, met name omdat de kindjes normaal gesproken worden geslagen en ik dat natuurlijk niet deed. En krijg ze dan maar eens stil!

Na een week of 4 zat de periode op het schooltje er op en heb ik een paar dagen meegelopen met een preventie-team om de ziekte Guinea Worm te voorkomen. Hierbij gingen we naar zeer arme dorpjes waar mensen in lemen huisjes met rieten daken wonen. Het was heel heftig om te zien, maar zeer interessant. Ook heb ik nog een week meegelopen in een kliniek waar zieke mensen en zwangere vrouwen werden behandeld. Hier zag ik de meest vreemde en ook de meest nare dingen. Maar leerzaam was het wel!

In mijn vrije tijd maakten we uitstapjes met andere vrijwilligers naar het dorp Tamale en Mole National Park. Ook gingen we regelmatig afkoelen in het zwembad. Hier waren douches en konden we een keer normaal douchen. Dachten we. Maar helaas: ook daar kwam geen water uit de kraan.

Behalve het gastgezin met de twee jongetjes en andere vrijwilligers had ik geen lokale vrienden. We deden veel leuke dingen en ik ontmoette veel leuke mensen, maar echt vriendschappen, nee.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Het Ghanese verhaal van Sabine

Welke ervaring in Ghana ga je nooit van je leven vergeten?

Te veel om op te noemen! Hier een lijstje dus:

  • mijn twee dagen hartstikke ziek in een versleten ziekenhuis waar ik aan het infuus moest. Een ervaring die ik nooit meer vergeet. Het zand overal, de smerige toilet met kakkerlakken en zonder licht. Het kopen van de medicatie van tevoren. Heel bijzonder allemaal.

  • De arme dorpjes met rieten daken vergeet ik ook nooit meer. Ghana is een behoorlijk arm land en tijdens letterlijk alle reizen die ik daarna heb gemaakt heb ik nooit meer zoiets gezien als in Ghana. Nooit meer heb ik zo een schok gehad bij het zien van bepaalde mensen of wijken en nooit meer heb ik zulke armoede gezien.

  • Op een dag fietste er een man voor ons met een t-shirt van Osama Bin Laden erop. Vond dat niet zo fijn en ook dat vergeet ik nooit meer.

  • Mezelf wassen met een klein emmertje is me ook alleen in Ghana overkomen. Niks mis mee, maar iets dat mij altijd bijblijft.

  • Het land Ghana! Mooi, divers, lieve mensen… ik weet er nog veel van ondanks dat het al 10 jaar geleden is.

Wat is de bizarste situatie waarin je je ooit bevond?

Ik denk dat er meer waren, maar één vond ik toentertijd echt heel bizar. In de kliniek waar ik meeliep voor een week gebeurde van alles en privacy bestaat niet in Ghana. Of ik even mee wilde kijken bij een vaginaal onderzoek? En dan dat meisje dat uit lapjes huid bestond door verbranding. In de felle zon trok de arts al die losse vellen huid van haar lichaam. Ze gilde het uit van de pijn, maar haar vader vond dat onnodig en schreeuwde dat ze haar kop moest houden. Echt een bizarre situatie waar ik nog geen twee meter vanaf stond en niets kon doen. En dan die keer in de trotro helemaal opgepropt met naast mij aangeplakt een man met een gigantisch mes van een meter lang. Brr… En dat er in het ziekenhuis niet eens stromend water was. Dat vond ik echt schokkend.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Heb je nog steeds contact met de mensen van die je destijds ontmoet hebt?

Hier kan ik kort over zijn: nee. Niet met Nederlandse vrijwilligers en niet met Ghanezen. We zijn elkaar uit het oog verloren. Ik was ook nog zo jong, wist niet goed hoe ik die dingen aan moest pakken. Ik heb er nu ook geen behoefte meer aan, al ben ik soms best nieuwsgierig naar hoe al die andere vrijwilligers terecht zijn gekomen en wat ze in die 10 jaar allemaal hebben gedaan. Ik kan me zo voorstellen dat er velen zijn gaan reizen en misschien zelfs meer vrijwilligerswerk hebben gedaan. Mocht ik één van hen toevallig tegenkomen op Facebook dan ga ik dat zeker vragen.

Denk je erover ooit terug te gaan?

Mijn leven is zo veranderd sinds die tijd dat teruggaan nu geen optie is. Vanaf Colombia is Ghana ook niet bepaald een makkelijk te bereiken bestemming. Ik zou best eens terug willen om te kijken hoe het nu is, maar dit staat niet in de top 10 van dingen die ik eerst nog wil zien. Geen concrete plannen dus, maar wie weet ooit.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Wat is jouw ultieme tip voor mensen die ook vrijwilligerswerk in Ghana willen doen?

