GHANA IN THE NETHERLANDS

Obroni on tour: TONY de film

Wil iedereen die nog nooit van Tony’s Chocolonely heeft gehoord nu zijn hand opsteken? Juist, niemand dus. Tenzij je de afgelopen paar jaar over de wereld hebt gereisd, is het haast onmogelijk dat je niet van Tony hebt gehoord. Afgelopen week ben ik naar de film over het verhaal van de chocolade geweest. Hoe dat was lees je hier.

Tony de film

Tony vertelt het verhaal achter de inmiddels populaire chocolade Tony’s Chocolonely. Het begon in 2003 toen de journalisten van het programma Keuringsdienst van waarde er achter kwamen hoe het zit met de cacao waar wij in Nederland chocolade van maken. Ze gingen op zoek naar een merk dat wél 100% (kinder)slaafvrij was en konden deze niet vinden. Oplossing? Dan maar zelf een reep maken. Dat ging helaas moeilijker dan gedacht. Voornamelijk omdat zelfs de keurmerken niet konden garanderen dat er voor de cacao eerlijk was betaald én dat er geen kinderen op de farms hebben gewerkt.

Ondertussen volgen we hoe Teun van de Keuken (het gezicht van Tony’s, maar inmiddels niet meer actief in de organisatie) zich aan wil geven omdat hij een product heeft gegeten waarbij slaven werden gebruikt. Dat gaat zo makkelijk nog niet, omdat de rechter het verhaal niet heel serieus neemt. Daarom besluiten ze naar Burkina Faso af te reizen, om oud kindslaven te bezoeken. Onder hen vinden ze iemand die mee naar Nederland wil reizen om tegen Teun te getuigen in de rechtbank.

En dan gaat de productie van de reep ook nog door. Er dreigt van alles mis te gaan, voornamelijk dat de cacao in de chocola helemaal niet te traceren blijkt. Je kunt fairtrade cacaobonen inkopen, maar uiteindelijk gaan alle bonen bij elkaar. Natuurlijk een doodzonde voor een bedrijf dat naar eigen zeggen 100% slaafvrije chocolade verkoopt.

Cacaofarm in Ghana

Mijn favoriete stukken zijn natuurlijk waarin ze in West-Afrika filmen. Vooral Ghana natuurlijk. Hier bezoeken ze dorpen waar de cacao groeit. Ook daar blijkt dat het hele zaakje niet klopt. De boeren zijn aangesloten bij een coöperatie die alleen samenwerkt met boeren die geen kinderen op de farms laten werken. Daarnaast worden de boeren eerlijk betaald, en krijgen ze ook bonussen. Vooral van dat laatste lijkt niks te kloppen. De makers van Tony besluiten naar het hoofdkantoor in Kumasi te gaan, maar de medewerkers daar geloven niet dat de boeren écht zijn aangesloten. De scène waarin ze samen met de organisatie op het kantoor zitten, is echt een typische zaken doen in Ghana situatie. Je moet het gewoon zien. Opvallend vond ik trouwens dat Teun een uur moest wachten tot er eindelijk mensen binnen kwamen. Hij vond dit “nogal lang”. Om eerlijk te zijn vond ik dat ze haast hadden gemaakt! Een uur op een Ghanees wachten is écht niet lang.

Cacaofarm in Ghana

Aan het eind van de film zegt Teun van de Keuken dat Tony helemaal niks veranderd heeft in de cacao-industrie. Ik weet de exacte cijfers niet, maar ik vraag me af of dit terecht is. Er is in ieder geval een stukje bewustwording gecreëerd onder de mensen denk ik zo. Het verhaal is toch verteld. En door deze film is het ook duidelijk worden dat “iedereen zijn eigen Tony kan zijn”. De boodschap die ik mee nam uit de film is dat íédereen iets tegen (in dit geval) kindslavernij kan doen. Een boodschap waar ik heel veel aan heb voor Dreams from Ghana, waar we ons ook inzetten voor eerlijke lonen en goede werkomstandigheden.

Mocht je ooit op een cacaofarm belanden, dan moet je echt een boon openen en het witte, slijmerige spul opeten. Het smaakt naar citroen, en is echt zo lekker!

Cacaofarm in Ghana

De film Tony is nog een paar weken te zien, dus ik zou zeggen ga er heen.

Liefs, Jennifer

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Rob Alberts
    19 mei 2016 at 06:40

    Bij een Ghanees zag ik voor het eerst een foto van de vrucht. Bijzonder dat deze boom ook op de stam bloeit. Dat doen maar weinig bomen.
    Bij het Rembrandthuis proefde ik voor het eerst een boon. Bitter en gewoon weg smerig!
    Tony’s Chocolonely vind ik lekker. Soms verwen ik mij met deze chocolade.
    Het witte slijmerige spul ziet er bijzonder uit.
    Ik zal het onthouden!

    Ja, we hebben in Nederland nog veel te leren met fairtrade en duurzame producten ……

    Vriendelijke groet,

    • Reply
      Jennifer
      19 mei 2016 at 22:38

      Jaaa leuk zijn ze he! Ik heb nog nooit de boon zelf geproefd, ik denk inderdaad dat dat niet lekker zal zijn (anders hadden de boeren me wel aangeraden het te doen ;)). Ja lekker he! Welke smaak is je favoriet? Het is ook heel gek om het in je mond te hebben. Je kunt het dan ook niet doorslikken, dus na een tijdje spuug je het gewoon weer uit. Het witte smaakt naar citroen vind ik.
      Groeten!

    Leave a Reply