TRAVELING TO GHANA

Vrijwilligerswerk in Ghana – Mijn ervaring + extra veel foto’s

Bijna drie jaar geleden begon mijn “Ghanaian dream”. Destijds had ik nooit kunnen bedenken dat ik inmiddels vier keer in dit land ben geweest. Vandaag deel ik met jullie mijn ervaring van vrijwilligerswerk doen in Ghana.

It’s been almost three years when my “Ghanaian dream” started. By then I could not imagine that by now I have been there four times. Today I will share my experience with volunteer work in Ghana. And extra pictures at the end!

Ervaringen met vrijwilligerswerk in Ghana

Hoe kom je er op?

Het was januari 2013 en ik zat middenin mijn tussenjaar. Die had ik genomen omdat ik na mijn HAVO net niet was aangenomen op de opleiding die ik graag wilde doen. Ik wilde absoluut geen andere opleiding kiezen, dus besloot ik een jaar te gaan werken om het vervolgens opnieuw te proberen. Zo belandde ik in een winkel waar ik het prima naar mijn zin had maar toch miste ik iets. Net als zo’n beetje ieder ander blond meisje van mijn leeftijd had ik de wens om eens naar een ontwikkelingsland te gaan om vrijwilligerswerk in een kindertehuis te gaan doen. Op die bewuste dag in januari besloot ik dat ik meer informatie zou inwinnen en zo kwam het dat ik een paar maanden later naar een opendag met alleen maar reisorganisaties ging. Na die dag sprak ik met mezelf af dat ik vrijwilligerswerk zou gaan doen als ik deze keer wel aangenomen zou worden. Zo niet zou ik gaan kijken voor een andere opleiding, waarschijnlijk zou ik dan op kamers moeten dus had ik geen geld voor vrijwilligerswerk. Best een goede redenatie.

Waarom Ghana?

Hier kan ik niet echt een heel duidelijk antwoord op geven. Ik wist dat ik vrijwilligerswerk met kinderen wilde doen, maar welk land maakte me niet eens zoveel uit. Ondanks dat ik in mijn eindboek van de middelbare school had geschreven dat ik een sportproject wilde opzetten in Zuid-Afrika (ik denk dat dat het enige land in Afrika is wat ik kende), stonden Suriname, Nepal en Ghana op mijn lijstje. Drie totaal verschillende landen natuurlijk. Uiteindelijk heeft Ghana de race dus gewonnen.

DSC03349

De voorbereiding

Eigenlijk ben ik het typische voorbeeld van een slecht voorbereide vrijwilliger. En dat terwijl ik pleit voor goede voorbereiding als je vrijwilligerswerk gaat doen. En al helemaal met kinderen. Mijn voorbereiding bestond alleen uit informatie zoeken over het land en de cultuur, spelletjes en liedjes opzoeken voor de kinderen, sportspullen inzamelen, kleding kopen, praktische zaken regelen en mijn formulieren invullen. Aan het eind van de rit was ik dus helemaal niet voorbereid op werken met kinderen, omgaan met andere culturen, omgaan met een ander klimaat. Dit kwam ook deels doordat ik begin mei pas had besloten (want toen kreeg ik te horen dat ik mijn opleiding mocht starten) dat ik me ging aanmelden, en toen zelfs nog een keuze moest maken tussen de organisaties. Eind juni zat ik in het vliegtuig. Via Travel Active (waar ik mee ging) kreeg ik wel een voorbereidingstraining aangeboden maar er was simpel weg geen tijd om die te volgen. Inmiddels is het wel zo dat die training verplicht is volgens mij, en daar ben ik heel blij om.

Mijn tip: Kies een organisatie die voorbereiding heel belangrijk vindt (dat kan dus ook Travel Active zijn), want voorbereiding ís heel belangrijk.

De eerste dagen

Na die ietwat hectische periode voor mijn vertrek vloog ik eind juni 2013 dus naar Ghana. Het avontuur tegemoet. Samen met een meisje uit Nederland waar ik de eerste dagen mee zou doorbrengen, vlogen we rechtstreeks in zes uur naar Accra. Daar stonden Gifty en Madam Tina al op ons te wachten. Samen met hen reden we door naar het guesthouse voor de eerste paar dagen. Alles wat ik me herinner: die hitte en ik was zwaar onder de indruk van alles. Even voor je beeld: ik was 17, net van de middelbare school en nog nooit in een land met zulke armoede geweest. En ik was nog maar in de hoofdstad. De eerste dagen bestonden vooral uit wennen aan het klimaat, het nieuwe ritme en gewoon aan het hele land. In drie dagen tijd hebben we een beetje Twi geleerd, een simkaart gekocht, drumlessen gehad, een rondleiding over de markt gehad (toen heb ik voor de eerste keer fufu gegeten) en gewoon vooral veel uitgerust van alle nieuwe indrukken. Onze chauffeur heeft mij trouwens regelmatig gevraagd of ik het wel leuk vond in Ghana. Ik was zo compleet overdonderd dat het er waarschijnlijk uitzag alsof ik het helemaal niet naar mijn zin had. Nou geloof me, ik had het heel erg naar mijn zin. Ondanks dat we dus pas in de hoofdstad waren en ik inmiddels weet dat je daar als prima naar Europese maatstaven kan leven was ik zo onder de indruk van het land. Op maandag kwam er nog een ander Nederlands meisje bij, met haar ben ik op de woensdag naar ons project gegaan.