Ik was voor mijn gevoel nog zo jong en onervaren, juist door mijn tijd in Ghana heb ik veel geleerd. Waaronder dat het altijd belangrijk is zelf aan te geven wat je wel en niet wilt in verband met gastverblijf en vrijwilligerswerk. Ben je niet tevreden? Ga dan op zoek naar iets anders. Blijf dicht bij jezelf en sta open voor het leven daar en voor andere mensen. Ik heb dat zeker wel gedaan, maar ik was te verlegen en te bang om daar echt maximaal van te genieten. Met de ervaringen die ik nu heb zou ik zeker meer het heft in eigen handen hebben genomen en mensen zijn gaan opzoeken, meer contact hebben gehouden met Ghanezen en met de andere vrijwilligers. Wat meenemen betreft: gezondheid voor alles! Neem dus spuiten mee, verband, klamboe, genoeg DEET en veel ORS. Word je ziek? Ga dan direct naar een dokter. Deze dingen lijken zo ver van je bed, maar kunnen makkelijk gebeuren in een land als Ghana. Ik denk dat Ghana een fantastisch land is om vrijwilligerswerk te doen of rond te reizen: geniet er ook optimaal van! Wantrouw niet standaard iedereen, maar sta open voor nieuwe verhalen en nieuwe mensen.

Het Ghanese verhaal van Sabine

Ondanks dat het al 10 jaar geleden is denk ik nog vaak aan mijn tijd in Ghana. Zo zie je maar hoe ingrijpend zoiets kan zijn. Op een goede manier dus. Altijd heb ik het een enorm waardevolle ervaring gevonden die ik nooit had willen missen. Twijfel je omdat je het eng vindt maar eigenlijk wel wilt? Beter wel gaan dan later spijt krijgen dat je toen niet die keuze maakte. Je leert er zo enorm veel van, die kennis en ervaringen neem je je hele leven mee!

Sabine heel erg bedankt voor het delen van je verhaal. Fantastisch dat je er na tien jaar nog steeds zo enthousiast over bent! Ik denk dat heel veel mensen die in Ghana zijn geweest zich in jouw verhaal herkennen. Voor de mensen die er (nog) niet zijn geweest: kom en ervaar het zelf!

Aanrader: je kunt het Colombiaanse leven van Sabine volgen via haar blog besabine.com. Naast haar dagelijkse leven deelt ze ook de prachtigste foto’s en mooie tripjes die je in Colombia kunt maken. Óok Colombia is zo’n land dat gezien mag worden!

Liefs, Jennifer

P.S.: Wil jij ook jouw Ghanese verhaal delen? Mail me op jennifer@livingtheghanaiandream.com

 

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply
    Sabine
    9 november 2016 at 16:21

    Leuk geworden meid! Dankjewel 🙂

    • Reply
      Jennifer
      10 november 2016 at 10:42

      🙂

  • Reply
    Elaintje
    10 november 2016 at 01:27

    Leuk verhaal. Ik ben wel benieuwd of jij, Jennifer, veel herkent van het verhaal van Sabine of dat er in 10 jaar veel is veranderd. Of misschien zat Sabine wel in een heel ander deel van Ghana dan jij. Ghana staat bij mij zeker op mijn reislijstje.

    • Reply
      Jennifer
      10 november 2016 at 10:45

      Sabine zat inderdaad in een heel ander deel van Ghana. Ik ben altijd rond Accra “aan het werk”, en bezoek soms wel andere plekken maar ben nog niet in het noorden geweest. Daar is het allemaal veel vlakker, droger en armer. Ondanks dat herken ik heel veel in haar verhaal, ook al is het 10 jaar geleden. Als ik de mensen hier vraag naar verbeteringen de afgelopen tijd, dan zijn die er wel maar nog niet groot genoeg voor mij om ze écht te kunnen benoemen. Het verkeer schijnt bijvoorbeeld erg verbeterd te zijn, ik durf niet na te denken over hoe het dan eerst was 😉 En Ghana, zeker doen!

  • Reply
    Sara
    11 november 2016 at 14:53

    Waauww, vind dit echt super knap van je. Een klein deeltje in mij wilt dit ook doen, maar ik heb er de moed niet voor. Helemaal naar een ver land, waarvan ik de taal niet spreek. Misschien als ik sterker in mijn schoenen sta, later.. 😉

    • Reply
      Jennifer
      14 november 2016 at 13:14

      Ik hoop dat je het later gaat doen! 🙂 Ik was zelf 17 toen ik naar Ghana ging, voor het eerst alleen buiten Europa (voor het eerst alleen vliegen), voelde me totaal niet comfortabel om Engels te spreken maar het was het beste dat ik ooit heb gedaan. Uiteindelijk blijken dingen als de taal wel het laatste waar je je druk om moet maken. De mensen spreken hier ook niet perfect, en het komt nog steeds voor dat ik iemand vraag “wat bedoel je met dit woord?” en daar doet niemand moeilijk over. Gewoon doen!

    • Reply
      Sabine
      16 november 2016 at 15:43

      Thnx! 🙂 Zeker doen hoor, iets dat je heel graag wilt! Je krijgt er alleen maar spijt van later als je het niet hebt gedaan. En juist door een ervaring als zoiets ga je veel sterker in je schoenen staan, heb ik ook zo ervaren. En nu ik zelf ben geëmigreerd heb ik helemaal het idee dat ik de hele wereld aankan haha 😀

    Leave a Reply