DSC00534

Mijn projecten

Na die dagen zijn we dus naar ons project gebracht. Ik vond (en vind) het heel fijn dat je eerst een soort mini-vakantie krijgt voordat je op een project moet werken, anders red je het mentaal niet denk ik. Tenminste niet als je zeventien bent. Stiekem had ik in Nederland (die voorbereiding had ik dan wel gedaan) al gegoogeld naar mijn project, dus ik wist al een beetje hoe het eruit zou zien. Toen we uit de auto stapten werden we bijna doodgeknuffeld door al die kinderen die zich inmiddels om ons heen hadden verzameld. Weer was ik erg onder de indruk.

Toen Madam Tina weg was zijn we onze koffers maar gaan uitpakken en hebben we een kleine ronde over het terrein gemaakt. Het Nyamekye Children’s Home bestaat uit het vrijwilligershuis, de privé school, de keuken, een eetzaal, het teachershome en drie slaapzalen (jongens, meisjes, kleine kinderen). Op het eerste gezicht heel groot en luxe, en het leek er op dat de kinderen een heel goed leven hadden. Verder was er voor ons weinig te doen. Het personeel vroeg ons zelden om een klusje te doen en de vrijwilligers die er al langer waren deden ook de hele dag niks. Ontzettend frustrerend. Wat we wel deden? Heel veel knuffelen, zingen, dansen, spelen, voetballen. We vermaakten ons wel, dat zeker. Helaas besloot het Nederlandse meisje samen met een andere vrijwilliger naar een ander project te gaan. Doordat de rest van de vrijwilligers weer naar huis gingen, kwam het zo dat ik alleen achter zou blijven. Na pas twee weken daar te verblijven stond ik daar niet echt om te springen. Daarom verhuisde ik voor twee weken ook naar een ander project. Dat project was veel kleiner, veel minder kinderen maar uiteindelijk heb ik me daar ook heel goed vermaakt (en de kinderen vermaakten zich weer met mij). De laatste dag daar zijn we zelfs met alle kinderen en personeel naar het strand geweest. Dat was echt supertof.

Na die twee weken ging ik dus terug naar Nyamekye. Ik wilde terug omdat ik het een heel leuk project vond en omdat er veel mogelijkheden liggen. De eerste dagen daar was ik alleen. Op dinsdag kwam er een Duits meisje, en op woensdag drie Nederlanders. Toen was het pas echt dolle pret. Nog steeds vroegen de werkers niet of we klusjes konden doen, maar omdat ik dat in die dagen alleen toch al deed ging ik daar gewoon mee door. Twee keer per dag hielpen we de kinderen met wassen, insmeren met olie (tegen uitdroging van de huid) en aankleden, we hielpen bij alle maaltijden in de eetzaal (serveren, mee eten haha en opruimen), we hielpen in de klassen en na school deden we veel spelletjes of hielpen we met huiswerk. Dat is waar ik voor gekomen was. Die eerste maand was heerlijk, en het voelde absoluut niet als tijdverspilling maar die laatste maand was hoe ik me vrijwilligerswerk had voorgesteld. De werkers helpen met hun taken maar hun taken niet overnemen en daarnaast heel veel aandacht aan de kinderen geven.

In de weekenden lieten we het project even voor wat het was en trokken we erop uit. Mijn favoriete weekend was sowieso het weekend dat we naar de Wli Waterfall en Tafi Atome gingen. We vertrokken veel te laat waardoor we in het donker in een vreemde stad aankwamen, hadden een hotel in de verkeerde stad geboekt en hadden geen idee wat we eigenlijk gingen doen. Als ik terug denk aan dat weekend kan ik alleen maar lachen.

Wli Waterfall in Wli Volta Region Ghana

Het afscheid

En toen, na precies acht weken in Ghana was het tijd om terug naar Nederland te gaan. Oh, wat zag ik tegen die zondag op zeg. Kwam er ook nog eens bij dat een paar dagen daarvoor tussen mij en een leraar een stevige vonk was overgeslagen. Inmiddels kennen we hem ook wel als Mister 😉Nee, dit afscheid kwam echt veel te vroeg. Onze chauffeur daar in tegen was drie uur te laat. De kinderen hadden hun afscheidslied gezongen (“We want to thank you Madam Jennyfah”) en de allerlaatste knuffels werden gegeven. We reden het terrein af met het idee dat we gewoon een weekendje weggingen. Pas toen ik in mijn ééntje in het vliegtuig van Rome naar Amsterdam zat, kwam het besef dat ik “de kindjes” misschien nooit meer zou zien.

Hoe nu verder

Terug in Nederland wist ik het allemaal niet meer. Het hele avontuur had me zo getroffen. Het was allemaal zo intens, zo indrukwekkend geweest. Toen ik een week terug was had ik een introductieweek van mijn opleiding. Het is allemaal langs me heen gegaan. Ik was er zó niet bij met mijn hoofd.

In mei 2014 besloot ik om voor zes weken terug te gaan. Één week daarvan spendeerde ik op Nyamekye. Of dat een goede keus is geweest kan ik niet zeggen. Aan de ene kant voelde het voor mezelf goed om er te zijn, om alle kinderen weer te zien. Aan de andere kant was er (financieel) veel veranderd. En waren mijn geweldige medevrijwilligers en de workers waarmee ik het zo goed kon vinden er niet. Toen ik na een week weer weg vroeg ik mezelf af of ik er goed aan had gedaan om terug te komen. Dat is ook onder andere de reden geweest om (voorlopig) niet terug naar het kindertehuis te gaan. Betekent niet dat ik geen contact meer heb met het project. Of nou ja, met de bazin niet maar wel met de oudere jongens die ik vrij regelmatig spreek. Daarnaast heb ik ook veel contact met mensen die er nog wel heen gaan. Bizar genoeg ben ik de laatste twee keer ook veel kinderen (die dan even hun familie bezoeken) en workers van Nyameyke tegengekomen terwijl ik echt niet in de buurt was. Misschien een teken?

Helaas is dit avontuur niet in 2000 woorden te vangen. Mocht je nog vragen ergens over hebben dan hoor ik dat natuurlijk graag! Zoals je snapt: ik raak hier niet over uit gepraat…

Liefs, Jennifer

English version under the pictures

Met de hand kleding wassen op vrijwilligersproject in Ghana Vrijwilligersproject in Ghana uitzicht op het terrein Basisschoolklas op schoolproject in Ghana Basisschoolklas op schoolproject in Ghana School op vrijwilligersproject in Ghana Kindertehuis vrijwilligersproject in Ghana Voetbalveld op vrijwilligersproject in Ghana Eetzaal op kindertehuisproject in Ghana Keuken op vrijwilligersproject kindertehuis in Ghana Keuken op vrijwilligersproject kindertehuis in Ghana

After high school I wanted to go to college but I was not adopted. So I decided to work for a year and try it again for the next schoolyear. So I worked in a store and I liked it there, but something was missing. That is why I started to do research for volunteer work in develpment countries. I always wanted to do something like this, and now I had the money and the time. In May college told me I made it, so in September I would start college. That made me decide to pick an organisation and I was on the flight to Ghana end of June.

My preperations were very bad. So when you want to do volunteer work in for example Ghana, please make sure you learn about the culture, the country, things you will do, problems you will probably get and things like that. I know you cannot prepare for everything, but I also know that when I had a good preperation some things I would have done differently. Oh and you can’t blame my organisation, they offer me a workshop but because I didn’t have enough time I didn’t took it. I think now they made it required. Which is very good of them. 

The first days in Ghana we stayed in a guesthouse nearby the capital city to attend to the new conditions. We did things like learning the language small small, go to the market, buy a simcard, go to the beach, get more information about the culture and things like that. After three days they brought as to the project. I stayed with another Dutch volunteer in a childrens home with school. Because none of the workers told us what to do and also the volunteers who already were there didn’t do anything all day we didn’t know what to do. We just played with the kids after school, but we didn’t had the feeling that we were doing anything good. And also the project looks really big and rich. I think those two things made my roomie decide to switch to another project. The other volunteers were going back to home again, so it would be that I were there alone for a while. Because I was only in the country for two weeks by then and I needed some Dutch people who were with me, I also changed my project. The project was smaller and less children, but also very fine. The last day we went to the beach with all the children and workers, which was amazing.

After two weeks I went back to my first project because I really like it there. A few days I was alone, but it was nice. I could easily see were they needed some help, and I did a lot more then I came there for the first time. After a few days a German girl came and the day after three Dutch volunteers came. From then going my time in Ghana went amazing. I finally had the feeling that I could mean something for the project and the children. It is not that the first month was a waste of my time, but in the second I just felt better. So please: when you want to do volunteer work in a development country, make sure you are going as long as you can. The first weeks you have to get used to your new life, but after that I will be amazing.

Two times a day we helped the kids washing, putting oil on their bodies (against a really dry skin) and dressing up. Three times a day we helped in the dining hall by serving the food and after the meal we cleaned everything and did the dishes. At schooldays we helped in the classes and after school we helped with homework or played with the children. 

In the weekends we were free to go. My favorite weekend was when we went to the Wli Waterfall and Tafi Atome. We left the project too late, so we arrived in the city when it was dark. We thought we booked a hotel in this city, but we made a mistake so we didn’t had a hotel. The next day we didn’t know what we wanted to do. But besides (or because of) those things it was a great experience. 

Saying goodbye to the kids was so hard. For me it was even harder because a few days before I realised I was falling in love with one the teachers. Now he is also known as my boyfriend. The kids sang a song for us and after a lot of hugs we had to go. In the car it didn’t feel like we were going home, it felt like we were going on a weekend trip. When I was alone in the airplane from Rome to Amsterdam I realised my journey was over and I may never see the kids again.

Back in Holland I didn’t know what to do. Ofcourse I started college, something I really liked when I applied for it. But after Ghana nothing was like it seems to be. I had changed. So it was difficult to behave me again. In May 2014 I decided to go back for six weeks in summer. I also visit the project for one week, but I am still not sure if that was a good idea. I liked to be there, and she all the lovely smiles again. But a lot has change. My great volunteers were not there, the workers were gone. It was all different. That is one of the reasons why I decided not to go back (for a while). That doesn’t mean that I am not in contact with the project. I don’t talk to the boss, but I talk to the older boys almost on a daily base. I’m also in contact with a lot of volunteers who keep going there, so that I know that they are still fine. And when I am in Ghana on purpose I always see workers from the project. Even when I am not nearby the village. It is really strange. Maybe it is a sign?

I hope you understand that I couldn’t tell everything about this adventure. It is just too long. But don’t feel shy to ask me anything about it. I like talking about (my volunteer work in) Ghana!

Love, Jennifer

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Rob Alberts
    10 mei 2016 at 13:57

    Ik kijk uit naa de rest van je verhaal.

    Soms heb ik hier contact met Ghanesen.
    Maar dan praten we te weinig over Ghana.

    Zonnige groet,

    • Reply
      Jennifer
      10 mei 2016 at 14:06

      Ik ga hier denk ik nog vaak genoeg op terug komen haha. Zo vaak heb ik momenten “Oh ja, daar gebeurde óók nog”. Ik vind twee maanden in het buitenland heel kort, maar er is zoveel gebeurd. Hier is in Nederland? Gemiste kans! Ghana is zo’n mooi veelzijdig land met prachtige mensen 🙂 Groeten!

  • Reply
    Lisa
    15 mei 2016 at 09:20

    What organization did you volunteer with?

    • Reply
      Jennifer
      15 mei 2016 at 09:25

      Hi, it is a Dutch organisation called Travel Active but they work together with an organisation in Ghana who works with more countries all over the world. To be honest I forgot their name.

  • Reply
    Sabine
    19 mei 2016 at 17:06

    Echt kippevel als ik dit lees… het is zo herkenbaar en zo stoer van je dat je dit hebt gedaan. En terug bent gegaan. Die kindjes stelen heel makkelijk je hart, zo is het gewoon. Ze zijn te lief. Wel toevallig dat we beiden met Travel Active zijn gegaan en dat Tina er nog steeds zit. Ik vond haar een leuk mens!

    • Reply
      Jennifer
      19 mei 2016 at 22:51

      Echt wel! Doordat ik nu zoveel vrijwilligers ken die daar nog regelmatig heen gaan verschijnt er af en toe een foto van een kindje, nou dan smelt ik weg. Ja echt zo, heel toevallig. Haha ja grappige Tina. Ik had destijds wat mot met mijn project (omdat ik dus weg wilde omdat ik anders alleen zat, vond ik wel een goeie reden) en toen dacht ik dat ze mij niet mocht of zo. Toen ik terug ging was ze toevallig ook op het project, en toen had ze me bijna helemaal naar de hoofdstad gebracht met de auto (twee uur rijden). Heel lief dat ze dat wou doen. Mocht je dat willen, ik heb haar op facebook dus je kunt contact met haar opzoeken 😉

    Leave a Reply